نیمه شعبان: تفاوت بین نسخه‌ها
(اصلاح مثال آیین‌های شب برات) |
مهدی موسوی (بحث | مشارکتها) |
||
| سطر ۱: | سطر ۱: | ||
{{شعبان|روز=۱۵}} | {{شعبان|روز=۱۵}} | ||
| − | ''' | + | '''«نیمه شعبان»'''، پانزدهمین روز از [[ماه شعبان]]، در تقویم مذهبی [[شیعه|شیعیان]] جایگاهی ویژه دارد. بر پایهٔ منابع شیعه، [[امام زمان عجل الله فرجه الشریف|امام مهدی]] (علیه‌السلام) در [[شب نیمه شعبان]] سال ۲۵۵ق در [[سامرا]] زاده شد؛<ref>کلینی، الکافی، ج۱، ص۵۱۴.</ref> از این رو در «[[مفاتیح الجنان (کتاب)|مفاتیح الجنان]]»، روز نیمه شعبان «عید مولود شریف امام دوازدهم» خوانده شده است.<ref>قمی، مفاتیح الجنان، ص۱۷۰.</ref> در روایات شیعه، [[شب نیمه شعبان]] پس از [[شب قدر]]، برترین شب سال شمرده شده و برای آن اعمالی مانند [[غسل]]، [[تهجد|شب‌زنده‌داری]]، [[زیارت امام حسین علیه‌السلام|زیارت امام حسین]] (علیه‌السلام)، [[نماز]] و [[دعا]] نقل شده است.<ref>مجلسی، بحار الأنوار، ج۹۵، ص۴۰۹؛ قمی، مفاتیح الجنان، ص۱۶۵–۱۶۹.</ref> در [[فرهنگ]] فارسی و در شماری از سرزمین‌های اسلامی، این شب «شب برات» نیز نامیده می‌شود و آداب و مراسم مردمی دارد.<ref name="dji">«برات، شب»، دانشنامه جهان اسلام، ج۱، ص۸۴۹.</ref> |
| − | == | + | ==نام‌های نیمه شعبان== |
| − | «نیمه | + | «نیمه [[شعبان]]» نام رایج این روز در تقویم [[شیعه]] است و در منابع عربی از شب آن با تعبیر «لیلة النصف من شعبان» یاد می‌شود.<ref name="dji" /> در [[فرهنگ]] فارسی‌زبانان و بسیاری از مسلمانان، شب پانزدهم شعبان «شب برات» یا «لیلة البرات» نام دارد. «برات» در اصل از «برائت» به معنای بیزاری و یا بری‌ءالذمّه شدن است و در فارسی به سند و حواله‌ای نیز گفته می‌شود که به استناد آن، مالی یا حقی از دیگری گرفته می‌شود.<ref name="dji" /> [[ابوریحان بیرونی]] در «التفهیم» نوشته است که به گمان او، سبب این نام‌گذاری آن است که هر کس در این شب [[عبادت]] کند و نیکی به جای آرد، از [[دوزخ]] مبرّا (دور) می‌شود.<ref name="dji" /> |
| − | + | به گفتهٔ علمای اسلامی، «برات» را «لیلة الصک» (شب چک) نیز خوانده‌اند؛ زیرا بر پایهٔ باور عمومی، در این شب سند [[رزق|روزی‌ها]] و عمرها صادر می‌شود و بدین سبب در فارسی «شب چک» نیز گفته‌اند. در [[تفسیر|تفاسیر]]، برای همان شبی که برخی آن را نیمه شعبان دانسته‌اند، نام‌های دیگری نیز آمده است: «لیلة المبارکه»، «لیلة الرحمة»، «لیلة البرائة» و در تفسیرهای فارسی «شب نسخه»، «شب فرق» و «شب عرض».<ref name="dji" /> | |
| − | برخی منابع، شب برات را شب چهاردهم شعبان نیز دانسته‌اند؛ دانشنامه جهان اسلام آن را «شب پانزدهم و به قولی چهاردهم ماه شعبان» معرفی کرده است.<ref name="dji" /> | + | برخی منابع، شب برات را شب چهاردهم شعبان نیز دانسته‌اند؛ [[دانشنامه جهان اسلام]] آن را «شب پانزدهم و به قولی چهاردهم ماه شعبان» معرفی کرده است.<ref name="dji" /> |
| − | == | + | ==فضیلت نیمه شعبان== |
| − | + | در منابع [[شیعه]]، فضیلت [[شب نیمه شعبان]] با تعبیرهای بلندی نقل شده است. [[علامه مجلسی]] از [[امام صادق علیه السلام|امام صادق]] (علیه‌السلام) از پدرش [[امام باقر علیه السلام|امام باقر]] (علیه‌السلام) آورده است که فرمود: | |
| − | {{متن | + | {{متن حدیث|«هِيَ أَفْضَلُ لَيْلَةٍ بَعْدَ لَيْلَةِ الْقَدْرِ وَ إِنَّهَا اللَّيْلَةُ الَّتِي جَعَلَهَا اللَّهُ لَنَا أَهْلَ الْبَيْتِ بِإِزَاءِ مَا جَعَلَ لَيْلَةَ الْقَدْرِ لِنَبِيِّنَا»}}؛ «این شب، برترین شب پس از [[شب قدر]] است. و همانا آن شبی است که خداوند آن را برای ما [[اهل بیت]] قرار داد، در برابر آنکه شب قدر را برای [[پیامبر]] ما قرار داد.»<ref>مجلسی، بحار الأنوار، ج۹۵، ص۴۰۹.</ref> |
