زیارت کربلا: تفاوت بین نسخه‌ها

از دانشنامه‌ی اسلامی
پرش به ناوبری پرش به جستجو
(ویرایش)
 
سطر ۱: سطر ۱:
 
{{مدخل دائرة المعارف|کتاب [[فرهنگ عاشورا(کتاب)|فرهنگ عاشورا]]}}
 
{{مدخل دائرة المعارف|کتاب [[فرهنگ عاشورا(کتاب)|فرهنگ عاشورا]]}}
  
از مقدسترين و بافضيلت‌ترين زيارت هايى كه در فرهنگ دينى و روايات اسلامى بيان ‌شده است، زيارت قبر [[سیدالشهدا]] علیه السلام در كربلاست و براى [[زيارت]] هيچ امامى، حتى ‌زيارت قبر [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله به اين اندازه سفارش و دستور نيست.
+
از مقدسترین و بافضیلت‌ترین زیارت هایى که در فرهنگ دینى و روایات اسلامى بیان ‌شده، [[زیارت]] قبر [[سیدالشهدا]] علیه السلام در [[کربلا]] است و براى زیارت هیچ امامى، حتى ‌زیارت قبر [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله به این اندازه سفارش و دستور نیست.
  
در [[احاديث]]، گاهى [[‌زيارت]] [[امام حسين‌]] علیه السلام از زيارت كعبه هم برتر و بالاتر به حساب آمده و براى زيارت آن ‌حضرت، پاداشى برابر دهها و صدها حج و عمره بيان شده است و لحن روايات، به گونه‌اى‌ است كه آن را براى يك [[شيعه]] در حد يك ‌«فريضه‌» مى‌شمارد و ترك آن را ناپسند مى‌داند وهيچ عذر و بهانه و خوف و خطر را مانع از آن به حساب نمى‌آورد و ترك آن را جفا مى‌داند.
+
در [[احادیث]]، گاهى ‌زیارت [[امام حسين‌]] علیه السلام از زیارت [[کعبه|کعبه]] هم برتر و بالاتر به حساب آمده و براى زیارت آن ‌حضرت، پاداشى برابر دهها و صدها [[حج]] و [[عمره]] بیان شده است و لحن روایات، به گونه‌اى‌ است که آن را براى یک [[شیعه]] در حد یک ‌«فریضه‌» مى‌شمارد و ترک آن را ناپسند مى‌داند وهیچ عذر و بهانه و خوف و خطر را مانع از آن به حساب نمى‌آورد و ترک آن را جفا مى‌داند.
  
از [[امام صادق‌]] علیه السلام روايت است: «زيارة الحسين بن على واجبه على كل من ‌يقر للحسين بالامامة من الله عز و جل‌»<ref>وسائل الشيعه، ج 10، ص 346، امالى صدوق، ص 123. در «مزار» شيخ مفيد، ص 26 چنين است (از امام ‌باقر علیه السلام): مروا شيعتنا بزيارة قبر الحسين بن على‌ علیه السلام فان اتيانه مفترض على كل مؤمن يقر للحسين عليه السلام بالامامة‌ من الله عز و جل.</ref> زيارت حسين بن على‌ علیه السلام، بر هر كس كه او را از سوى خداوند، «امام‌» مى‌داند، واجب است.
+
از [[امام صادق‌]] علیه السلام روایت است: «زیارة الحسین بن على واجبة على کل من ‌یقرّ للحسین بالامامة من الله عز و جل‌»<ref>وسائل الشیعه، ج ۱۰، ص ۳۴۶، امالى صدوق، ص ۱۲۳. در «مزار» شیخ مفید، ص ۲۶ چنین است (از امام ‌باقر علیه السلام): مروا شیعتنا بزیارة قبر الحسین بن على‌ علیه السلام فان اتیانه مفترض على کل مؤمن یقر للحسین علیه السلام بالامامة‌ من الله عز و جل.</ref> زیارت حسین بن على‌ علیه السلام، بر هر کس که او را از سوى خداوند «امام‌» مى‌داند، واجب است.
  
