آیه 25 سوره محمد
| <<24 | آیه 25 سوره محمد | 26>> | |||||||||||||
| |||||||||||||||
محتویات
ترجمه های فارسی
آنان که پس از بیان شدن راه هدایت بر آنها باز به دین پشت کرده و مرتد شدند شیطان کفر را در نظرشان جلوهگر ساخت و به آمال و آرزوهای دراز فریبشان داد.
بی تردید کسانی که پس از روشن شدن هدایت برای آنان [به همان عقاید باطل و کردار ناپسندشان] برگشتند [و دست از قرآن و پیامبر برداشتند] شیطان زشتی هایشان را در نظرشان آراست و آنان را در آرزوهای دور و دراز انداخت.
بىگمان، كسانى كه پس از آنكه [راه] هدايت بر آنان روشن شد [به حقيقت] پشت كردند، شيطان آنان را فريفت و به آرزوهاى دور و درازشان انداخت.
شيطان اعمال كسانى را كه بعد از آشكارشدن راه هدايت مرتد شدند و بازگشتند، در نظرشان بياراست و آرزويشان دراز كرد.
کسانی که بعد از روشن شدن هدایت برای آنها، پشت به حق کردند، شیطان اعمال زشتشان را در نظرشان زینت داده و آنان را با آرزوهای طولانی فریفته است!
ترجمه های انگلیسی(English translations)
معانی کلمات آیه
- ارتدوا: ارتداد: برگشتن. منظور از آن برگشتن از دين حق است: «ارتد: رجع عن طريقه و عن دينه» در برگشتن معمولى نيز به كار رود نظير فَارْتَدَّا عَلى آثارِهِما قَصَصاً كهف/ 64.
- ادبار: دبر (بر وزن عنق): عقب. پشت. جمع آن ادبار است، منظور پشت كردن بحق و ترك آن بعد از اخذ است.
- سول: تسويل: تزيين نفس است چيزى را كه نفس به آن حريص است.
- املى: املاء به معنى اطاله مدت (مهلت دادن) و تأخير است: «الاملاء: ...الامهال و التأخير في المدة» مراد از آن در آيه امداد يا تطويل آرزوهاست.[۱]
نزول
«شیخ طوسى» گویند: این آیه درباره یهود نازل شده زیرا صفات پیامبر را در تورات شناخته بودند. وقتى که پیامبر ظهور نمود، کافر شدند و نیز گویند درباره منافقین نازل گردیده که وجوب قتال را در قرآن دیده بودند. با وجود بر این از جنگ با کفار شانه خالى مى کردند.
تفسیر آیه
تفسیر نور (محسن قرائتی)
إِنَّ الَّذِينَ ارْتَدُّوا عَلى أَدْبارِهِمْ مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُمُ الْهُدَى الشَّيْطانُ سَوَّلَ لَهُمْ وَ أَمْلى لَهُمْ «25»
همانا كسانى كه پس از آن كه راه هدايت برايشان روشن شد به آن پشت كردند، شيطان (رفتار بدشان را) برايشان آراسته و آنان را با آرزوهاى طولانى فريفته است.
نکته ها
«سَوَّلَ لَهُمْ» يا به معناى زيباسازى زشتىها و وارونه نماياندن واقعيّات است و يا به معناى «تسهيل» و آسان سازى است، يعنى شيطان راه انحراف را براى انسان آسان جلوه مىدهد.
«أَمْلى» يا به معناى مهلت دادن و يا به معناى امداد و يارى رساندن است.
كارهاى سراسر شرّ شيطان در قرآن عبارتند از: وسوسه «1»، امر به فحشا و زشتىها «2»، زينت دادن كارهاى زشت «3»، ايجاد ترس و وحشت «4» و دشمنى «5»، وعده فقر و تهيدستى «6»، بد قولى و خلف وعده «7»، اسراف «8» و بازداشتن از ياد خدا «9»، اختلاف و تفرقه «10»، تمرد و نافرمانى «11»، ايجاد شك و ترديد «12»، شرك و انحراف «13» و آرزوهاى طولانى و دراز «14».
البتّه قرآن راه درمان و فرار انسان از شيطان را در دو چيز معرّفى مىكند: يكى آن كه به ديد
«1». ناس، 4 و 5.
«2». نور، 21.
«3». انفال، 48 و انعام، 43.
«4». آلعمران، 175.
«5». مائده، 91.
«6». بقره، 268.
«7». ابراهيم، 27.
«8». اسراء، 27.
«9». نساء، 60.
«10». اسراء، 53 و طه، 20.
«11». مريم، 44.
«12». حج، 3.
«13». نمل، 24؛ قصص، 15.
«14». محمّد، 25.
جلد 9 - صفحه 91
دشمن به او بنگرد، «إِنَّ الشَّيْطانَ لَكُمْ عَدُوٌّ فَاتَّخِذُوهُ عَدُوًّا» «1» ديگر آن كه در برابر شرور شيطان، به خداوند پناه ببرد. «وَ إِمَّا يَنْزَغَنَّكَ مِنَ الشَّيْطانِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ» «2» و گرنه شيطان خارجى، «الشَّيْطانُ سَوَّلَ لَهُمْ» و شيطان درونى، «وَ كَذلِكَ سَوَّلَتْ لِي نَفْسِي» «3» انسان را به هلاكت و نابودى مىرسانند.
پیام ها
1- توجّه و گوش سپردن به وسوسههاى شيطان، از آفات ايمان است و سرانجامى جز ارتداد و بد عاقبت شدن ندارد. «إِنَّ الَّذِينَ ارْتَدُّوا»
2- ارتداد و بازگشت از حق بعد از روشن شدن آن، عملى ارتجاعى و قابل سرزنش است. ارْتَدُّوا عَلى أَدْبارِهِمْ مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ ...
3- راه حق، روشن و واضح است و آگاهى و درك آن مسئوليّت آور. «مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُمُ الْهُدَى»
4- اگر با جلوهها و وسوسهها به جدّيت مبارزه نكنيم، آگاهى و علم به تنهايى كارى از پيش نمىبرد. «تَبَيَّنَ لَهُمُ الْهُدَى الشَّيْطانُ سَوَّلَ لَهُمْ»
5- زيبا جلوه دادن بدىها و آرزوهاى طولانى، ابزار كار شيطان است. (هر كس زشتىها را زيبا جلوه دهد، شيطان صفت است) «الشَّيْطانُ سَوَّلَ لَهُمْ وَ أَمْلى لَهُمْ»
پانویس
- ↑ تفسير احسن الحديث، سید علی اکبر قرشی، ج10، ص198
منابع
- تفسیر نور، محسن قرائتی، تهران:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
- اطیب البیان فی تفسیر القرآن، سید عبدالحسین طیب، تهران:انتشارات اسلام، 1378 ش، چاپ دوم
- تفسیر اثنی عشری، حسین حسینی شاه عبدالعظیمی، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
- تفسیر روان جاوید، محمد ثقفی تهرانی، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
- برگزیده تفسیر نمونه، ناصر مکارم شیرازی و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
- تفسیر راهنما، علی اکبر هاشمی رفسنجانی، قم:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش، چاپ پنجم
- محمدباقر محقق، نمونه بینات در شأن نزول آیات از نظر شیخ طوسی و سایر مفسرین خاصه و عامه.
