قارعه
پرش به ناوبری
پرش به جستجو
قارعه به معناى شدّت و سختى است[۱] و آن از اسماى قیامت مى باشد و چون (خداوند در آستانه قیامت) آسمان ها و زمین را با تبدیل کردن، کوهها را با به حرکت درآوردن، آفتاب را با در هم پیچیدن، ماه را با بی فروغ کردن، ستارگان و کواکب را با پراکنده ساختن، همه چیز را با قهر خود مى کوبد و خرد مى نماید، قارعه نامیده شده است.[۲]
این صفت برای قیامت در دو سوره قرآن کریم آمده است: سوره الحاقه آیه ۴ و سوره قارعه آیات ۱-۳.
پانویس
- پرش به بالا ↑ ترتيب العين، ج 3، ص 1464، «قرع».
- پرش به بالا ↑ الميزان، ج 19، ص 392؛ الكشّاف، ج 4، ص 598.