ميان عقيده به امامت و ديدار امام (چه در حال حيات و چه پس از مرگ) نوعى ملازمه‌ است و در روايات، به اين نكته اهميت داده شده است. زيارت خائفانه سيدالشهدا هم ارج‌ بيشتر و ثواب افزونترى دارد. اين، هم نشانه تاثير اجتماعى‌ «زيارت‌» و هم ميزان عشق و فداكارى ‌«زائر» است.
+
میان عقیده به [[امامت]] و دیدار امام (چه در حال حیات و چه پس از مرگ) نوعى ملازمه‌ است و در روایات، به این نکته اهمیت داده شده است. زیارت خائفانه سیدالشهدا هم ارج‌ بیشتر و [[ثواب]] افزونترى دارد. این، هم نشانه تاثیر اجتماعى‌ «زیارت‌» و هم میزان عشق و فداکارى ‌«زائر» است.
  
[[امام صادق]] علیه السلام به ‌«ابن بكير» كه سخن از خوف و هراس در راه ‌[[زيارت]] سيدالشهدا مى‌گفت، فرمود: آيا دوست ندارى كه خداوند، تو را در راه ما ترسان ‌ببيند...؟<ref>همان، 345، بحارالانوار، ج 98، ص 11.</ref>
+
[[امام صادق]] علیه السلام به ‌«[[عبدالله بن بکیر شیبانی|ابن بکیر]]» که سخن از خوف و هراس در راه ‌[[زیارت]] سیدالشهدا مى‌گفت، فرمود: آیا دوست ندارى که خداوند، تو را در راه ما ترسان ‌ببیند...؟<ref>همان، ۳۴۵، بحارالانوار، ج ۹۸، ص ۱۱.</ref>
  
و در حديثى كه زراره از [[امام باقر]] علیه السلام درباره زيارت خائفانه آن حضرت ‌مى‌پرسد، حضرت پاسخ مى‌دهد: خداوند، از هراس قيامت، ايمنش مى‌دارد.<ref>كامل الزيارات، ص 125، وسائل الشيعه، ج 10، ص 356.</ref>
+
و در حدیثى که «[[زراره]]» از [[امام باقر]] علیه السلام درباره زیارت خائفانه آن حضرت ‌مى‌پرسد، حضرت پاسخ مى‌دهد: خداوند، از هراس قیامت، ایمنش مى‌دارد.<ref>کامل الزیارات، ص ۱۲۵، وسائل الشیعه، ج ۱۰، ص ۳۵۶.</ref>
  
امام‌ صادق علیه السلام نيز به ‌«محمد بن مسلم‌» كه با خوف و هراس به زيارت سيدالشهدا مى‌رفت، فرمود: هر چه مساله دشوارتر و پرمخاطره‌تر باشد، پاداش زيارت هم به اندازه آن است و هر كس خائفانه قبر آن حضرت را زيارت كند، خداوند هراس او را در روز قيامت، ايمن ‌مى‌سازد: «ما كان من هذا اشد فالثواب فيه على قدر الخوف و من خاف فى اتيانه آمن الله‌ روعته يوم يقوم الناس لرب العالمين...».<ref>وسائل الشيعه، ج 10، ص 357، بحارالانوار، ج 98، ص 11، كامل الزيارات، ص 127.</ref>
+
امام‌ صادق علیه السلام نیز به ‌«[[محمد بن مسلم ثقفی کوفی|محمد بن مسلم‌]]» که با خوف و هراس به زیارت سیدالشهدا مى‌رفت، فرمود: هر چه مساله دشوارتر و پرمخاطره‌تر باشد، پاداش زیارت هم به اندازه آن است و هر کس خائفانه قبر آن حضرت را زیارت کند، خداوند هراس او را در روز قیامت، ایمن ‌مى‌سازد: «ما کان من هذا اشد فالثواب فیه على قدر الخوف و من خاف فى اتیانه آمن الله‌ روعته یوم یقوم الناس لرب العالمین...».<ref>وسائل الشیعه، ج ۱۰، ص ۳۵۷، بحارالانوار، ج ۹۸، ص ۱۱، کامل الزیارات، ص ۱۲۷.</ref>
  