| − | |||
| − | + | در همان گزارش، پاداش کسی که در این شب خدا را صد بار [[تسبیح]] و صد بار [[تحمید]] و صد بار [[تکبیر]] و صد بار [[تهلیل]] گوید، [[آمرزش]] گناهان گذشته و برآورده شدن حاجات دنیا و [[آخرت]] دانسته شده است.<ref>همان.</ref> بر پایهٔ روایتی که در «[[مفاتیح الجنان]]» از [[پیامبر اسلام|پیامبر]] (صلی‌الله‌علیه‌وآله) نقل شده، در این شب [[رزق|روزی‌ها]] تقسیم و [[اجل|اجل‌ها]] نوشته می‌شود و نام حاجیان ثبت می‌گردد.<ref>قمی، مفاتیح الجنان، ص۱۷۰.</ref> | |
| − | در | ||
| − | |||
| − | و | ||
| − | |||
| − | در | + | همچنین برخی مصداق «لیلة مبارکه» در [[قرآن]] را شب نیمه شعبان دانسته اند: |
| + | {{متن قرآن|«إِنَّا أَنْزَلْنَاهُ فِي لَيْلَةٍ مُبَارَكَةٍ إِنَّا كُنَّا مُنْذِرِينَ»}}؛<ref>[[سوره دخان]]: ۳.</ref> «ما آن [قرآن] را در شبی مبارک فرو فرستادیم؛ بی‌گمان ما هشداردهنده بودیم.» به گزارش [[دانشنامه جهان اسلام]]، عکرمه و [[محیی الدین ابن عربی|ابن عربی]] شب نیمه شعبان را همان شب قدر دانسته‌اند، در حالی که عموم مفسران شب قدر را در [[ماه رمضان|ماه رمضان]] می‌دانند.<ref name="dji" /> | ||
| − | + | در منابع [[اهل سنت]] نیز، احادیثی در فضیلت [[شب نیمه شعبان]] نقل شده است. در روایتی از عبدالله بن عمرو آمده است: | |
| − | + | {{متن حدیث|«يَطَّلِعُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَى خَلْقِهِ لَيْلَةَ النِّصْفِ مِنْ شَعْبَانَ فَيَغْفِرُ لِعِبَادِهِ إِلَّا اثْنَيْنِ: مُشَاحِنٍ وَ قَاتِلِ نَفْسٍ»}}؛ «خداوند در شب نیمه شعبان به آفریدگانش می‌نگرد و بندگانش را می‌آمرزد، مگر دو کس: کینه‌توز و آدم‌کش.» | |
| + | مبارکفوری به نقل از منذری نوشته است که [[احمد بن حنبل]] آن را با [[سند حدیث|سندی]] «لیّن» (سست) روایت کرده است.<ref name="tuhfa">مبارکفوری، تحفة الأحوذي، ج۳، ص۳۶۶.</ref> | ||
| − | + | [[حدیث]] دیگری از [[امام علی علیه السلام|امام علی]] (علیه‌السلام) نقل شده است: | |
| − | {{متن حدیث| | + | {{متن حدیث|«إِذَا كَانَتْ لَيْلَةُ النِّصْفِ مِنْ شَعْبَانَ فَقُومُوا لَيْلَهَا وَ صُومُوا نَهَارَهَا»}}؛ «چون شب نیمه شعبان فرا رسد، شبش را به [[نماز]] بایستید و روزش را [[روزه]] بگیرید.» |
| − | + | این روایت را [[ابن ماجه]] آورده است، اما مبارکفوری با اشاره به ابوبکر بن عبدالله بن ابی‌سبره در سند آن، او را از کسانی دانسته که به [[جعل حدیث]] متهم شده و [[محمد بن اسماعیل بخاری|بخاری]] و ذهبی او را تضعیف کرده‌اند.<ref name="tuhfa" /> | |
| − | در | + | از این رو، در میان عالمان اهل سنت دربارهٔ [[استحباب]] نمازها و آیین‌های این شب اختلاف است؛ برخی احادیث فضیلت آن اعمال، از جمله روایت صد [[رکعت]] نماز، را سست یا ساختگی و آن اعمال را [[بدعت]] دانسته‌اند.<ref name="dji" /> |
| − | |||
| − | + | ==اعمال نیمه شعبان== | |
| + | در «[[مفاتیح الجنان]]» برای [[شب نیمه شعبان]] اعمالی چند برشمرده شده است؛ نخست [[غسل]]، که به گفتهٔ او مایهٔ تخفیف [[گناهان]] است، و سپس احیای شب به [[نماز]] و [[دعا]] و [[استغفار]].<ref>قمی، مفاتیح الجنان، ص۱۶۵.</ref> | ||
| − | + | بر پایهٔ همان کتاب، [[زیارت امام حسین علیه‌السلام|زیارت امام حسین]] (علیه‌السلام) در این شب برترین اعمال آن است و کسی که در هر جای دنیا باشد و آن حضرت را چنین [[زیارت]] کند، امید است [[ثواب]] [[حج]] و [[عمره]] برایش نوشته شود. کمترین صورت این زیارت آن است که بر بلندی‌ای برآید، به راست و چپ بنگرد، سپس سر به آسمان کند و بگوید: | |
