قارعه: تفاوت بین نسخه‌ها
پرش به ناوبری
پرش به جستجو
| (۵ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۳ کاربر نشان داده نشده) | |||
| سطر ۱: | سطر ۱: | ||
{{مدخل دائرة المعارف|[[فرهنگ قرآن]]}} | {{مدخل دائرة المعارف|[[فرهنگ قرآن]]}} | ||
| − | + | '''«قارِعَة»''' از ریشه «قرع» به معناى كوبيدن و زدن با شدّت و سختى است<ref>کتاب العين، فراهیدی، ج۳، ص ۱۴۶۴، «قرع».</ref> و [[راغب اصفهانی]] آن را كوفتن چيزى بر چيزى گفته است.<ref>تفسير احسن الحديث، سید علی‌اکبر قرشی، ج۱۲، ص۳۳۲.</ref> | |
| − | + | «قارعه» به معنای کوبنده، از نامهاى [[قیامت]] مى باشد و چون (خداوند در آستانه قیامت) آسمان ها و زمین را با تبدیل کردن، کوهها را با به حرکت درآوردن، آفتاب را با در هم پیچیدن، ماه را با بی فروغ کردن، ستارگان و کواکب را با پراکنده ساختن، و همه چیز را با قهر خود مى کوبد و خرد مى نماید، «قارعه» نامیده شده است.<ref>الميزان، طباطبایی، ج۱۹، ص۳۹۲؛ الكشّاف، زمخشری، ج۴، ص۵۹۸.</ref> يعنى جهان در آستانه برپائى قيامت با حادثه‌اى كوبنده روبرو است. | |
| + | این صفت برای قیامت در دو [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] آمده است: | ||
| + | *«{{متن قرآن|كَذَّبَتْ ثَمُودُ وَ عَادٌ بِالْقَارِعَةِ}}<ref>[[آیه 4 سوره حاقه|سوره حاقه، آیه ۴.]]</ref>؛ [قوم] [[ثمود]] و [[عاد]] آن روز کوبنده را انکار کردند». | ||
| + | |||
| + | *«{{متن قرآن|{{آیه|101|1}} 💠<ref>[[آیه 1 سوره قارعة|سوره قارعة، آیه ۱.]]</ref> {{آیه|101|2}} 💠<ref>[[آیه 2 سوره قارعة|همان، آیه ۲.]]</ref> {{آیه|101|3}}<ref>[[آیه 3 سوره قارعة|همان، آیه ۳.]]</ref>}}؛ حادثه كوبنده 💠 آن حادثه كوبنده چيست؟ 💠 و تو چه دانى آن حادثه كوبنده چيست؟». | ||
==پانویس== | ==پانویس== | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||
| − | + | {{قرآن}} | |
| − | + | [[رده:واژگان قرآنی]][[رده:قیامت]] | |
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | [[رده: | ||
| − | [[رده: | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۱ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۴۰
«قارِعَة» از ریشه «قرع» به معناى كوبيدن و زدن با شدّت و سختى است[۱] و راغب اصفهانی آن را كوفتن چيزى بر چيزى گفته است.[۲]
«قارعه» به معنای کوبنده، از نامهاى قیامت مى باشد و چون (خداوند در آستانه قیامت) آسمان ها و زمین را با تبدیل کردن، کوهها را با به حرکت درآوردن، آفتاب را با در هم پیچیدن، ماه را با بی فروغ کردن، ستارگان و کواکب را با پراکنده ساختن، و همه چیز را با قهر خود مى کوبد و خرد مى نماید، «قارعه» نامیده شده است.[۳] يعنى جهان در آستانه برپائى قيامت با حادثه‌اى كوبنده روبرو است.
این صفت برای قیامت در دو سوره از قرآن کریم آمده است:
- «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ الْقَارِعَةُ 💠[۵] مَا الْقَارِعَةُ 💠[۶] وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْقَارِعَةُ[۷]؛ حادثه كوبنده 💠 آن حادثه كوبنده چيست؟ 💠 و تو چه دانى آن حادثه كوبنده چيست؟».
پانویس
- ↑ کتاب العين، فراهیدی، ج۳، ص ۱۴۶۴، «قرع».
- ↑ تفسير احسن الحديث، سید علی‌اکبر قرشی، ج۱۲، ص۳۳۲.
- ↑ الميزان، طباطبایی، ج۱۹، ص۳۹۲؛ الكشّاف، زمخشری، ج۴، ص۵۹۸.
- ↑ سوره حاقه، آیه ۴.
- ↑ سوره قارعة، آیه ۱.
- ↑ همان، آیه ۲.
- ↑ همان، آیه ۳.