در حديث مفصلى، امام صادق‌ علیه السلام به ثواب هاى آن ‌اشاره كرده، مى‌فرمايد: كسى كه هنگام زيارت آن حضرت، دچار ستم سلطانى شود و او را در آنجا بكشند، با اولين قطره خونش، همه گناهانش بخشوده مى‌شود و هر كه در اين راه‌ به زندان افتد در مقابل هر روزى كه زندانى و اندوهگين گردد، در قيامت برايش يك شادى است و اگر در راه زيارت كتك بخورد، براى هر ضربه‌اى يك حورى بهشتى است ‌و در برابر هر درد و رنجى كه بر جسمش وارد مى‌شود، يك ‌«حسنه‌» براى اوست.<ref>كامل الزيارات، ص 124. (نقل به تلخيص)</ref>
+
در حدیث مفصلى، امام صادق‌ علیه السلام به ثواب هاى آن ‌اشاره کرده، مى‌فرماید: کسى که هنگام زیارت آن حضرت، دچار ستم سلطانى شود و او را در آنجا بکشند، با اولین قطره خونش، همه گناهانش بخشوده مى‌شود و هر که در این راه‌ به زندان افتد در مقابل هر روزى که زندانى و اندوهگین گردد، در قیامت برایش یک شادى است و اگر در راه زیارت کتک بخورد، براى هر ضربه‌اى یک [[حور العین|حورى]] بهشتى است ‌و در برابر هر درد و رنجى که بر جسمش وارد مى‌شود، یک ‌«حسنه‌» براى اوست.<ref>کامل الزیارات، ص ۱۲۴. (نقل به تلخیص)</ref>
  
و مى‌فرمايد: «من اتى قبر الحسين عارفا بحقه غفرالله ما تقدم من ذنبه و ما تاخر».<ref>امالى صدوق، ص 197.</ref> هر كه‌ عارفانه قبر سيدالشهدا را زيارت كند، خداوند گناهان گذشته و آينده‌اش را مى‌آمرزد.
+
و مى‌فرماید: «من اتى قبر الحسین عارفا بحقه غفرالله ما تقدم من ذنبه و ما تأخر».<ref>امالى صدوق، ص ۱۹۷.</ref> هر که‌ عارفانه قبر سیدالشهدا را زیارت کند، خداوند گناهان گذشته و آینده‌اش را مى‌آمرزد.
  
آرى... براى رسيدن به [[كربلا]]، بايد اراده‌اى آهنين، قلبى شجاع، عشقى سوزان داشت و در اين سفر، بايد ره توشه‌اى از صبر و يقين، پاپوشى از «توكل‌»، سلاحى از «ايمان‌» و مركبى از «جان‌» داشت تا به منزل رسيد، چرا كه راه كربلا از «صحراى عشق‌» و «ميدان‌ فداكارى‌» و پيچ و خم خوف و خطر مى‌گذرد.
+
آرى... براى رسیدن به [[کربلا]]، باید اراده‌اى آهنین، قلبى شجاع، عشقى سوزان داشت و در این سفر، باید ره توشه‌اى از [[صبر]] و [[یقین|یقین]]، پاپوشى از «[[توکل|توکل‌]]»، سلاحى از «[[ایمان|ایمان‌]]» و مرکبى از «جان‌» داشت تا به منزل رسید، چرا که راه کربلا از «صحراى عشق‌» و «میدان‌ فداکارى‌» و پیچ و خم خوف و خطر مى‌گذرد.
  
