صمد (اسم الله)
«صَمَد» از اسماء و صفات خداوند سبحان است. این واژه تنها یک بار در قرآن آمده است: «اللَّهُ الصَّمَدُ».[۱] در «دعای جوشن کبیر» نیز واژه «صمد» به عنوان یکی از اسماء الهی مورد اشاره قرار گرفته است: «يَا صَمَداً لَايُطْعَمُ» (فراز ۳۱)، «يَا مَنْ هُوَ صَمَدٌ بِلا عَيْبٍ» (فراز ۷۴)، «يَا صَمَدُ» (فراز ۸۵).[۲]
برای کلمه «صمد» معانی متعددی بیان شده است؛ به معناى کسى که هر سیادت و آقایی به او منتهى مى شود.[۳] و کسى که همواره بوده و خواهد بود.[۴] و کسی که جای خالی ندارد.[۵]
«صمد» كسى است كه همه در حوائج خود به او روى مىآورند و او را قصد مىكنند و او مقصود همگان است... نظير آيه «وَأَنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ الْمُنْتَهَىٰ».[۶] لازمه اين معنا، بى نيازى است و شايد بدين جهت «صمد» را «بى نياز» گفتهاند. صمد (بر وزن عقل) در لغت به معنى قصد است «صمدَه صمداً: قصدَه» و نيز به معنى اعتماد آيد، گويند «صمدَ هذا الامر: اعتمده». بنابراین «صمد» در آيه «اللَّهُ الصَّمَدُ» به معنى «مقصود و مصمود اليه» است.[۷]
امام على عليه السلام در تفسير صَمد فرمود: «هو الله الصمد الذى لا مِن شىء و لا فى شىء و لا على شىء، مُبدع الأشياء و خالقها و مُنشئ الأشياء بقدرته، يتلاشى ما خلق للفناء بمشيته و يبقى ما خلق للبقاء بعلمه[۸]؛ خداوند صمد است، يعنى از چيزى به وجود نيامده، در چيزى فرو نرفته، و بر چيزى قرار نگرفته است، آفريننده اشياء و خالق آنها است، همه چيز را به قدرتش پديد آورده، آنچه براى فنا آفريده به ارادهاش از هم متلاشى مىشود و آنچه براى بقاء خلق كرده به علمش باقى مىماند».
امام حسين عليه السلام در پاسخ اهل بصره كه از معناى «صمد» سؤال كرده بودند، فرمود: معناى صَمد همان جملات پس از آن -در سوره اخلاص- است، يعنى «لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ 💠[۹] وَلَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُوًا أَحَدٌ[۱۰]»</ref>[۱۱].
ربیع بن مسلم گوید: «سَمِعْتُ أَبَا الْحَسَنِ علیه السلام حِینَ سُئِلَ عَنِ الصَّمَدِ فَقَالَ الصَّمَدُ الَّذِی لَا جَوْفَ لَهُ[۱۲]؛ از موسى بن جعفر علیه السلام شنیدم که هنگامی که از او درباره معنی صمد پرسیدند، فرمود: «صمد» آن چیزی است که جوف (جای خالی) ندارد».
داود بن قاسم جعفرى گوید: «قُلْتُ لِأَبِی جَعْفَرٍ علیه السلام جُعِلْتُ فِدَاک مَا الصَّمَدُ؟ قَالَ السَّیدُ الْمَصْمُودُ إِلَیهِ فِی الْقَلِیلِ وَ الْکثِیرِ[۱۳]؛ به امام جواد علیه السلام عرض کردم: -فدایت گردم- «صمد» چیست؟ فرمود: سرور و بزرگى است که تمامى آفریدگان براى هر چیز -چه اندک و چه بسیار- رو بسوى او آرند».
امام صادق عليه السلام فرمود: اگر اهلش را پيدا مىكردم از همين كلمه «صمد»، توحيد و اسلام و ايمان را استخراج مىكردم[۱۴].
پانویس
- ↑ سوره اخلاص، ۲.
- ↑ مفاتیح الجنان، شیخ عباس قمی.
- ↑ ابن منظور، لسان العرب، ج۷، ص۴۰۴، «صمد»
- ↑ طبرسی، مجمع البیان، ج۹-۱۰، ص۸۶۱
- ↑ شیخ صدوق، معانی الأخبار، ص ۶.
- ↑ سوره نجم، ۴۲.
- ↑ تفسير احسن الحديث، سید علیاکبر قرشی، ج۱۲، ص۴۰۳.
- ↑ تفسير نورالثقلين.
- ↑ سوره اخلاص، آیه ۳.
- ↑ همان، آیه ۴.
- ↑ حویزی، تفسير نورالثقلين.
- ↑ شیخ صدوق، معانی الأخبار، ص ۶.
- ↑ معانی الأخبار، ص ۶.
- ↑ تفسير نورالثقلين.
منابع
- فرهنگ قرآن، جلد ۱۸، صفحه ۴۳۸.
- معانی الاخبار، شیخ صدوق، دفتر انتشارات اسلامى، قم، ۱۴۰۳ ق.
- تفسیر نور، محسن قرائتی، جلد ۱۰، صفحه ۶۴۱.




