محیی (اسم الله): تفاوت بین نسخهها
Goodosuser (بحث | مشارکتها) جز (صفحه جدید) |
(←منابع) |
||
| (۸ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۴ کاربر نشان داده نشده) | |||
| سطر ۱: | سطر ۱: | ||
{{بخشی از یک کتاب}} | {{بخشی از یک کتاب}} | ||
| − | اسم | + | اسم '''«المُحیى»''' در [[قرآن کریم]] دو بار آمده و در هر مورد وصف [[الله|خدا]] قرار گرفته است؛ چنانکه مى فرماید: «{{متن قرآن|فَانْظُرْ إِلَىٰ آثَارِ رَحْمَتِ اللَّهِ كَيْفَ يُحْيِي الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا إِنَّ ذَٰلِكَ لَمُحْيِي الْمَوْتَىٰ وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ}}<ref>[[آیه 50 سوره روم|سوره روم، آیه ۵۰.]]</ref>؛ به آثار رحمت خدا بنگر چگونه زمین را پس از مردنش زنده مى کند، این خدا زنده کننده مردگان است و او بر هر کارى توانا است». |
| − | + | و نیز مى فرماید: «{{متن قرآن|وَمِنْ آيَاتِهِ أَنَّكَ تَرَى الْأَرْضَ خَاشِعَةً فَإِذَا أَنْزَلْنَا عَلَيْهَا الْمَاءَ اهْتَزَّتْ وَ رَبَتْ إِنَّ الَّذِي أَحْيَاهَا لَمُحْيِي الْمَوْتَىٰ إِنَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ}}<ref>[[آیه 39 سوره فصلت|سوره فصلت، آیه ۳۹.]]</ref>؛ از آیات خداوند این است که تو زمین را آرام و بى حرکت مى بینى، آنگاه که بر آن آب نازل کردیم، به جنبش درآمده و بالا مى آید، خدایى که زمین را زنده کرده است، زنده کننده مردگان است، او بر همه چیز توانا است». | |
| − | + | بنابراین احیاء از صفات فعل خدا است، به گواه این که او زمین را پس از مردنش، و [[انسان]] را پس از مرگش زنده مى کند؛ و در برخى از آیات، اِحیاء بر اِماته عطف شده، چنان که مى فرماید: «{{متن قرآن|وَالَّذِي يُمِيتُنِي ثُمَّ يُحْيِينِ}}<ref>[[آیه 81 سوره شعراء|سوره شعراء، آیه ۸۱.]]</ref>؛ آن کسى که مرا مى میراند سپس زنده مى کند». | |
| − | + | و نیز مى فرماید: «{{متن قرآن|... وَكُنْتُمْ أَمْوَاتًا فَأَحْيَاكُمْ ثُمَّ يُمِيتُكُمْ ثُمَّ يُحْيِيكُمْ ...}}<ref>[[آیه 28 سوره بقره|سوره بقره، آیه ۲۸.]]</ref>؛ شما مردگان بودید، پس شما را زنده کرد، سپس مى میراندو بار دیگر زنده مى کند». | |
| − | و نیز مى فرماید: | + | البته هر موقع احیاء و اماته گفته شود، مقصود همان زنده کردن و میراندن جسمى و طبیعى است، ولى گاهى این دو واژه در حیات و موت معنوى نیز بکار مى روند، چنان که مى فرماید: «{{متن قرآن|أَوَمَنْ كَانَ مَيْتًا فَأَحْيَيْنَاهُ ...}}<ref>[[آیه 122 سوره انعام|سوره انعام، آیه ۱۲۲.]]</ref>؛ آیا آن کس که مرده (کافر) بود، زنده کردیم (ایمان آورد) یکسان است. |
| − | + | و مى فرماید: «{{متن قرآن|وَمَا يَسْتَوِي الْأَحْيَاءُ وَلَا الْأَمْوَاتُ ...}}<ref>[[آیه 22 سوره فاطر|سوره فاطر، آیه ۲۲.]]</ref>؛ زنده ها و مرده ها یکسان نیستند». | |
| − | + | نتیجه این که احیاء و اماته با تمام اقسامش از جانب خدا است، ولى در عین حال، مانع از آن نیست که این دو فیض از طریق اسباب و جنود الهى به بندگان برسد. این که خدا را مُحیى و مُمیت مى دانیم، به معنى انکار اسباب و علل طبیعى نیست، حتى خود [[قرآن]] نیز اماته را به فرشته [[مرگ]] نسبت داده مى فرماید: «{{متن قرآن|قُلْ يَتَوَفَّاكُمْ مَلَكُ الْمَوْتِ الَّذِي وُكِّلَ بِكُمْ}}<ref>[[آیه 11 سوره سجدة|سوره سجدة، آیه ۱۱.]]</ref>؛ بگو فرشته مرگ که بر شما گمارده شده است شما را مى گیرد». | |
| − | + | و باز مى فرماید: «{{متن قرآن|... حَتَّىٰ إِذَا جَاءَتْهُمْ رُسُلُنَا يَتَوَفَّوْنَهُمْ ...}}<ref>[[آیه 37 سوره اعراف|سوره اعراف، آیه ۳۷.]]</ref>؛ وقتى فرستادگان (فرشتگان) به سوى آنان آمدند، جان آنان را مى گیرند». | |