پاداش هاى [[زيارت]] كربلا نيز شگفت است. از قبيل: پاداش نبرد در ركاب پيامبر و امام عدل، اجر شهيدان بدر، ثواب حج و عمره مكرر، پاداش آزاد كردن هزار بنده و آماده كردن هزار اسب براى مجاهدان راه خدا و...<ref>در منابعى همچون: كامل الزيارات، وسائل الشيعه، بحارالانوار، ثواب الاعمال و... احاديثش آمده است.</ref> البته ‌تفاوت اجر و ثواب، به معرفت زائر و كيفيت زيارت و شرايط اجتماعى هم بستگى دارد.
+
پاداش هاى [[زیارت]] کربلا نیز شگفت است. از قبیل: پاداش نبرد در رکاب [[پیامبر اسلام|پیامبر]] و امام عدل، اجر شهیدان [[جنگ بدر|بدر]]، ثواب حج و عمره مکرر، پاداش آزاد کردن هزار بنده و آماده کردن هزار اسب براى مجاهدان راه خدا و...<ref>در منابعى همچون: کامل الزیارات، وسائل الشیعه، بحارالانوار، ثواب الاعمال و... احادیثش آمده است.</ref> البته ‌تفاوت اجر و ثواب، به معرفت زائر و کیفیت زیارت و شرایط اجتماعى هم بستگى دارد.
  
كربلا از يك سو، سمبل مظلوميت اهل بيت و امامان شيعه است، از سويى ديگر مظهر دفاع بزرگ آل على و عترت پيامبر از اسلام و قرآن. توجه و روى آوردن به مزار سيدالشهدا در واقع تكرار همه روزه و همواره حق و يادآورى مظلوميت است.
+
کربلا از یک سو، سمبل مظلومیت [[اهل البیت|اهل بیت]] و [[ائمه اطهار|امامان]] شیعه است، از سویى دیگر مظهر دفاع بزرگ آل [[امام علی علیه السلام|على]] و [[عترت]] پیامبر از [[اسلام]] و [[قرآن]]. توجه و روى آوردن به مزار [[سیدالشهداء|سیدالشهدا]] در واقع تکرار همه روزه و همواره [[حق]] و یادآورى مظلومیت است.
  
اگر كعبه و [[حج]] و [[نماز]] و جهادى هم باقى مانده است، به بركت ‌شهيد عاشوراست كه احياگر دين شد و اسلام، تا هميشه مديون‌ «ثارالله‌» است. خصومت دشمنان اسلام نيز با حسين‌ علیه السلام و مرقد او از همينجاست.
+
اگر [[کعبه|کعبه]] و [[حج]] و [[نماز]] و جهادى هم باقى مانده است، به برکت ‌شهید [[عاشورا]] است که احیاگر [[دین|دین]] شد و اسلام، تا همیشه مدیون‌ «[[ثار الله|ثارالله‌]]» است. خصومت دشمنان اسلام نیز با [[امام حسین علیه السلام|حسین‌]] علیه السلام و مرقد او از همینجاست.
  
زيارت آن حضرت، هميشه با سختى و هراس و موانع روبرو بوده‌ است. شوق زيارت [[كربلا]]، از آغاز در دل شيعيان حق طلب و انسان هاى آزاده و فضيلت‌خواه بوده است.
+
زیارت آن حضرت، همیشه با سختى و هراس و موانع روبرو بوده‌ است. شوق زیارت [[کربلا]]، از آغاز در دل شیعیان حق طلب و انسان هاى آزاده و فضیلت‌خواه بوده است.
  
شيفتگان سيدالشهدا در اين راه حاضر به بذل جان و مال و دست و پابوده‌اند و «راه بسته كربلا» هميشه چون حسرتى بر دل شيعه بوده است، چه در دوره‌ امويان و عباسيان چه در عصر حكومت بعثيان و در تاريخ معاصر و آرزوى ‌«بازشدن راه ‌كربلا» همواره چون مشعلى در دل عاشقان حسين‌ علیه السلام روشن بوده و تلخي هاى هجران را با اين ‌«اميد» تحمل مى‌كرده‌اند. زائر حسين‌ علیه السلام، عاشقى از خود گذشته است و زيارت كربلا، عبادتى خدايى و ملكوتى.
+
شیفتگان سیدالشهدا در این راه حاضر به بذل جان و مال و دست و پابوده‌اند و «راه بسته کربلا» همیشه چون حسرتى بر دل [[شیعه|شیعه]] بوده است، چه در دوره‌ [[بنی امیه|امویان]] و [[حکومت بنی عباس|عباسیان]]، چه در عصر حکومت بعثیان و در تاریخ معاصر و آرزوى ‌«بازشدن راه ‌کربلا» همواره چون مشعلى در دل عاشقان حسین‌ علیه السلام روشن بوده و تلخی هاى هجران را با این ‌«امید» تحمل مى‌کرده‌اند. زائر حسین‌ علیه السلام، عاشقى از خود گذشته است و زیارت کربلا، عبادتى خدایى و ملکوتى.
  
