خبال: تفاوت بین نسخهها
(افزودن الگوی قرآن) |
مهدی موسوی (بحث | مشارکتها) |
||
| (۲ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۱ کاربر نشان داده نشده) | |||
| سطر ۱: | سطر ۱: | ||
| − | «خَبال» به معنای [[فساد]] و تباهى است. | + | '''«خَبال»''' به معنای [[فساد]] و تباهى است. [[راغب اصفهانی]] می گوید: «الخَبَال، يعنى فسادى كه به انسان (موجود زنده) مىرسد و هيجان و عوارضى مانند ديوانگى و بيمارى مؤثّر در عقل و فكر در او بهجا مىگذارد... رجل مُخَبَّل يعنى مردى ديوانه».<ref>مفردات ألفاظ القرآن، ج۱، ص۲۷۴.</ref> |
| − | همچنین در آیه ۴۷ [[سوره توبه]] چنین آمده است: {{متن قرآن| | + | واژه «خبال» دو بار در [[قرآن|قرآن کریم]] آمده است؛ در آیه ۱۱۸ [[سوره آل عمران]] می فرماید: «{{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا بِطَانَةً مِنْ دُونِكُمْ لَا يَأْلُونَكُمْ خَبَالًا وَدُّوا مَا عَنِتُّمْ قَدْ بَدَتِ الْبَغْضَاءُ مِنْ أَفْوَاهِهِمْ ...}}»؛<ref>[[آیه 118 سوره آل عمران|سوره آل عمران، آیه ۱۱۸.]]</ref> اى مسلمانان از غیر همدینانتان دوست هم راز و صمیمى مگیرید، که آنان در تبهکارى نسبت به شما ذره اى کوتاهى نکنند، شکست شما آرزوى آنهاست، دشمنیشان در باره شما به زبانهاشان آشکار گردید... . |
| + | |||
| + | همچنین در آیه ۴۷ [[سوره توبه]] چنین آمده است: «{{متن قرآن|لَوْ خَرَجُوا فِيكُمْ مَا زَادُوكُمْ إِلَّا خَبَالًا ...}}»؛<ref>[[آیه 47 سوره توبه|سوره توبه، آیه ۴۷.]]</ref> اگر آنها همراه شما (به سوى میدان جهاد) خارج میشدند، جز اضطراب و تردید (و یا سستی)، چیزى بر شما نمیافزودند... . | ||
از [[امام باقر علیه السلام|امام باقر]] (علیه السلام) روایت است که فرمود: «ما و پیروانمان از طینت علّیین آفریده شدیم و دشمنان ما از گل «خبال» (فاسدى از گل و لاى) آفریده شدند».<ref> بحارالانوار، ج۸ ص۲۵. </ref> | از [[امام باقر علیه السلام|امام باقر]] (علیه السلام) روایت است که فرمود: «ما و پیروانمان از طینت علّیین آفریده شدیم و دشمنان ما از گل «خبال» (فاسدى از گل و لاى) آفریده شدند».<ref> بحارالانوار، ج۸ ص۲۵. </ref> | ||
| سطر ۷: | سطر ۹: | ||
<references /> | <references /> | ||
==منابع== | ==منابع== | ||
| − | * | + | |
| + | *[[فرهنگ معارف و معاریف (کتاب)|فرهنگ معارف و معاریف]]، سید مصطفی حسینی دشتی. | ||
{{قرآن}} | {{قرآن}} | ||
[[رده:واژگان قرآنی]] | [[رده:واژگان قرآنی]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۳ اوت ۲۰۲۶، ساعت ۱۵:۵۷
«خَبال» به معنای فساد و تباهى است. راغب اصفهانی می گوید: «الخَبَال، يعنى فسادى كه به انسان (موجود زنده) مىرسد و هيجان و عوارضى مانند ديوانگى و بيمارى مؤثّر در عقل و فكر در او بهجا مىگذارد... رجل مُخَبَّل يعنى مردى ديوانه».[۱]
واژه «خبال» دو بار در قرآن کریم آمده است؛ در آیه ۱۱۸ سوره آل عمران می فرماید: «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا بِطَانَةً مِنْ دُونِكُمْ لَا يَأْلُونَكُمْ خَبَالًا وَدُّوا مَا عَنِتُّمْ قَدْ بَدَتِ الْبَغْضَاءُ مِنْ أَفْوَاهِهِمْ ...»؛[۲] اى مسلمانان از غیر همدینانتان دوست هم راز و صمیمى مگیرید، که آنان در تبهکارى نسبت به شما ذره اى کوتاهى نکنند، شکست شما آرزوى آنهاست، دشمنیشان در باره شما به زبانهاشان آشکار گردید... .
همچنین در آیه ۴۷ سوره توبه چنین آمده است: «لَوْ خَرَجُوا فِيكُمْ مَا زَادُوكُمْ إِلَّا خَبَالًا ...»؛[۳] اگر آنها همراه شما (به سوى میدان جهاد) خارج میشدند، جز اضطراب و تردید (و یا سستی)، چیزى بر شما نمیافزودند... .
از امام باقر (علیه السلام) روایت است که فرمود: «ما و پیروانمان از طینت علّیین آفریده شدیم و دشمنان ما از گل «خبال» (فاسدى از گل و لاى) آفریده شدند».[۴]
پانویس
- ↑ مفردات ألفاظ القرآن، ج۱، ص۲۷۴.
- ↑ سوره آل عمران، آیه ۱۱۸.
- ↑ سوره توبه، آیه ۴۷.
- ↑ بحارالانوار، ج۸ ص۲۵.
منابع
- فرهنگ معارف و معاریف، سید مصطفی حسینی دشتی.
