قریب (اسم الله)
پرش به ناوبری
پرش به جستجو
لفظ «قَريب» در قرآن کریم ۲۶ بار آمده و در سه مورد وصف خدا -به معناى نزديک به بندگان- قرار گرفته است:[۱]
- «واِذَا سَاَلَكَ عِبادى عَنّى فَاِنّى قَريبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدّاعِ إِذا دَعان ...[۲]؛ هرگاه بندگان من از تو درباره من سؤال كنند، بگو: من نزديكم، درخواست درخواست كننده را پاسخ مى گويم، آنگاه كه مرا بخواند».
- «... فَاسْتَغْفِرُوهُ ثُمَّ تُوبُوا إِلَيْهِ اِنَّ رَبّى قَريبٌ مُجيب[۳]؛ از او آمرزش بخواهيد آنگاه به سوى او بازگرديد، پروردگار من نزديك است و پاسخگو».
- «... وَ إِنِ اهْتَدَيْتُ فَبِما يُوحِى إِلَىَّ رَبِّى اِنَّهُ سَميعٌ قَريب[۴]؛ اگر هدايت شدم به خاطر پيامى است كه پروردگار به من مى فرستد، او شنوا و نزديك است».
از آنجا كه لازمه نزديک بودن خدا، شنوايى و اجابت است، قرآن اسم «قريب» را همراه با «سميع» و «مُجيب» بكار برده است. و ما در باره قرب خدا به هنگام بحث از اسم «اَقرَب» سخن گفتيم.[۵]
پانویس
- ↑ الاسماء والصّفات، بيهقى، ج ۱، ص ۸۰-۸۱؛ اسما و صفات الهى فقط در قرآن، ج۲، ص ۱۰۹۸-۱۱۰۰.
- ↑ سوره بقره، آیه ۱۸۶.
- ↑ سوره هود، آیه ۶۱.
- ↑ سوره سبأ، آیه ۵۰.
- ↑ منشور جاوید، آیتالله جعفر سبحانی، ج ۲ ص ۳۲۷.
منابع
- منشور جاوید، آیتالله جعفر سبحانی، ج ۲ ص ۳۲۷
- فرهنگ قرآن، اکبر هاشمی رفسنجانی، ج ۲۳، ص ۲۳۰.
مطالب مرتبط