امام صادق (ع) فرمود : « اِذا اَرَدْتَ الحُسَینَ فَزُرْهُ وَ اَنْتَ حَزینٌ مَکرُوبٌ شُعْثا غُبرا جائِعا عَطشانا »<ref>وسائل الشیعه ، ج 10 ، ص 414</ref> هرگاه خواستی حسین (ع) را زیارت کنی ، با حالتی اندوهگین و پررنج ، خاک آلوده و پژمرده ، گرسنه و تشنه زیارت کن ... ( در حدیث دیگری است که : ) چون حسین بن علی اینگونه به شهادت رسید<ref>بحارالانوار، ج 98، ص 142.</ref>
+
[[امام صادق علیه السلام|امام صادق]] علیه السلام فرمود: «اِذا اَرَدْتَ الحُسَینَ فَزُرْهُ وَ اَنْتَ حَزینٌ مَکرُوبٌ شُعْثاً غُبراً جائِعاً عَطشاناً»<ref>وسائل الشیعه ، ج ۱۰ ، ص ۴۱۴</ref> هرگاه خواستی حسین (ع) را زیارت کنی، با حالتی اندوهگین و پررنج، خاک آلوده و پژمرده، گرسنه و تشنه زیارت کن ... (در حدیث دیگری است که:) چون حسین بن علی اینگونه به شهادت رسید<ref>بحارالانوار، ج ۹۸، ص ۱۴۲.</ref>
  
به قول حافظ:
+
به قول [[حافظ شیرازی|حافظ]]: غبار راه زیارت کربلا، خود طراوت و پاکى است و این آشفتگى و افسردگى، نشاط روح عاشق است.
 
 
{{بیت|نيازمند بلا، گو رخ از غبار مشوى|كه كيمياى مراد است، خاك كوى نياز}}
 
 
 
غبار راه زيارت كربلا، خود طراوت و پاكى است و اين آشفتگى و افسردگى، نشاط روح عاشق است.
 
 
 
 
 
{{بیت|از شيشه غبار غم نمى‌بايد شست|و ز دل، رقم‌ «الم‌» نمى‌بايد شست}}
 
{{بیت|پايى كه به راه عشق شد خاك آلود|با آب حيات هم نمى‌بايد شست|منبع=مشفقى دهلوى}}
 
  
 
==پانویس==
 
==پانویس==
<references/>
+
<references />
  
 
==منابع==
 
==منابع==
جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، نشر معروف.
 
  
 +
* جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، نشر معروف.
 
{{شناختنامه امام حسین (ع)}}
 
{{شناختنامه امام حسین (ع)}}
  

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۷ مهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۰۷:۳۸

Icon-encycolopedia.jpg

این صفحه مدخلی از کتاب فرهنگ عاشورا است

(احتمالا تصرف اندکی صورت گرفته است)


از مقدسترین و بافضیلت‌ترین زیارت هایى که در فرهنگ دینى و روایات اسلامى بیان ‌شده، زیارت قبر سیدالشهدا علیه السلام در کربلا است و براى زیارت هیچ امامى، حتى ‌زیارت قبر رسول خدا صلی الله علیه و آله به این اندازه سفارش و دستور نیست.

