صادق (اسم الله)
پرش به ناوبری
پرش به جستجو
«صادق» از اسماء و صفات خداوند به معناى راستگو است. اين واژه به صورت اسمی يک بار در قرآن کریم آن هم به صورت جمع «صادقون» آمده است:[۱]
«... ذَٰلِكَ جَزَيْنَاهُمْ بِبَغْيِهِمْ وَ إِنَّا لَصَادِقُونَ»؛ ... این را به سبب ستم کردنشان به آنان کیفر دادیم، و یقیناً ما راستگوییم. (سوره انعام، ۱۴۶)
لازم به ذکر است که در «دعای جوشن کبیر» نیز، اسم «صادق» در چند موضع در مورد خدای تعالی بکار رفته است، از جمله: «یَا صَادِقَ الْوَعْدِ» (فراز ۲۰)، «یَا صَادِقُ» (فراز ۶۱)، «یَا صَادِقاً لا یُخْلِفُ» (فراز ۱۰۰).
پانویس
- ↑ اسماء و صفات الهى فقط در قرآن، ج۱، ص۷۴۸.
منابع
- فرهنگ قرآن، اکبر هاشمی، ج۱۸، ص۱۷۹.
- مفاتیح الجنان، شیخ عباس قمی.