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | بر پایهٔ همان کتاب، [[زیارت امام حسین علیه‌السلام|زیارت امام حسین]] (علیه‌السلام) در این شب برترین اعمال آن است و کسی که در هر جای دنیا باشد و آن حضرت را چنین زیارت کند، امید است ثواب [[حج]] و [[عمره]] برایش نوشته شود. کمترین صورت این زیارت آن است که بر بلندی‌ای برآید، به راست و چپ بنگرد، سپس سر به آسمان کند و بگوید: | ||
{{متن حدیث|«السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ، السَّلَامُ عَلَيْكَ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَكَاتُهُ»}}؛ «سلام بر تو ای اباعبدالله؛ سلام بر تو و رحمت و برکات خدا.»<ref>همان.</ref> | {{متن حدیث|«السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ، السَّلَامُ عَلَيْكَ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَكَاتُهُ»}}؛ «سلام بر تو ای اباعبدالله؛ سلام بر تو و رحمت و برکات خدا.»<ref>همان.</ref> | ||
| − | از دیگر اعمال این شب، خواندن دعای «اللَّهُمَّ بِحَقِّ لَيْلَتِنَا هَذِهِ وَ مَوْلُودِهَا...» است که به گفتهٔ مؤلف | + | از دیگر اعمال این شب، عبارت است از: خواندن دعای «اللَّهُمَّ بِحَقِّ لَيْلَتِنَا هَذِهِ وَ مَوْلُودِهَا...» است که به گفتهٔ مؤلف «مفاتیح»، به منزلهٔ زیارت [[امام زمان]] (علیه‌السلام) است؛ دعای «اللَّهُمَّ أَنْتَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ...» که [[امام صادق]] (علیه‌السلام) به اسماعیل بن فضل هاشمی آموخت؛ دعای «اللَّهُمَّ اقْسِمْ لَنَا مِنْ خَشْيَتِكَ...» که [[پیامبر]] (صلی‌الله‌علیه‌وآله) در این شب می‌خواند؛ [[دعای کمیل]]؛ و تسبیحات اربعه که صد بار خواندن هر یک سفارش شده است.<ref>همان، ص۱۶۶–۱۶۷.</ref> |
| − | در این شب نمازهای دو | + | در این شب نمازهای دو [[رکعت|رکعتی]]، چهار رکعتی و صد رکعتی نیز نقل شده است. همچنین [[سجده|سجده‌ها]] و دعاهای مأثور از پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله) و دعای «إِلَهِي تَعَرَّضَ لَكَ فِي هَذَا اللَّيْلِ الْمُتَعَرِّضُونَ» از اعمال آن شمرده شده است.<ref>همان، ص۱۶۷–۱۶۹.</ref> |
| − | روز نیمه شعبان نیز در | + | روز نیمه شعبان نیز در «مفاتیح الجنان» عید خوانده شده و زیارت امام زمان (عجل الله تعالی فرجه) در آن سفارش شده است.<ref>همان، ص۱۷۰.</ref> |
==آیین‌ها و بازتاب فرهنگی== | ==آیین‌ها و بازتاب فرهنگی== | ||
| − | در منابع فرهنگ عامه، شب برات در سرزمین‌های گوناگون با آیین‌هایی همراه بوده است. به گزارش دانشنامه جهان اسلام، در [[خراسان]]، [[عراق]]، [[دمشق]]، [[مکه]] و [[مصر]] مراسم چراغانی و آیین‌های ویژهٔ این شب برگزار می‌شده است. در کردستان در این شب در مسجدها و خانقاه‌ها دعا و نماز می‌خواندند، غذای مخصوص («کاسهٔ جشن») می‌پختند و بر این باور بودند که روزی‌ها در این شب از نو تقسیم می‌شود. در شبه‌قارهٔ هند نیز زیارت | + | در منابع [[فرهنگ]] عامه، شب برات (نیمه شعبان) در سرزمین‌های گوناگون با آیین‌هایی همراه بوده است. به گزارش دانشنامه جهان اسلام، در [[خراسان]]، [[عراق]]، [[دمشق]]، [[مکه]] و [[مصر]] مراسم چراغانی و آیین‌های ویژهٔ این شب برگزار می‌شده است. در کردستان در این شب در [[مسجد|مسجدها]] و خانقاه‌ها [[دعا]] و [[نماز]] می‌خواندند، غذای مخصوص («کاسهٔ جشن») می‌پختند و بر این باور بودند که روزی‌ها در این شب از نو تقسیم می‌شود. در شبه‌قارهٔ هند نیز [[زیارت اهل قبور|زیارت قبور]]، [[تلاوت قرآن]]، [[اطعام]] فقیران، پختن [[حلوا]] و شیرینی و روشن کردن شمع از رسوم این شب بوده است.<ref name="dji" /> بر پایهٔ همان گزارش، برخی از عالمان [[اهل سنت]] پاره‌ای از این آیین‌ها، مانند روشن کردن شمع و آتش‌بازی، را [[بدعت]] و [[اسراف]] دانسته‌اند.<ref name="dji" /> |
