شجره زقوم
نسخهٔ تاریخ ۱۵ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۰۰ توسط مهدی موسوی (بحث | مشارکتها)
کلمه «زَقّوم» سه بار در قرآن مجيد آمده و به عنوان درختی در جهنم (شجرةُ الزَقّوم) معرفی شده است:
- «إِنَّ شَجَرَتَ الزَّقُّومِ * طَعَامُ الْأَثِيمِ * كَالْمُهْلِ يَغْلِي فِي الْبُطُونِ * كَغَلْيِ الْحَمِيمِ» (دخان، ۴۶-۴۳) حقا درخت زقوم، خوراک گناهكاران است كه مثل فلز گداخته در درون آنان جوشان است، همچون جوشيدن آب داغ.
- «أَذَٰلِكَ خَيْرٌ نُزُلًا أَمْ شَجَرَةُ الزَّقُّومِ * إِنَّا جَعَلْناها فِتْنَةً لِلظَّالِمِينَ * إِنَّهَا شَجَرَةٌ تَخْرُجُ فِي أَصْلِ الْجَحِيمِ * طَلْعُهَا كَأَنَّهُ رُءُوسُ الشَّيَاطِينِ» (صافات، ۶۵-۶۲) آيا آن (نعمتهاى بهشتى) براى پذيرايى بهتر است يا درخت زقوم؟ همانا ما درخت زقوم را وسيلهى شكنجه و درد و رنج ستمگران (كافران) قرار دادهايم. همانا اين درخت از عمق دوزخ مىرويد. درختی است که ریشه و اصل آن از جهنم خارج می شود (که همان طبیعت دنیوی است). شکوفه یا میوه آن سرهای شیاطین است. (طلع، جوانه شاخه و منشاء میوه هاست و مبدا اعتقادات باطل و اخلاق سیئه می باشد که اگر در نفس راسخ شود محکم گردد و صورت جوهر شیطان است).
- «ثُمَّ إِنَّكُمْ أَيُّهَا الضَّالُّونَ الْمُكَذِّبُونَ * لَآكِلُونَ مِنْ شَجَرٍ مِنْ زَقُّومٍ * فَمَالِئُونَ مِنْهَا الْبُطُونَ» (واقعه، ۵۳-۵۱) پس شما ای گمراهان تکذیب کننده، حتما از درختی از زقوم خواهید خورد. پس پر کرده اند از آن شکمها (یعنی نفس آنها از هوسهای باطل پر است).
