برّ
«برّ» از واژگان قرآنی، به فتح باء (بَرّ) به معنی نیکوکار و نیز به معنی خشکی مقابل دریاست و به کسر باء (بِرّ) به معنی نیکوکاری آمده است.[۱]
بَرّ به معنی خشکی
«بَرّ» به معنی خشکی و بیابان در مقابل دریا (بحر) در قرآن کریم بسیار آمده است، مانند: «... وَحُرِّمَ عَلَيْكُمْ صَيْدُ الْبَرِّ مَا دُمْتُمْ حُرُمًا ...[۲]؛... شکار حیوان بَری بر شما حرام است چون مُحرم باشید ...».
یا «هُوَ الَّذِي يُسَيِّرُكُمْ فِي الْبَرِّ وَالْبَحْرِ ...[۳]؛ او کسى است که شما را در خشکى و دریا راه می برد ...».
و نیز آیه «ظَهَرَ الْفَسَادُ فِي الْبَرِّ وَالْبَحْرِ بِمَا كَسَبَتْ أَيْدِي النَّاسِ ...»[۴]؛ فساد در خشکی و دریا پدیدار گشت، با آنچه دستهای مردم فراهم آورده است ...».
بَرّ به معنی نیکوکار
«بَرّ» به معنی «نیکوکار» یکی از نامهای خدای تعالی است: «... إِنَّهُ هُوَ الْبَرُّ الرَّحِيمُ[۵]؛ ... خداست نیکوکار و مهربان».
همچنین در سوره مریم در توصیف حضرت یحیی علیه السلام آمده است: «وَبَرًّا بِوَالِدَيْهِ وَلَمْ يَكُنْ جَبَّارًا عَصِيًّا»[۶].
و مثل آن را برای حضرت عیسی علیه السلام از زبان خود او آورده «وَبَرًّا بِوَالِدَتِي وَلَمْ يَجْعَلْنِي جَبَّارًا شَقِيًّا[۷]؛ و [مرا] به مادرم نیکوکار [ساخته] و مرا گردنکش [و] نگون بخت قرار نداده است».
جمع «بَرّ» نیز به معنای نیکوکار، «أبرار» و «بَرَرَة» است. خداوند در آیات بسیار، نیکان را به پاداش نیک نوید داده است، مانند: «إِنَّ الْأَبْرَارَ لَفِي نَعِيمٍ»[۸] و نیز: «... وَمَا عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ لِلْأَبْرَارِ»[۹].
و ملائکه ای که حاملان صحف مطهره (قرآن) هستند را به اعتبار نیکی اعمالشان «بررة» گفته است: «بِأَيْدِي سَفَرَةٍ 💠[۱۰] كِرَامٍ بَرَرَةٍ[۱۱]».[۱۲]
بِرّ به معنی نیکوکاری
برای تفصیل در این مورد مقاله «بر و نیکی» را ببینید.
«بِرّ» به معنی «نیکی و نیکوکاری» نیز در قرآن بسیار آمده است. خدا افرادی را که به نیکی سفارش نموده و خود آن را انجام نمی دهند، نکوهش می کند: «أَتَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبِرِّ وَتَنْسَوْنَ أَنْفُسَكُمْ ...[۱۳]؛ آیا مردم را به نیکى دستور می دهید و خود را از یاد می برید؟ ...».
«... وَتَعَاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَالتَّقْوَىٰ ۖ وَلَا تَعَاوَنُوا عَلَى الْإِثْمِ وَالْعُدْوَانِ ...[۱۴]؛ ... یاری یکدیگر کنید در نیکوکاری و تقوی و یاری مکنید در گناه و بیداد، یعنی تجاوز از حد ...».
«لَيْسَ الْبِرَّ أَنْ تُوَلُّوا وُجُوهَكُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَلَٰكِنَّ الْبِرَّ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَالْمَلَائِكَةِ وَالْكِتَابِ ...[۱۵]؛ نیکوکاری به این نیست که روی به مشرق و مغرب کنید بلکه نیکوکار کسی است که ایمان به خدا و روز قیامت و فرشتگان و کتاب و پیغمبران دارد ...».
و «بِرّ» به صورت فعلی چنین آمده است: «وَوَلَا تَجْعَلُوا اللَّهَ عُرْضَةً لِأَيْمَانِكُمْ أَنْ تَبَرُّوا وَتَتَّقُوا ...»[۱۶]؛ خداوند را در معرض سوگند خود قرار ندهید برای ترک نیکی و پرهیزکاری ...».
و فرمود: «لَا يَنْهَاكُمُ اللَّهُ عَنِ الَّذِينَ لَمْ يُقَاتِلُوكُمْ فِي الدِّينِ وَلَمْ يُخْرِجُوكُمْ مِنْ دِيَارِكُمْ أَنْ تَبَرُّوهُمْ وَتُقْسِطُوا إِلَيْهِمْ ...[۱۷]؛ خدای شما را نهی نمی کند از کافرانی که با شما در دین جنگ نکردند و شما را از موطن خویش بیرون نراندند که احسان نمائید با ایشان و عادلانه رفتار کنید ...».
خداوند در این آیه علت جهاد و مورد آن را بیان فرموده است. علت جهاد آن است که کفار شما را رنج می دادند و در دین با شما جنگ می کردند و شما را از خانه هایتان می راندند و بیرون می کردند چنانکه فرمود: «... وَهَمُّوا بِإِخْرَاجِ الرَّسُولِ وَهُمْ بَدَءُوكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ ...[۱۸]؛... آهنگ بیرون راندن رسول کردند وآغاز جنگ بار اول از جانب آنان بود ...»؛ و هم از این آیه معلوم می شود که احسان و یاری فقرای کفار و ضعفای آنان حرام نیست مگر آن که به جنگ با مسلمانان آیند و این آیه شامل مشرکین نیز می شود بلکه مورد آن مشرک است.
پانویس
- ↑ نثر طوبی، علامه شعرانی، ذیل واژه «بر».
- ↑ سوره مائده، آیه ۹۶.
- ↑ سوره یونس، آیه ۲۲.
- ↑ سوره روم، آیه ۴۱.
- ↑ سوره طور، آیه ۲۸.
- ↑ سوره مریم، آیه ۱۴.
- ↑ همان، آیه ۳۲.
- ↑ سوره انفطار، آیه ۱۳.
- ↑ سوره آل عمران، آیه ۱۹۸.
- ↑ سوره عبس، آیه ۱۵.
- ↑ همان، آیه ۱۶.
- ↑ تفسیرالمیزان، علامه طباطبائی، ج۲۰، ص۲۰۲.
- ↑ سوره بقره، آیه ۴۴.
- ↑ سوره مائده، آیه ۲.
- ↑ سوره بقره، آیه ۱۷۷.
- ↑ همان، آیه ۲۲۴.
- ↑ سوره ممتحنه، آیه ۸.
- ↑ سوره توبه، آیه ۱۳.




