اکرم (اسم الله)
لفظ «اکرم» به صورت اضافه یا معرّف به الف و لام، دوبار در قرآن وارد شده است که فقط یکى از آنها مربوط به خدا است، چنانکه مى فرماید:
«بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ 💠[۱] خَلَقَ الْإِنْسَانَ مِنْ عَلَقٍ 💠[۲] اقْرَأْ وَرَبُّكَ الْأَكْرَمُ[۳]؛ بخوان به نام پروردگارت که تو را آفرید، انسان را از خون بسته خلق کرد. بخوان به نام پروردگارت که کریم است».
و در مورد دیگر مى فرماید: «... إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقَاكُمْ ...[۴]؛ ... گرامى ترین افراد نزد خدا، پرهیزگارترین آنها است ...».
راغب اصفهانی مى گوید: واژه «کرم» چیزى است که هم خدا و هم انسان به آن توصیف مى شوند، هرگاه وصف خدا قرار گرفت، مقصود از آن احسان و انعام آشکار او است، چنانکه مى فرماید: «... فَإِنَّ رَبِّي غَنِيٌّ كَرِيمٌ[۵]؛ ... پروردگار من بى نیاز و کریم است».
و هرگاه وصف انسان قرار گرفت، مقصود اخلاق و افعال نیکوى او است که خود را به گونه اى نشان دهد. مثلاً آن گاه مى گویند فلانى کریم است که چیزى از او در این زمینه آشکار شود.[۶]
روى این اساس، معنى «اکرم» در آیه یاد شده، مبالغه در کرم و احسان است، آن هم از دوجهت; زیرا او احسان مى کند هرچند طرف مستحق نباشد و از جهتى همه کرم ها و نعمت ها به او منتهى مى شود.
ممکن است «کرم» به معنى شرف باشد، یا شرافت در ذات یا در خُلق و خوى، در زبان عرب مى گویند: «رجل کریم و فرس کریم» و عطاء و بخشش و گذشت از گناه گنهکاران، اثر این شرف ذاتى است، در این صورت معنى «... وَرَبُّكَ الْأَكْرَمُ[۳]؛ خدایى که از نظر ذات و فعل در نهایت شرف است».
پانویس
- ↑ سوره علق، آیه ۱.
- ↑ همان، آیه ۲.
- ↑ ۳٫۰ ۳٫۱ همان، آیه ۳.
- ↑ سوره حجرات، آیه ۱۳.
- ↑ سوره نمل، آیه ۴۰.
- ↑ راغب، مفردات، ماده کرم.
منابع




