طوبی
«طُوبَىٰ» مؤنّث «أطیَب» به معناى پاکیزهتر و بهترين است؛[۱] و يا مصدر است، مثل «بُشْرى» و «زُلفى»[۲] و در اصل «طَيبَىٰ» بوده است.[۳]
واژه «طُوبَىٰ» فقط یک بار در قرآن کریم آمده است:
«الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ طُوبَىٰ لَهُمْ وَحُسْنُ مَآبٍ»؛[۴] کسانی که ایمان آوردند، و کارهای شایسته انجام دادند، برای آنان زندگی خوش و با سعادت و بازگشتی نیک است.
در آيه فوق، مصداق خاصى براى «طُوبى» (بهترين) بيان نشده تا شامل همه بهترينها شود. مطابق برخی روايات، «طوبى» درختى است در بهشت كه ريشه آن در خانه رسول خدا صلى الله عليه وآله و شاخههاى آن بر سر مؤمنان سايه افكنده است.[۵] در روایتی دیگر آمده: وقتى كوتهفكران به پيامبر صلى الله عليه وآله انتقاد كردند كه چرا اين همه فاطمه زهرا عليهاالسلام را مىبوسى؟ حضرت فرمود: زمانى كه در شب معراج مرا به بهشت بردند، من از ميوه درخت طوبى خوردم و وجود فاطمه از آن نشأت گرفت و پديد آمد، و من هرگاه مشتاق بوى بهشت مىشوم دخترم فاطمه را بو مىكنم.[۶]
پانویس
- ↑ لسان العرب، ابن منظور، ج۸، ص۲۳۴، «طیب»؛ مجمع البيان، طبرسی؛ اقرب الموارد؛ فرهنگ فارسى، ج۲، ص۲۲۳۸، «طوبى».
- ↑ الکشاف، زمخشری.
- ↑ تفسیر احسن الحدیث، سید علیاکبر قرشی، «طوبى».
- ↑ سوره رعد، آیه ۲۹.
- ↑ مجمع البیان، ج۵-۶، ص۴۴۷؛ بحارالانوار، مجلسی، ج۸، ص ۱۱۷ و ۱۲۰؛ ترتیب العین، ج۲، ص۱۱۰۵، «طیب».
- ↑ بحارالانوار، مجلسی، ج۸، ص۱۸۸.
منابع
- تفسیر نور، محسن قرائتی، ج۴ ص۳۶۱.
- فرهنگ قرآن، اکبر هاشمی، ج۱۹، ص۲۳۲-۲۳۱.
- تفسیر احسن الحدیث، سید علیاکبر قرشی.