| − | + | در ادبیات فارسی نیز این شب بازتاب یافته است، از جمله [[رودکی]]، [[سعدی]] و [[سنائی|سنایی]] از شب برات یاد کرده‌اند.<ref name="dji" /> | |
| − | == | + | ==وقایع و مناسبت‌های نیمه شعبان== |
| − | در منابع | + | ===ولادت امام مهدی علیه‌السلام=== |
| − | {{متن حدیث| | + | مشهورترین رخداد در روز نیمه [[شعبان]] در منابع [[شیعه]]، ولادت [[امام مهدی]] (علیه‌السلام) دوازدهمین [[امام]] است. [[شیخ کلینی]] در آغاز «باب مولد الصاحب» در «[[الکافی (کتاب)|الکافی]]» نوشته است: «وُلِدَ (علیه‌السلام) لِلنِّصْفِ مِنْ شَعْبَانَ سَنَةَ خَمْسٍ وَ خَمْسِينَ وَ مِائَتَيْنِ»؛ «(امام مهدی علیه‌السلام) در نیمه شعبان سال ۲۵۵ق زاده شد.»<ref>کلینی، الکافی، ج۱، ص۵۱۴.</ref> در همان باب، در یکی از روایات، سال ولادت ۲۵۶ق. نیز آمده است.<ref>همان.</ref> |
| − | + | ||
| + | گزارش تفصیلی [[ولادت امام زمان علیه السلام|ولادت حضرت مهدی]] (علیه‌السلام) از [[حکیمه دختر امام جواد]] (سلام الله علیها) -عمهٔ [[امام حسن عسکری علیه السلام|امام عسکری]] (علیه‌السلام)-، نقل شده است. بر پایهٔ این گزارش، امام عسکری در شب نیمه شعبان از او خواست شب را در خانهٔ آنان بگذراند و فرمود: | ||
| + | {{متن حدیث|«فَإِنَّهُ سَيُولَدُ اللَّيْلَةَ الْمَوْلُودُ الْكَرِيمُ عَلَى اللَّهِ الَّذِي يُحْيِي اللَّهُ بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا»}}؛ «زیرا امشب همان مولود گران‌قدری زاده می‌شود که خداوند به وسیلهٔ او زمین را پس از مرگش زنده می‌کند.» | ||
| + | حکیمه پرسید این کودک از چه کسی است و چون در [[نرجس خاتون|نرجس]] نشانه‌ای از بارداری ندید، امام فرمود: «از نرجس، نه از دیگری» و افزود که بارداری او در سپیده‌دم آشکار می‌شود و مَثَل او مَثَل [[مادر حضرت موسی|مادر موسی]] (علیه‌السلام) است.<ref>صدوق، کمال الدین، ج۲، ص۴۲۷–۴۲۸.</ref> | ||
| − | + | در سحرگاه، حکیمه به دستور امام عسکری [[سوره قدر]] را بر نرجس خواند و جنین از درون شکم با او هم‌آوا شد. سپس نرجس از دیده‌ها پنهان شد و هنگامی که پرده کنار رفت، حکیمه نوزاد را دید که در حال [[سجده]]، شهادتین را بر زبان می‌آورد و [[ائمه|امامان]] را یکی پس از دیگری نام می‌برد تا به نام خود می‌رسد و می‌گوید: | |
| − | {{متن حدیث| | + | {{متن حدیث|«اللَّهُمَّ أَنْجِزْ لِي مَا وَعَدْتَنِي وَ أَتْمِمْ لِي أَمْرِي وَ ثَبِّتْ وَطْأَتِي وَ امْلَإِ الْأَرْضَ بِي عَدْلًا وَ قِسْطاً»}}؛ «خدایا، آنچه را به من وعده دادی به انجام رسان، و کارم را کامل کن، و گامم را استوار بدار، و زمین را به دست من از [[عدل]] و داد پر کن.»<ref>صدوق، کمال الدین، ج۲، ص۴۲۸–۴۲۹.</ref> |
| − | |||
| − | + | زادگاه [[امام زمان]] (عجل الله تعالی فرجه) [[سامرا]] بود و در «[[مفاتیح الجنان]]»، [[زیارت]] ایشان در [[سرداب امام زمان|سرداب]] سامرا تأکید شده است.<ref>قمی، مفاتیح الجنان، ص۱۷۰.</ref> | |
| − | == | + | === وفات علی بن محمد سمری === |
| − | در نیمه شعبان سال ۳۲۹ق، [[علی بن محمد سمری]]، چهارمین و آخرین نایب [[امام زمان عجل الله فرجه الشریف|امام زمان]] در دورهٔ [[غیبت صغری]]، درگذشت. شیخ طوسی در الغیبة متن توقیعی را آورده که چند روز پیش از درگذشت او رسیده و در آن آمده است: | + | در نیمه [[شعبان]] سال ۳۲۹ق، [[علی بن محمد سمری]]، چهارمین و آخرین [[نواب اربعه|نایب خاص]] [[امام زمان عجل الله فرجه الشریف|امام زمان]] (علیه‌السلام) در دورهٔ [[غیبت صغری]]، درگذشت. [[شیخ طوسی]] در کتاب «[[الغیبة (طوسی) (کتاب)|الغیبة]]»، ضمن اشاره به وفات سمری در نیمه شعبان ۳۲۹ق، متن [[توقیعات امام زمان علیه السلام|توقیعی]] را آورده که چند روز پیش از درگذشت او رسیده و در آن آمده است: |
