قاموس قرآن: أَزّ: تفاوت بین نسخه‌ها

از دانشنامه‌ی اسلامی
پرش به ناوبری پرش به جستجو
 
سطر ۴: سطر ۴:
 
کلمه «أَزّ»، جنباندن و تحریک شدید معنا شده است؛ أزَّ الشَّيءَ: هزّه و حرَّكه شديدًا. از «[[مفردات قرآن راغب (کتاب)|مفردات راغب]]» بدست می آید که قید شدید در تحریک ملحوظ است، گویند: «ازّت القِدر أی اشتدّ غلیانُها». اما صاحب «[[قاموس المحیط (کتاب)|قاموس المحیط]]» آنرا مطلق تحریک و غلیان معنی کرده است.  
 
کلمه «أَزّ»، جنباندن و تحریک شدید معنا شده است؛ أزَّ الشَّيءَ: هزّه و حرَّكه شديدًا. از «[[مفردات قرآن راغب (کتاب)|مفردات راغب]]» بدست می آید که قید شدید در تحریک ملحوظ است، گویند: «ازّت القِدر أی اشتدّ غلیانُها». اما صاحب «[[قاموس المحیط (کتاب)|قاموس المحیط]]» آنرا مطلق تحریک و غلیان معنی کرده است.  
  
[[مجدالدین ابن اثیر]] در «[[النهایه فی غریب الحدیث و الاثر (کتاب)|النهایه]]» می گوید: «کان الذی أزّ عایشة علی الخروج ابن الزبیر، ای حرّکها و حملها علی الخروج» یعنی [[عبدالله بن زبیر]] بود که [[عایشه|عایشه]] را بر خروج به [[جنگ جمل]] تحریک کرد. و در [[قرآن]] آمده است: {{متن قرآن|«أَلَمْ تَرَ أَنَّا أَرْسَلْنَا الشَّيَاطِينَ عَلَى الْكَافِرِينَ تَؤُزُّهُمْ أَزًّا»}}؛<ref>[[سوره مریم]]، ۸۳.</ref> یعنی ما شیاطین را برای کافران فرستادیم، آنها را بشدّت تحریک می کنند و بر اعمال خلاف وا می دارند.
+
[[مجدالدین ابن اثیر]] در «[[النهایه فی غریب الحدیث و الاثر (کتاب)|النهایه]]» می گوید: «کان الذی أزّ عایشة علی الخروج ابن الزبیر، ای حرّکها و حملها علی الخروج» یعنی [[عبدالله بن زبیر]] بود که [[عایشه|عایشه]] را بر خروج به [[جنگ جمل]] تحریک کرد. و در [[قرآن]] آمده است: «{{متن قرآن|أَلَمْ تَرَ أَنَّا أَرْسَلْنَا الشَّيَاطِينَ عَلَى الْكَافِرِينَ تَؤُزُّهُمْ أَزًّا}}<ref>[[آیه 83 سوره مریم|سوره مریم، آیه ۸۳.]]</ref>؛ ما شیاطین را برای کافران فرستادیم، آنها را بشدّت تحریک می کنند و بر اعمال خلاف وا می دارند».
  
 
==أزّ در آیات قرآن==
 
==أزّ در آیات قرآن==
 
'''أَزًّا:'''
 
'''أَزًّا:'''
  
*{{متن قرآن|«أَلَمْ تَرَ أَنَّا أَرْسَلْنَا الشَّيَاطِينَ عَلَى الْكَافِرِينَ تَؤُزُّهُمْ '''أَزًّا'''»}}.<ref>[[سوره مریم]]، ۸۳.</ref>
+
*{{متن قرآن|«أَلَمْ تَرَ أَنَّا أَرْسَلْنَا الشَّيَاطِينَ عَلَى الْكَافِرِينَ تَؤُزُّهُمْ '''أَزًّا'''»}}<ref>همان</ref>.
  