در احادیث، گاهى ‌زیارت امام حسين‌ علیه السلام از زیارت کعبه هم برتر و بالاتر به حساب آمده و براى زیارت آن ‌حضرت، پاداشى برابر دهها و صدها حج و عمره بیان شده است و لحن روایات، به گونه‌اى‌ است که آن را براى یک شیعه در حد یک ‌«فریضه‌» مى‌شمارد و ترک آن را ناپسند مى‌داند وهیچ عذر و بهانه و خوف و خطر را مانع از آن به حساب نمى‌آورد و ترک آن را جفا مى‌داند.

از امام صادق‌ علیه السلام روایت است: «زیارة الحسین بن على واجبة على کل من ‌یقرّ للحسین بالامامة من الله عز و جل‌»[۱] زیارت حسین بن على‌ علیه السلام، بر هر کس که او را از سوى خداوند «امام‌» مى‌داند، واجب است.

میان عقیده به امامت و دیدار امام (چه در حال حیات و چه پس از مرگ) نوعى ملازمه‌ است و در روایات، به این نکته اهمیت داده شده است. زیارت خائفانه سیدالشهدا هم ارج‌ بیشتر و ثواب افزونترى دارد. این، هم نشانه تاثیر اجتماعى‌ «زیارت‌» و هم میزان عشق و فداکارى ‌«زائر» است.

امام صادق علیه السلام به ‌«ابن بکیر» که سخن از خوف و هراس در راه ‌زیارت سیدالشهدا مى‌گفت، فرمود: آیا دوست ندارى که خداوند، تو را در راه ما ترسان ‌ببیند...؟[۲]

و در حدیثى که «زراره» از امام باقر علیه السلام درباره زیارت خائفانه آن حضرت ‌مى‌پرسد، حضرت پاسخ مى‌دهد: خداوند، از هراس قیامت، ایمنش مى‌دارد.[۳]

امام‌ صادق علیه السلام نیز به ‌«محمد بن مسلم‌» که با خوف و هراس به زیارت سیدالشهدا مى‌رفت، فرمود: هر چه مساله دشوارتر و پرمخاطره‌تر باشد، پاداش زیارت هم به اندازه آن است و هر کس خائفانه قبر آن حضرت را زیارت کند، خداوند هراس او را در روز قیامت، ایمن ‌مى‌سازد: «ما کان من هذا اشد فالثواب فیه على قدر الخوف و من خاف فى اتیانه آمن الله‌ روعته یوم یقوم الناس لرب العالمین...».[۴]

در حدیث مفصلى، امام صادق‌ علیه السلام به ثواب هاى آن ‌اشاره کرده، مى‌فرماید: کسى که هنگام زیارت آن حضرت، دچار ستم سلطانى شود و او را در آنجا بکشند، با اولین قطره خونش، همه گناهانش بخشوده مى‌شود و هر که در این راه‌ به زندان افتد در مقابل هر روزى که زندانى و اندوهگین گردد، در قیامت برایش یک شادى است و اگر در راه زیارت کتک بخورد، براى هر ضربه‌اى یک حورى بهشتى است ‌و در برابر هر درد و رنجى که بر جسمش وارد مى‌شود، یک ‌«حسنه‌» براى اوست.[۵]

و مى‌فرماید: «من اتى قبر الحسین عارفا بحقه غفرالله ما تقدم من ذنبه و ما تأخر».[۶] هر که‌ عارفانه قبر سیدالشهدا را زیارت کند، خداوند گناهان گذشته و آینده‌اش را مى‌آمرزد.

آرى... براى رسیدن به کربلا، باید اراده‌اى آهنین، قلبى شجاع، عشقى سوزان داشت و در این سفر، باید ره توشه‌اى از صبر و یقین، پاپوشى از «توکل‌»، سلاحى از «ایمان‌» و مرکبى از «جان‌» داشت تا به منزل رسید، چرا که راه کربلا از «صحراى عشق‌» و «میدان‌ فداکارى‌» و پیچ و خم خوف و خطر مى‌گذرد.

پاداش هاى زیارت کربلا نیز شگفت است. از قبیل: پاداش نبرد در رکاب پیامبر و امام عدل، اجر شهیدان بدر، ثواب حج و عمره مکرر، پاداش آزاد کردن هزار بنده و آماده کردن هزار اسب براى مجاهدان راه خدا و...[۷] البته ‌تفاوت اجر و ثواب، به معرفت زائر و کیفیت زیارت و شرایط اجتماعى هم بستگى دارد.

