زلزلة
«زلزال» یا «زلزلة» از کلمات قرآنی است و به معنای جنبانیدن، اضطراب، لرزش شدید و تکان سخت میباشد.
زلزله در قرآن
سوره زلزال نود و نهمین سوره از قرآن کریم است و مفهوم واژه «زلزله» در این سوره آمده است.
«إِذا زُلْزِلَتِ الْأَرْضُ زِلْزالَها»؛[۱] چون زمین هنگام رسیدن قیامت لرزش خود را بکند.
زلزال در این آیه، مفعول مطلق نوعی است، یعنی لرزش معهود و مقرر خود را.
در آیات دیگری نیز به واژه «زلزله» و مانند آن اشاره شده است، از جمله:
«يَا أَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّكُمْ ۚ إِنَّ زَلْزَلَةَ السَّاعَةِ شَيْءٌ عَظِيمٌ»؛[۲] ای مردم! از پروردگارتان پروا کنید، بی تردید زلزله قیامت، واقعه ای بزرگ است.
«هُنَالِكَ ابْتُلِيَ الْمُؤْمِنُونَ وَزُلْزِلُوا زِلْزَالًا شَدِيدًا»؛[۳] آنجا بود که مؤمنان مورد آزمایش قرار گرفتند و به تزلزل و اضطرابی سخت دچار شدند.
زلزله در احادیث
از امام صادق علیه السلام روایت شده که چون زنا شایع شود زلزله پدید آید.
محمد بن سلیمان دیلمی گوید: از امام صادق علیه السلام پرسیدم زلزله چیست؟ فرمود: آیتی از آیات پروردگار. عرض کردم: سبب آن چیست؟ فرمود: خداوند ملکی را بر رگهای زمین گماشته که چون بخواهد زمین را بلرزاند او را امر کند که فلان رگ را به حرکت در آور، و چون رگ به حرکت در آید آن قسمت زمین که به آن رگ مربوط است بلرزد.
نیز از آن حضرت آمده که این زمین لرزه و امثال آن هشدار و ارعاب است از جانب خداوند که مردم بترسند و از معصیت دست بردارند.
علی بن مهزیار گوید: به حضرت جواد علیه السلام نامه ای نوشتم و در آن از کثرت زلازل در اهواز به خدمتشان شکایت کردم که اگر صلاح بدانید از آنجا کوچ کنم؟ حضرت در پاسخ مرقوم داشت: از آنجا کوچ مکنید و روز چهارشنبه و پنجشنبه و جمعه را روزه بگیرید و غسل کنید و لباس پاک بپوشید و روز جمعه از شهر بیرون رفته خدای را بخوانید که این بلا از شما رفع خواهد شد. علی مهزیار گوید: ما به دستور عمل کردیم، شهر آرام شد و زلزله متوقف گردید.
از امام صادق علیه السلام نقل شده که جهت دفع خطر خراب شدن خانه بر اثر زلزله هنگام رفتن به بستر این آیه را بخوانید: «إِنَّ اللَّهَ يُمْسِكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ أَنْ تَزُولَا وَلَئِنْ زَالَتَا إِنْ أَمْسَكَهُمَا مِنْ أَحَدٍ مِنْ بَعْدِهِ إِنَّهُ كَانَ حَلِيمًا غَفُورًا»[۴].[۵]
پانویس
- ↑ سوره زلزال، آیه ۱.
- ↑ سوره حج، آیه ۱.
- ↑ سوره احزاب، آیه ۱۱.
- ↑ سوره فاطر، آیه ۴۱.
- ↑ بحارالانوار، ج۹۱ ص۱۴۷-۱۵۰.
منابع
- فرهنگ معارف و معاریف، سید مصطفی حسینی دشتی.