| − | {{متن حدیث|«فَقَدْ وَقَعَتِ الْغَيْبَةُ التَّامَّةُ فَلَا ظُهُورَ إِلَّا بَعْدَ إِذْنِ اللَّهِ»}}؛ | + | {{متن حدیث|«فَقَدْ وَقَعَتِ الْغَيْبَةُ التَّامَّةُ فَلَا ظُهُورَ إِلَّا بَعْدَ إِذْنِ اللَّهِ»}}؛<ref>طوسی، الغیبة، ج۱، ص۳۹۴–۳۹۵.</ref> «[[غیبت امام زمان (عج)|غیبت]] کامل واقع شده است و ظهوری نیست مگر پس از اذن خداوند.» در پاره‌ای منابع، سال درگذشت سمری ۳۲۸ق. نیز آمده است.<ref>مامقانی، تنقیح المقال، ج۲، ص۱۳۸.</ref> |
| − | |||
==پانویس== | ==پانویس== | ||
<references /> | <references /> | ||
==منابع== | ==منابع== | ||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| + | *مبارکفوری، عبدالرحمن؛ تحفة الأحوذي بشرح جامع الترمذي، بیروت: دار الکتب العلمیة، چاپ اول، ۱۴۱۰ق/۱۹۹۰م؛ ج۳. | ||
| + | *دانشنامه جهان اسلام، تهران: بنیاد دائرة المعارف اسلامی، چاپ اول، ۱۳۷۲ش؛ ج۱ (مدخل «برات، شب»، ص۸۴۹). | ||
| + | *صدوق، محمد بن علی؛ کمال الدین و تمام النعمة، تحقیق علی‌اکبر غفاری، تهران: اسلامیه، چاپ دوم، ۱۳۹۵ق؛ ج۲. | ||
| + | *طوسی، محمد بن حسن؛ الغیبة، تحقیق عبادالله طهرانی و علی‌احمد ناصح، قم: مؤسسة المعارف الإسلامیة، ۱۴۱۱ق؛ ج۱. | ||
| + | *قمی، شیخ عباس؛ کلیات مفاتیح الجنان، قم: انتشارات اسوه، بی‌تا. | ||
| + | *کلینی، محمد بن یعقوب؛ الکافی، تحقیق علی‌اکبر غفاری و محمد آخوندی، تهران: دار الکتب الإسلامیة، ۱۴۰۷ق؛ ج۱. | ||
| + | *مامقانی، عبدالله؛ تنقیح المقال فی علم الرجال، قم: مؤسسة آل البیت لإحیاء التراث، بی‌تا؛ ج۲. | ||
| + | *مجلسی، محمدباقر؛ بحار الأنوار، بیروت: دار إحیاء التراث العربی، چاپ سوم، ۱۴۰۳ق؛ ج۹۵. | ||
| + | |||
| + | == مطالب مرتبط == | ||
| + | |||
| + | * [[ماه شعبان]] | ||
| + | * [[شب نیمه شعبان]] | ||
| + | * [[ولادت امام زمان علیه السلام|ولادت امام زمان علیه‌السلام]] | ||
{{روزهای سال قمری|۱۵ شعبان}} | {{روزهای سال قمری|۱۵ شعبان}} | ||
[[رده:15 شعبان]] | [[رده:15 شعبان]] | ||
[[رده:ماه شعبان]] | [[رده:ماه شعبان]] | ||
| − | |||
[[رده:اعمال ماه شعبان]] | [[رده:اعمال ماه شعبان]] | ||
| + | [[رده:روزهای ماه شعبان]] | ||
| + | [[رده:روزهای خاص]] | ||
[[رده:وقایع ماه شعبان]] | [[رده:وقایع ماه شعبان]] | ||
| + | [[رده:امام زمان (عج)]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۴ نوامبر ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۱۳
| شعبان ۱۴۴۷ در تقویم ایران | |||||
| شنبه | ۴ | ۱۱ | ۱۸ | ۲۵ | |
| یک‌شنبه | ۵ | ۱۲ | ۱۹ | ۲۶ | |
| دوشنبه | ۶ | ۱۳ | ۲۰ | ۲۷ | |
| سه‌شنبه | ۷ | ۱۴ | ۲۱ | ۲۸ | |
| چهارشنبه | ۱ | ۸ | ۱۵ | ۲۲ | ۲۹ |
| پنج‌شنبه | ۲ | ۹ | ۱۶ | ۲۳ | ۱+ |
| جمعه | ۳ | ۱۰ | ۱۷ | ۲۴ | |
| دانشنامه تقویم | |||||
«نیمه شعبان»، پانزدهمین روز از ماه شعبان، در تقویم مذهبی شیعیان جایگاهی ویژه دارد. بر پایهٔ منابع شیعه، امام مهدی (علیه‌السلام) در شب نیمه شعبان سال ۲۵۵ق در سامرا زاده شد؛[۱] از این رو در «مفاتیح الجنان»، روز نیمه شعبان «عید مولود شریف امام دوازدهم» خوانده شده است.[۲] در روایات شیعه، شب نیمه شعبان پس از شب قدر، برترین شب سال شمرده شده و برای آن اعمالی مانند غسل، شب‌زنده‌داری، زیارت امام حسین (علیه‌السلام)، نماز و دعا نقل شده است.[۳] در فرهنگ فارسی و در شماری از سرزمین‌های اسلامی، این شب «شب برات» نیز نامیده می‌شود و آداب و مراسم مردمی دارد.[۴]
محتویات
نام‌های نیمه شعبان