| − | + | و نمایش این اسم در زندگى [[انسان]] این است که قلب خود را با یاد خدا زنده کند و [[غریزه|غرایز]] مرز نشناس را با لگام زدن به آنها از طغیان باز دارد. | |
| − | + | ==پانویس== | |
| − | + | {{پانویس}} | |
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | == پانویس == | ||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| + | ==منابع== | ||
| + | *[https://tohid.ir/fa/index/book?bookID=167&page=14#id361_p361 منشور جاوید، جعفر سبحانی، صفحه۳۶۱-۳۶۲، پایگاه اطلاعرسانی آیتالله سبحانی]. | ||
{{اسماء الله}} | {{اسماء الله}} | ||
| − | + | {{قرآن}} | |
| + | [[رده:واژگان قرآنی]] | ||
[[رده:اسماء و صفات الهی]] | [[رده:اسماء و صفات الهی]] | ||
| − | |||
نسخهٔ کنونی تا ۳ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۲۳:۱۱
اسم «المُحیى» در قرآن کریم دو بار آمده و در هر مورد وصف خدا قرار گرفته است؛ چنانکه مى فرماید: «فَانْظُرْ إِلَىٰ آثَارِ رَحْمَتِ اللَّهِ كَيْفَ يُحْيِي الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا إِنَّ ذَٰلِكَ لَمُحْيِي الْمَوْتَىٰ وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ[۱]؛ به آثار رحمت خدا بنگر چگونه زمین را پس از مردنش زنده مى کند، این خدا زنده کننده مردگان است و او بر هر کارى توانا است».
و نیز مى فرماید: «وَمِنْ آيَاتِهِ أَنَّكَ تَرَى الْأَرْضَ خَاشِعَةً فَإِذَا أَنْزَلْنَا عَلَيْهَا الْمَاءَ اهْتَزَّتْ وَ رَبَتْ إِنَّ الَّذِي أَحْيَاهَا لَمُحْيِي الْمَوْتَىٰ إِنَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ[۲]؛ از آیات خداوند این است که تو زمین را آرام و بى حرکت مى بینى، آنگاه که بر آن آب نازل کردیم، به جنبش درآمده و بالا مى آید، خدایى که زمین را زنده کرده است، زنده کننده مردگان است، او بر همه چیز توانا است».
بنابراین احیاء از صفات فعل خدا است، به گواه این که او زمین را پس از مردنش، و انسان را پس از مرگش زنده مى کند؛ و در برخى از آیات، اِحیاء بر اِماته عطف شده، چنان که مى فرماید: «وَالَّذِي يُمِيتُنِي ثُمَّ يُحْيِينِ[۳]؛ آن کسى که مرا مى میراند سپس زنده مى کند».
و نیز مى فرماید: «... وَكُنْتُمْ أَمْوَاتًا فَأَحْيَاكُمْ ثُمَّ يُمِيتُكُمْ ثُمَّ يُحْيِيكُمْ ...[۴]؛ شما مردگان بودید، پس شما را زنده کرد، سپس مى میراندو بار دیگر زنده مى کند».
البته هر موقع احیاء و اماته گفته شود، مقصود همان زنده کردن و میراندن جسمى و طبیعى است، ولى گاهى این دو واژه در حیات و موت معنوى نیز بکار مى روند، چنان که مى فرماید: «أَوَمَنْ كَانَ مَيْتًا فَأَحْيَيْنَاهُ ...[۵]؛ آیا آن کس که مرده (کافر) بود، زنده کردیم (ایمان آورد) یکسان است.
و مى فرماید: «وَمَا يَسْتَوِي الْأَحْيَاءُ وَلَا الْأَمْوَاتُ ...[۶]؛ زنده ها و مرده ها یکسان نیستند».
نتیجه این که احیاء و اماته با تمام اقسامش از جانب خدا است، ولى در عین حال، مانع از آن نیست که این دو فیض از طریق اسباب و جنود الهى به بندگان برسد. این که خدا را مُحیى و مُمیت مى دانیم، به معنى انکار اسباب و علل طبیعى نیست، حتى خود قرآن نیز اماته را به فرشته مرگ نسبت داده مى فرماید: «قُلْ يَتَوَفَّاكُمْ مَلَكُ الْمَوْتِ الَّذِي وُكِّلَ بِكُمْ[۷]؛ بگو فرشته مرگ که بر شما گمارده شده است شما را مى گیرد».
و باز مى فرماید: «... حَتَّىٰ إِذَا جَاءَتْهُمْ رُسُلُنَا يَتَوَفَّوْنَهُمْ ...[۸]؛ وقتى فرستادگان (فرشتگان) به سوى آنان آمدند، جان آنان را مى گیرند».
و نمایش این اسم در زندگى انسان این است که قلب خود را با یاد خدا زنده کند و غرایز مرز نشناس را با لگام زدن به آنها از طغیان باز دارد.
پانویس
منابع




