مُقیت (اسم الله): تفاوت بین نسخهها
پرش به ناوبری
پرش به جستجو
Goodosuser (بحث | مشارکتها) (صفحه جدید) |
مهدی موسوی (بحث | مشارکتها) |
||
(۵ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۳ کاربر نشان داده نشده) | |||
سطر ۱: | سطر ۱: | ||
{{بخشی از یک کتاب}} | {{بخشی از یک کتاب}} | ||
− | + | لفظ «مُقيت» يک بار در [[قرآن کریم]] آمده و وصف [[خدا]] قرار گرفته است، چنانكه مىفرمايد: | |
− | + | {{متن قرآن|«مَنْْ يَشْفَع شَفاعَةً حَسَنَةً يَكُنْ لَهُ نَصِيبٌ مِنْها وَ مَنْ يَشْفَع شَفاعَةً سَيّئَةً يَكُنْ لَهُ كِفْلٌ مِنْها وَ كانَ اللّهُ عَلى كُلِّ شَىء مُقِيتاً»}}.([[سوره نساء]]/۸۵) | |
− | |||
− | |||
«هر كس در كار نيكى شفاعت كند او را از آن نصيبى است و هركس در كار بدى شفاعت نمايد او را از آن بهره اى است و خدا نگهبان همه چيز است». | «هر كس در كار نيكى شفاعت كند او را از آن نصيبى است و هركس در كار بدى شفاعت نمايد او را از آن بهره اى است و خدا نگهبان همه چيز است». | ||
− | صدوق مى گويد: | + | [[شیخ صدوق]] مى گويد: «مُقيت» به معنى حافظ و رقيب است، و اگر به [[رزق]] و روزى «قوت» مى گويند، زيرا مايه حفظ بدن است.<ref>التوحید، شیخ صدوق، ص۲۳۳؛ مقاييس اللغة، ابن فارس، ج۵ ص۳۶.</ref> |
− | |||
− | == | + | == پانویس == |
− | + | <references /> | |
− | <references/> | ||
+ | == منابع == | ||
+ | *[https://tohid.ir/fa/index/book?bookID=167&page=14#id366_p366 منشور جاوید، جعفر سبحانی، ص ۳۶۶-۳۶۷، پایگاه اطلاعرسانی آیتالله سبحانی]. | ||
{{اسماء الله}} | {{اسماء الله}} | ||
− | + | {{قرآن}} | |
− | [[رده: | + | [[رده:واژگان قرآنی]][[رده:اسماء و صفات الهی]] |
− | [[رده: |
نسخهٔ کنونی تا ۲۴ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۲۳
لفظ «مُقيت» يک بار در قرآن کریم آمده و وصف خدا قرار گرفته است، چنانكه مىفرمايد:
«مَنْْ يَشْفَع شَفاعَةً حَسَنَةً يَكُنْ لَهُ نَصِيبٌ مِنْها وَ مَنْ يَشْفَع شَفاعَةً سَيّئَةً يَكُنْ لَهُ كِفْلٌ مِنْها وَ كانَ اللّهُ عَلى كُلِّ شَىء مُقِيتاً».(سوره نساء/۸۵)
«هر كس در كار نيكى شفاعت كند او را از آن نصيبى است و هركس در كار بدى شفاعت نمايد او را از آن بهره اى است و خدا نگهبان همه چيز است».
شیخ صدوق مى گويد: «مُقيت» به معنى حافظ و رقيب است، و اگر به رزق و روزى «قوت» مى گويند، زيرا مايه حفظ بدن است.[۱]
پانویس
- پرش به بالا ↑ التوحید، شیخ صدوق، ص۲۳۳؛ مقاييس اللغة، ابن فارس، ج۵ ص۳۶.
منابع