«نیمه شعبان» نام رایج این روز در تقویم شیعه است و در منابع عربی از شب آن با تعبیر «لیلة النصف من شعبان» یاد می‌شود.[۴] در فرهنگ فارسی‌زبانان و بسیاری از مسلمانان، شب پانزدهم شعبان «شب برات» یا «لیلة البرات» نام دارد. «برات» در اصل از «برائت» به معنای بیزاری و یا بری‌ءالذمّه شدن است و در فارسی به سند و حواله‌ای نیز گفته می‌شود که به استناد آن، مالی یا حقی از دیگری گرفته می‌شود.[۴] ابوریحان بیرونی در «التفهیم» نوشته است که به گمان او، سبب این نام‌گذاری آن است که هر کس در این شب عبادت کند و نیکی به جای آرد، از دوزخ مبرّا (دور) می‌شود.[۴]
به گفتهٔ علمای اسلامی، «برات» را «لیلة الصک» (شب چک) نیز خوانده‌اند؛ زیرا بر پایهٔ باور عمومی، در این شب سند روزی‌ها و عمرها صادر می‌شود و بدین سبب در فارسی «شب چک» نیز گفته‌اند. در تفاسیر، برای همان شبی که برخی آن را نیمه شعبان دانسته‌اند، نام‌های دیگری نیز آمده است: «لیلة المبارکه»، «لیلة الرحمة»، «لیلة البرائة» و در تفسیرهای فارسی «شب نسخه»، «شب فرق» و «شب عرض».[۴]
برخی منابع، شب برات را شب چهاردهم شعبان نیز دانسته‌اند؛ دانشنامه جهان اسلام آن را «شب پانزدهم و به قولی چهاردهم ماه شعبان» معرفی کرده است.[۴]
فضیلت نیمه شعبان
در منابع شیعه، فضیلت شب نیمه شعبان با تعبیرهای بلندی نقل شده است. علامه مجلسی از امام صادق (علیه‌السلام) از پدرش امام باقر (علیه‌السلام) آورده است که فرمود: «هِيَ أَفْضَلُ لَيْلَةٍ بَعْدَ لَيْلَةِ الْقَدْرِ وَ إِنَّهَا اللَّيْلَةُ الَّتِي جَعَلَهَا اللَّهُ لَنَا أَهْلَ الْبَيْتِ بِإِزَاءِ مَا جَعَلَ لَيْلَةَ الْقَدْرِ لِنَبِيِّنَا»؛ «این شب، برترین شب پس از شب قدر است. و همانا آن شبی است که خداوند آن را برای ما اهل بیت قرار داد، در برابر آنکه شب قدر را برای پیامبر ما قرار داد.»[۵]
در همان گزارش، پاداش کسی که در این شب خدا را صد بار تسبیح و صد بار تحمید و صد بار تکبیر و صد بار تهلیل گوید، آمرزش گناهان گذشته و برآورده شدن حاجات دنیا و آخرت دانسته شده است.[۶] بر پایهٔ روایتی که در «مفاتیح الجنان» از پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله) نقل شده، در این شب روزی‌ها تقسیم و اجل‌ها نوشته می‌شود و نام حاجیان ثبت می‌گردد.[۷]
همچنین برخی مصداق «لیلة مبارکه» در قرآن را شب نیمه شعبان دانسته اند: «إِنَّا أَنْزَلْنَاهُ فِي لَيْلَةٍ مُبَارَكَةٍ إِنَّا كُنَّا مُنْذِرِينَ»؛[۸] «ما آن [قرآن] را در شبی مبارک فرو فرستادیم؛ بی‌گمان ما هشداردهنده بودیم.» به گزارش دانشنامه جهان اسلام، عکرمه و ابن عربی شب نیمه شعبان را همان شب قدر دانسته‌اند، در حالی که عموم مفسران شب قدر را در ماه رمضان می‌دانند.[۴]
در منابع اهل سنت نیز، احادیثی در فضیلت شب نیمه شعبان نقل شده است. در روایتی از عبدالله بن عمرو آمده است: «يَطَّلِعُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَى خَلْقِهِ لَيْلَةَ النِّصْفِ مِنْ شَعْبَانَ فَيَغْفِرُ لِعِبَادِهِ إِلَّا اثْنَيْنِ: مُشَاحِنٍ وَ قَاتِلِ نَفْسٍ»؛ «خداوند در شب نیمه شعبان به آفریدگانش می‌نگرد و بندگانش را می‌آمرزد، مگر دو کس: کینه‌توز و آدم‌کش.» مبارکفوری به نقل از منذری نوشته است که احمد بن حنبل آن را با سندی «لیّن» (سست) روایت کرده است.[۹]
حدیث دیگری از امام علی (علیه‌السلام) نقل شده است: «إِذَا كَانَتْ لَيْلَةُ النِّصْفِ مِنْ شَعْبَانَ فَقُومُوا لَيْلَهَا وَ صُومُوا نَهَارَهَا»؛ «چون شب نیمه شعبان فرا رسد، شبش را به نماز بایستید و روزش را روزه بگیرید.» این روایت را ابن ماجه آورده است، اما مبارکفوری با اشاره به ابوبکر بن عبدالله بن ابی‌سبره در سند آن، او را از کسانی دانسته که به جعل حدیث متهم شده و بخاری و ذهبی او را تضعیف کرده‌اند.[۹]