 
'''تَؤُزُّهُمْ:'''
 
'''تَؤُزُّهُمْ:'''
  
*{{متن قرآن|«أَلَمْ تَرَ أَنَّا أَرْسَلْنَا الشَّيَاطِينَ عَلَى الْكَافِرِينَ '''تَؤُزُّهُمْ''' أَزًّا»}}.<ref>[[سوره مریم]]، ۸۳.</ref>
+
*{{متن قرآن|«أَلَمْ تَرَ أَنَّا أَرْسَلْنَا الشَّيَاطِينَ عَلَى الْكَافِرِينَ '''تَؤُزُّهُمْ''' أَزًّا»}}<ref>همان</ref>.
  
 
==پانویس==
 
==پانویس==

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۰ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۱۵:۵۱

«أَزّ» به معنای تحریک و یا تکان دادن شدید است و از واژه‌های قرآنی می‌باشد.

أَزّ در لغت

کلمه «أَزّ»، جنباندن و تحریک شدید معنا شده است؛ أزَّ الشَّيءَ: هزّه و حرَّكه شديدًا. از «مفردات راغب» بدست می آید که قید شدید در تحریک ملحوظ است، گویند: «ازّت القِدر أی اشتدّ غلیانُها». اما صاحب «قاموس المحیط» آنرا مطلق تحریک و غلیان معنی کرده است.

مجدالدین ابن اثیر در «النهایه» می گوید: «کان الذی أزّ عایشة علی الخروج ابن الزبیر، ای حرّکها و حملها علی الخروج» یعنی عبدالله بن زبیر بود که عایشه را بر خروج به جنگ جمل تحریک کرد. و در قرآن آمده است: «أَلَمْ تَرَ أَنَّا أَرْسَلْنَا الشَّيَاطِينَ عَلَى الْكَافِرِينَ تَؤُزُّهُمْ أَزًّا[۱]؛ ما شیاطین را برای کافران فرستادیم، آنها را بشدّت تحریک می کنند و بر اعمال خلاف وا می دارند».

أزّ در آیات قرآن

أَزًّا:

  • «أَلَمْ تَرَ أَنَّا أَرْسَلْنَا الشَّيَاطِينَ عَلَى الْكَافِرِينَ تَؤُزُّهُمْ أَزًّا»[۲].

تَؤُزُّهُمْ:

  • «أَلَمْ تَرَ أَنَّا أَرْسَلْنَا الشَّيَاطِينَ عَلَى الْكَافِرِينَ تَؤُزُّهُمْ أَزًّا»[۳].

پانویس

منابع

  • قاموس قرآن، سید علی‌اکبر قرشی، تهران: دارالکتب الاسلامیه، ۱۳۰۷.
قرآن
متن و ترجمه قرآن
اوصاف قرآن (اسامی و صفات قرآن، اعجاز قرآن، عدم تحریف در قرآن)
اجزاء قرآن آیه، سوره، جزء، حزب، حروف مقطعه
ترجمه و تفسیر قرآن تاریخ تفسیر، روشهای تفسیری قرآن، سیاق آیات، اسرائیلیات، تاویل، فهرست تفاسیر شیعه، فهرست تفاسیر اهل سنت، ترجمه های قرآن
علوم قرآنی تاریخ قرآن: نزول قرآن، جمع قرآن، شان نزول، کاتبان وحی، قراء سبعه
دلالت الفاظ قرآن: عام و خاص، مجمل و مبین، مطلق و مقید، محکم و متشابه، مفهوم و منطوق، نص و ظاهر، ناسخ و منسوخ
تلاوت قرآن تجوید، آداب قرائت قرآن، تدبر در قرآن
رده ها: سوره های قرآن * آیات قرآن * واژگان قرآنی * شخصیت های قرآنی * قصه های قرآنی * علوم قرآنی * معارف قرآن
مسابقه از خطبه ۱۹۱ نهج البلاغه