کربلا از یک سو، سمبل مظلومیت اهل بیت و امامان شیعه است، از سویى دیگر مظهر دفاع بزرگ آل على و عترت پیامبر از اسلام و قرآن. توجه و روى آوردن به مزار سیدالشهدا در واقع تکرار همه روزه و همواره حق و یادآورى مظلومیت است.

اگر کعبه و حج و نماز و جهادى هم باقى مانده است، به برکت ‌شهید عاشورا است که احیاگر دین شد و اسلام، تا همیشه مدیون‌ «ثارالله‌» است. خصومت دشمنان اسلام نیز با حسین‌ علیه السلام و مرقد او از همینجاست.

زیارت آن حضرت، همیشه با سختى و هراس و موانع روبرو بوده‌ است. شوق زیارت کربلا، از آغاز در دل شیعیان حق طلب و انسان هاى آزاده و فضیلت‌خواه بوده است.

شیفتگان سیدالشهدا در این راه حاضر به بذل جان و مال و دست و پابوده‌اند و «راه بسته کربلا» همیشه چون حسرتى بر دل شیعه بوده است، چه در دوره‌ امویان و عباسیان، چه در عصر حکومت بعثیان و در تاریخ معاصر و آرزوى ‌«بازشدن راه ‌کربلا» همواره چون مشعلى در دل عاشقان حسین‌ علیه السلام روشن بوده و تلخی هاى هجران را با این ‌«امید» تحمل مى‌کرده‌اند. زائر حسین‌ علیه السلام، عاشقى از خود گذشته است و زیارت کربلا، عبادتى خدایى و ملکوتى.

امام صادق علیه السلام فرمود: «اِذا اَرَدْتَ الحُسَینَ فَزُرْهُ وَ اَنْتَ حَزینٌ مَکرُوبٌ شُعْثاً غُبراً جائِعاً عَطشاناً»[۸] هرگاه خواستی حسین (ع) را زیارت کنی، با حالتی اندوهگین و پررنج، خاک آلوده و پژمرده، گرسنه و تشنه زیارت کن ... (در حدیث دیگری است که:) چون حسین بن علی اینگونه به شهادت رسید[۹]

به قول حافظ: غبار راه زیارت کربلا، خود طراوت و پاکى است و این آشفتگى و افسردگى، نشاط روح عاشق است.

پانویس

  1. وسائل الشیعه، ج ۱۰، ص ۳۴۶، امالى صدوق، ص ۱۲۳. در «مزار» شیخ مفید، ص ۲۶ چنین است (از امام ‌باقر علیه السلام): مروا شیعتنا بزیارة قبر الحسین بن على‌ علیه السلام فان اتیانه مفترض على کل مؤمن یقر للحسین علیه السلام بالامامة‌ من الله عز و جل.
  2. همان، ۳۴۵، بحارالانوار، ج ۹۸، ص ۱۱.
  3. کامل الزیارات، ص ۱۲۵، وسائل الشیعه، ج ۱۰، ص ۳۵۶.
  4. وسائل الشیعه، ج ۱۰، ص ۳۵۷، بحارالانوار، ج ۹۸، ص ۱۱، کامل الزیارات، ص ۱۲۷.
  5. کامل الزیارات، ص ۱۲۴. (نقل به تلخیص)
  6. امالى صدوق، ص ۱۹۷.
  7. در منابعى همچون: کامل الزیارات، وسائل الشیعه، بحارالانوار، ثواب الاعمال و... احادیثش آمده است.
  8. وسائل الشیعه ، ج ۱۰ ، ص ۴۱۴
  9. بحارالانوار، ج ۹۸، ص ۱۴۲.

منابع

  • جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، نشر معروف.
11.jpg
واقعه عاشورا
قبل از واقعه
شرح واقعه
پس از واقعه
بازتاب واقعه
وابسته ها