از این رو، در میان عالمان اهل سنت دربارهٔ استحباب نمازها و آیین‌های این شب اختلاف است؛ برخی احادیث فضیلت آن اعمال، از جمله روایت صد رکعت نماز، را سست یا ساختگی و آن اعمال را بدعت دانسته‌اند.[۴]
اعمال نیمه شعبان
در «مفاتیح الجنان» برای شب نیمه شعبان اعمالی چند برشمرده شده است؛ نخست غسل، که به گفتهٔ او مایهٔ تخفیف گناهان است، و سپس احیای شب به نماز و دعا و استغفار.[۱۰]
بر پایهٔ همان کتاب، زیارت امام حسین (علیه‌السلام) در این شب برترین اعمال آن است و کسی که در هر جای دنیا باشد و آن حضرت را چنین زیارت کند، امید است ثواب حج و عمره برایش نوشته شود. کمترین صورت این زیارت آن است که بر بلندی‌ای برآید، به راست و چپ بنگرد، سپس سر به آسمان کند و بگوید: «السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ، السَّلَامُ عَلَيْكَ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَكَاتُهُ»؛ «سلام بر تو ای اباعبدالله؛ سلام بر تو و رحمت و برکات خدا.»[۱۱]
از دیگر اعمال این شب، عبارت است از: خواندن دعای «اللَّهُمَّ بِحَقِّ لَيْلَتِنَا هَذِهِ وَ مَوْلُودِهَا...» است که به گفتهٔ مؤلف «مفاتیح»، به منزلهٔ زیارت امام زمان (علیه‌السلام) است؛ دعای «اللَّهُمَّ أَنْتَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ...» که امام صادق (علیه‌السلام) به اسماعیل بن فضل هاشمی آموخت؛ دعای «اللَّهُمَّ اقْسِمْ لَنَا مِنْ خَشْيَتِكَ...» که پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله) در این شب می‌خواند؛ دعای کمیل؛ و تسبیحات اربعه که صد بار خواندن هر یک سفارش شده است.[۱۲]
در این شب نمازهای دو رکعتی، چهار رکعتی و صد رکعتی نیز نقل شده است. همچنین سجده‌ها و دعاهای مأثور از پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله) و دعای «إِلَهِي تَعَرَّضَ لَكَ فِي هَذَا اللَّيْلِ الْمُتَعَرِّضُونَ» از اعمال آن شمرده شده است.[۱۳]
روز نیمه شعبان نیز در «مفاتیح الجنان» عید خوانده شده و زیارت امام زمان (عجل الله تعالی فرجه) در آن سفارش شده است.[۱۴]
آیین‌ها و بازتاب فرهنگی
در منابع فرهنگ عامه، شب برات (نیمه شعبان) در سرزمین‌های گوناگون با آیین‌هایی همراه بوده است. به گزارش دانشنامه جهان اسلام، در خراسان، عراق، دمشق، مکه و مصر مراسم چراغانی و آیین‌های ویژهٔ این شب برگزار می‌شده است. در کردستان در این شب در مسجدها و خانقاه‌ها دعا و نماز می‌خواندند، غذای مخصوص («کاسهٔ جشن») می‌پختند و بر این باور بودند که روزی‌ها در این شب از نو تقسیم می‌شود. در شبه‌قارهٔ هند نیز زیارت قبور، تلاوت قرآن، اطعام فقیران، پختن حلوا و شیرینی و روشن کردن شمع از رسوم این شب بوده است.[۴] بر پایهٔ همان گزارش، برخی از عالمان اهل سنت پاره‌ای از این آیین‌ها، مانند روشن کردن شمع و آتش‌بازی، را بدعت و اسراف دانسته‌اند.[۴]
در ادبیات فارسی نیز این شب بازتاب یافته است، از جمله رودکی، سعدی و سنایی از شب برات یاد کرده‌اند.[۴]
وقایع و مناسبت‌های نیمه شعبان
ولادت امام مهدی علیه‌السلام
مشهورترین رخداد در روز نیمه شعبان در منابع شیعه، ولادت امام مهدی (علیه‌السلام) دوازدهمین امام است. شیخ کلینی در آغاز «باب مولد الصاحب» در «الکافی» نوشته است: «وُلِدَ (علیه‌السلام) لِلنِّصْفِ مِنْ شَعْبَانَ سَنَةَ خَمْسٍ وَ خَمْسِينَ وَ مِائَتَيْنِ»؛ «(امام مهدی علیه‌السلام) در نیمه شعبان سال ۲۵۵ق زاده شد.»[۱۵] در همان باب، در یکی از روایات، سال ولادت ۲۵۶ق. نیز آمده است.[۱۶]
