شریح قاضی
شُرَیح بن حارث، قاضى معروف کوفه و وابسته به امویان بود. او در اصل یمنى بود و در زمان عمر بن خطاب به قضاوت کوفه منصوب شد و مدت ۶۰ سال این شغل را داشت، جز در ایام عبدالله بن زبیر که سه سال این کار را ترک کرد و در ایام حجاج بن یوسف، دست از این کار کشید و خانهنشین شد، تا زمان مرگش در سال ۹۷ یا ۹۸ هجرى، که عمرش بیش از صد سال بود.
شریح در زمان امام على علیه السلام هم مدتى بر منصب قضاوت بود. وقتى امام، وى را به این منصب گماشت، بر او شرط کرد که هیچ حکمى را اجرا نکند، مگر آینکه آن را بر آن حضرت عرضه کند.[۱] حضرت على علیه السلام یک بار بر او خشم گرفت و از کوفه بیرونش کرد.
وقتى عبیدالله بن زیاد در کوفه، هانى بن عروه را دستگیر و در قصر با او بدرفتارى کرد، هواداران هانى در بیرون به فکر این که او را کشتند، سر و صدا راه انداختند. شریح قاضى به امر ابن زیاد بیرون قصر آمد و شهادت داد که هانى زنده است، تا جمعیت هوادار او متفرق شوند.[۲]
معروف است که وى به دستور ابن زیاد، فتوا داد که چون حسین بن على علیه السلام بر خلیفه وقت خروج کرده، دفع او بر مسلمانان واجب است.
چهره شریح قاضى، به عنوان عالم وابسته به دربار اموی و در خدمت زور و تزویر شناخته مىشود که همیشه براى کوبیدن حق، از چهره افراد مذهبى و موجه که مردم حرفشان را مىپذیرند استفاده مىکنند. شریح نیز در منصب قضاوت بود و چنین سوء استفادهاى از موقعیت او به نفع حکومت جور انجام گرفت.
پانویس
منابع
- فرهنگ عاشورا، جواد محدثی، نشر معروف.
 |
|||
| قبل از واقعه | |||
| شرح واقعه |
| ||
| پس از واقعه | |||
| بازتاب واقعه | |||
| وابسته ها | |||
