صالحین
«صلاح» ضد «فساد»،[۱] به معناى نیکى کردن و نیکوکار گشتن[۲] است. و «صالح» کسى است که انجام دهنده صلاح و ملازم و متمسک به آن باشد.[۳] برخى گفتهاند: صالحان کسانى هستند که در علم و ایمانشان به خدا و آنچه از نزد خدا آمده و نیز در صداقت، شهادت و توبه آنان خللى وارد نشده باشد و تمام عمر خود را در طاعت خدا و اموالشان را در راه رضاى او صرف نمایند.[۴]
صالحین در قرآن
در آیاتی از قرآن کریم، واژه های «صالحین» و «صالحون» بکار رفته است. به این نکته باید توجه داشت که صالح بودن و در زمره آنان قرار داشتن، غیر از انجام دادن عمل صالح است. در آیه ۹ سوره عنکبوت مى خوانیم: «وَالَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَنُدْخِلَنَّهُمْ فِي الصَّالِحِينَ»؛[۵] معلوم مى شود صالحان از مؤمنانِ داراى عمل صالح، مقامى والاتر دارند.
و صالحین جزو کسانی هستند که مشمول نعمت و عنایت خدا قرار گرفته اند: «وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولَٰئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ ۚ وَحَسُنَ أُولَٰئِكَ رَفِيقًا».[۶]
مقام صالحان، چنان ارجمند است که خداوند در قرآن کریم، پیامبرانى چون حضرت ابراهیم، حضرت اسحاق، حضرت یعقوب، «وَوَهَبْنَا لَهُ إِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ نَافِلَةً ۖ وَكُلًّا جَعَلْنَا صَالِحِينَ»[۷] حضرت لوط، «وَأَدْخَلْنَاهُ فِي رَحْمَتِنَا ۖ إِنَّهُ مِنَ الصَّالِحِينَ»[۸] حضرت اسماعیل، حضرت ادریس و حضرت ذوالکفل علیهم السلام «وَأَدْخَلْنَاهُمْ فِي رَحْمَتِنَا ۖ إِنَّهُمْ مِنَ الصَّالِحِينَ»[۹] را از صالحان دانسته است.
همچنین در آياتى ديگر مىبینيم که ملحق شدن به «صالحان»، از جمله دعاهاى پیامبران الهی بوده است؛ از جمله از قول حضرت ابراهيم می فرماید: «رَبِّ هَبْ لِي حُكْمًا وَأَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ»[۱۰] و حضرت يوسف: «تَوَفَّنِي مُسْلِمًا وَأَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ»[۱۱] و حضرت سلیمان: «وَ أَدْخِلْنِي بِرَحْمَتِكَ فِي عِبادِكَ الصَّالِحِينَ».[۱۲]
ویژگیهای صالحین
برخی از ویژگیهای صالحان عبارتند از:
- اهل امر به معروف و نهی از منکر
- اهل ایمان
- اهل بندگی خدا
- بهره مندی از رحمت و تفضل و ولایت و نعمت الهی
- اهل صبر
- اهل بهشت.
پانویس
منابع
- فرهنگ قرآن، جلد۱۸، صص۲۲۰-۲۰۹.
