فتّاح (اسم الله): تفاوت بین نسخهها
| سطر ۱: | سطر ۱: | ||
این اسم و صفت الهى به صورت اسمى (فتّاح) و به صورت فعلى (فَتحَ) به معناى گشودن و داورى در [[قیامت|قیامت]] میان مردم است.<ref>الأسنى فى شرح اسماءاللّه الحسنى، قرطبى، ج ۱، ص ۱۰۵-۱۰۶؛ اسماء و صفات الهى فقط در قرآن، ج ۲، ص ۱۰۳۳-۱۰۳۸.</ref> | این اسم و صفت الهى به صورت اسمى (فتّاح) و به صورت فعلى (فَتحَ) به معناى گشودن و داورى در [[قیامت|قیامت]] میان مردم است.<ref>الأسنى فى شرح اسماءاللّه الحسنى، قرطبى، ج ۱، ص ۱۰۵-۱۰۶؛ اسماء و صفات الهى فقط در قرآن، ج ۲، ص ۱۰۳۳-۱۰۳۸.</ref> | ||
| − | «فتّاح» (به صورت اسمى) در [[قرآن]] یک بار و به عنوان وصف [[الله|خدا]] وارد شده است، چنان که مى فرماید: «{{متن قرآن| | + | «فتّاح» (به صورت اسمى) در [[قرآن]] یک بار و به عنوان وصف [[الله|خدا]] وارد شده است، چنان که مى فرماید: «{{متن قرآن|قُلْ يَجْمَعُ بَيْنَنَا رَبُّنَا ثُمَّ يَفْتَحُ بَيْنَنَا بِالْحَقِّ وَهُوَ الْفَتَّاحُ الْعَلِيمُ}}<ref>[[آیه 26 سوره سبأ|سوره سبأ، آیه ۲۶.]]</ref>؛ بگو پروردگار ما، ما را گرد مى آورد آنگاه میان ما به حق داورى مى کند زیرا او داورى کننده دانا است». |
معناى لغوى «فتح» که «فتّاح» مبالغه آن است، گشودن است؛ ولى در این جا کنایه از حکم و داورى است. بنابراین، «فتّاح» از [[اسماء الحسنی]] است و به معنى داور مى باشد، به گواه این که بعد از آن کلمه «[[علیم (اسم الله)|علیم]]» آمده است. | معناى لغوى «فتح» که «فتّاح» مبالغه آن است، گشودن است؛ ولى در این جا کنایه از حکم و داورى است. بنابراین، «فتّاح» از [[اسماء الحسنی]] است و به معنى داور مى باشد، به گواه این که بعد از آن کلمه «[[علیم (اسم الله)|علیم]]» آمده است. | ||
| − | گاهى تصور مى شود که «فتّاح» به معنى «فاتح» و پیروز است، در حالى که اگر مقصود این بود، مناسب بود جاى «علیم» با اسم «[[عزیز (اسم الله)|عزیز]]» همراه باشد. گواه دیگر بر این که فتّاح به معنى داور است، آغاز [[آیه]] است که مى فرماید: {{متن قرآن| | + | گاهى تصور مى شود که «فتّاح» به معنى «فاتح» و پیروز است، در حالى که اگر مقصود این بود، مناسب بود جاى «علیم» با اسم «[[عزیز (اسم الله)|عزیز]]» همراه باشد. گواه دیگر بر این که فتّاح به معنى داور است، آغاز [[آیه]] است که مى فرماید: {{متن قرآن|«قُلْ يَجْمَعُ بَيْنَنَا رَبُّنَا ...»}} و از این جا روشن مى شود که مقصود از «خیر الفاتحین» همان «[[خیرالحاکمین|خیرالحاکمین]]» است، زیرا داورى دیگران گاهى بر اساس [[عدل]] و گاهى بر اساس جور است، گاهى به واقع مى رسند و گاهى خطا مى کنند؛ در حالى که داورى خدا از این نقایص پیراسته است.<ref>منشور جاوید، [[جعفر سبحانی|آیت الله جعفر سبحانی]]، ج۲، ص۳۱۴.</ref> |
==پانویس== | ==پانویس== | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۷ نوامبر ۲۰۲۶، ساعت ۲۱:۲۸
این اسم و صفت الهى به صورت اسمى (فتّاح) و به صورت فعلى (فَتحَ) به معناى گشودن و داورى در قیامت میان مردم است.[۱]
«فتّاح» (به صورت اسمى) در قرآن یک بار و به عنوان وصف خدا وارد شده است، چنان که مى فرماید: «قُلْ يَجْمَعُ بَيْنَنَا رَبُّنَا ثُمَّ يَفْتَحُ بَيْنَنَا بِالْحَقِّ وَهُوَ الْفَتَّاحُ الْعَلِيمُ[۲]؛ بگو پروردگار ما، ما را گرد مى آورد آنگاه میان ما به حق داورى مى کند زیرا او داورى کننده دانا است».
معناى لغوى «فتح» که «فتّاح» مبالغه آن است، گشودن است؛ ولى در این جا کنایه از حکم و داورى است. بنابراین، «فتّاح» از اسماء الحسنی است و به معنى داور مى باشد، به گواه این که بعد از آن کلمه «علیم» آمده است.
گاهى تصور مى شود که «فتّاح» به معنى «فاتح» و پیروز است، در حالى که اگر مقصود این بود، مناسب بود جاى «علیم» با اسم «عزیز» همراه باشد. گواه دیگر بر این که فتّاح به معنى داور است، آغاز آیه است که مى فرماید: «قُلْ يَجْمَعُ بَيْنَنَا رَبُّنَا ...» و از این جا روشن مى شود که مقصود از «خیر الفاتحین» همان «خیرالحاکمین» است، زیرا داورى دیگران گاهى بر اساس عدل و گاهى بر اساس جور است، گاهى به واقع مى رسند و گاهى خطا مى کنند؛ در حالى که داورى خدا از این نقایص پیراسته است.[۳]
پانویس
- ↑ الأسنى فى شرح اسماءاللّه الحسنى، قرطبى، ج ۱، ص ۱۰۵-۱۰۶؛ اسماء و صفات الهى فقط در قرآن، ج ۲، ص ۱۰۳۳-۱۰۳۸.
- ↑ سوره سبأ، آیه ۲۶.
- ↑ منشور جاوید، آیت الله جعفر سبحانی، ج۲، ص۳۱۴.
مطالب مرتبط