گزارش تفصیلی ولادت حضرت مهدی (علیه‌السلام) از حکیمه دختر امام جواد (سلام الله علیها) -عمهٔ امام عسکری (علیه‌السلام)-، نقل شده است. بر پایهٔ این گزارش، امام عسکری در شب نیمه شعبان از او خواست شب را در خانهٔ آنان بگذراند و فرمود: «فَإِنَّهُ سَيُولَدُ اللَّيْلَةَ الْمَوْلُودُ الْكَرِيمُ عَلَى اللَّهِ الَّذِي يُحْيِي اللَّهُ بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا»؛ «زیرا امشب همان مولود گران‌قدری زاده می‌شود که خداوند به وسیلهٔ او زمین را پس از مرگش زنده می‌کند.» حکیمه پرسید این کودک از چه کسی است و چون در نرجس نشانه‌ای از بارداری ندید، امام فرمود: «از نرجس، نه از دیگری» و افزود که بارداری او در سپیده‌دم آشکار می‌شود و مَثَل او مَثَل مادر موسی (علیه‌السلام) است.[۱۷]
در سحرگاه، حکیمه به دستور امام عسکری سوره قدر را بر نرجس خواند و جنین از درون شکم با او هم‌آوا شد. سپس نرجس از دیده‌ها پنهان شد و هنگامی که پرده کنار رفت، حکیمه نوزاد را دید که در حال سجده، شهادتین را بر زبان می‌آورد و امامان را یکی پس از دیگری نام می‌برد تا به نام خود می‌رسد و می‌گوید: «اللَّهُمَّ أَنْجِزْ لِي مَا وَعَدْتَنِي وَ أَتْمِمْ لِي أَمْرِي وَ ثَبِّتْ وَطْأَتِي وَ امْلَإِ الْأَرْضَ بِي عَدْلًا وَ قِسْطاً»؛ «خدایا، آنچه را به من وعده دادی به انجام رسان، و کارم را کامل کن، و گامم را استوار بدار، و زمین را به دست من از عدل و داد پر کن.»[۱۸]
زادگاه امام زمان (عجل الله تعالی فرجه) سامرا بود و در «مفاتیح الجنان»، زیارت ایشان در سرداب سامرا تأکید شده است.[۱۹]
وفات علی بن محمد سمری
در نیمه شعبان سال ۳۲۹ق، علی بن محمد سمری، چهارمین و آخرین نایب خاص امام زمان (علیه‌السلام) در دورهٔ غیبت صغری، درگذشت. شیخ طوسی در کتاب «الغیبة»، ضمن اشاره به وفات سمری در نیمه شعبان ۳۲۹ق، متن توقیعی را آورده که چند روز پیش از درگذشت او رسیده و در آن آمده است: «فَقَدْ وَقَعَتِ الْغَيْبَةُ التَّامَّةُ فَلَا ظُهُورَ إِلَّا بَعْدَ إِذْنِ اللَّهِ»؛[۲۰] «غیبت کامل واقع شده است و ظهوری نیست مگر پس از اذن خداوند.» در پاره‌ای منابع، سال درگذشت سمری ۳۲۸ق. نیز آمده است.[۲۱]
پانویس
- ↑ کلینی، الکافی، ج۱، ص۵۱۴.
- ↑ قمی، مفاتیح الجنان، ص۱۷۰.
- ↑ مجلسی، بحار الأنوار، ج۹۵، ص۴۰۹؛ قمی، مفاتیح الجنان، ص۱۶۵–۱۶۹.
- ↑ ۴٫۰۰ ۴٫۰۱ ۴٫۰۲ ۴٫۰۳ ۴٫۰۴ ۴٫۰۵ ۴٫۰۶ ۴٫۰۷ ۴٫۰۸ ۴٫۰۹ ۴٫۱۰ «برات، شب»، دانشنامه جهان اسلام، ج۱، ص۸۴۹.
- ↑ مجلسی، بحار الأنوار، ج۹۵، ص۴۰۹.
- ↑ همان.
- ↑ قمی، مفاتیح الجنان، ص۱۷۰.
- ↑ سوره دخان: ۳.
- ↑ ۹٫۰ ۹٫۱ مبارکفوری، تحفة الأحوذي، ج۳، ص۳۶۶.
- ↑ قمی، مفاتیح الجنان، ص۱۶۵.
- ↑ همان.
- ↑ همان، ص۱۶۶–۱۶۷.
- ↑ همان، ص۱۶۷–۱۶۹.
- ↑ همان، ص۱۷۰.
- ↑ کلینی، الکافی، ج۱، ص۵۱۴.
- ↑ همان.
- ↑ صدوق، کمال الدین، ج۲، ص۴۲۷–۴۲۸.
- ↑ صدوق، کمال الدین، ج۲، ص۴۲۸–۴۲۹.
- ↑ قمی، مفاتیح الجنان، ص۱۷۰.
- ↑ طوسی، الغیبة، ج۱، ص۳۹۴–۳۹۵.
- ↑ مامقانی، تنقیح المقال، ج۲، ص۱۳۸.
منابع
- مبارکفوری، عبدالرحمن؛ تحفة الأحوذي بشرح جامع الترمذي، بیروت: دار الکتب العلمیة، چاپ اول، ۱۴۱۰ق/۱۹۹۰م؛ ج۳.
- دانشنامه جهان اسلام، تهران: بنیاد دائرة المعارف اسلامی، چاپ اول، ۱۳۷۲ش؛ ج۱ (مدخل «برات، شب»، ص۸۴۹).
- صدوق، محمد بن علی؛ کمال الدین و تمام النعمة، تحقیق علی‌اکبر غفاری، تهران: اسلامیه، چاپ دوم، ۱۳۹۵ق؛ ج۲.
- طوسی، محمد بن حسن؛ الغیبة، تحقیق عبادالله طهرانی و علی‌احمد ناصح، قم: مؤسسة المعارف الإسلامیة، ۱۴۱۱ق؛ ج۱.
- قمی، شیخ عباس؛ کلیات مفاتیح الجنان، قم: انتشارات اسوه، بی‌تا.
- کلینی، محمد بن یعقوب؛ الکافی، تحقیق علی‌اکبر غفاری و محمد آخوندی، تهران: دار الکتب الإسلامیة، ۱۴۰۷ق؛ ج۱.
- مامقانی، عبدالله؛ تنقیح المقال فی علم الرجال، قم: مؤسسة آل البیت لإحیاء التراث، بی‌تا؛ ج۲.
- مجلسی، محمدباقر؛ بحار الأنوار، بیروت: دار إحیاء التراث العربی، چاپ سوم، ۱۴۰۳ق؛ ج۹۵.
مطالب مرتبط
