شاهد (اسم الله)

«شاهِد»، اسم فاعل از «شهد»، از اسماء و صفات خداوند و به معناى حاضر و ناظر و گواه بودن است.

این اسم و صفت (به صورت اسم و صفت خدا) دو بار در قرآن کریم آمده است:

• «... قَالَ فَاشْهَدُوا وَ أَنَا مَعَكُمْ مِنَ الشَّاهِدِينَ».
• «...وَ كُنَّا لِحُكْمِهِمْ شَاهِدِينَ».

در دعای جوشن کبیر نیز، کلمه «شاهِد» به عنوان اسم الهی در سه موضع آمده است: «يَا شاهِدُ» (فراز ۳۲)، «يَا شاهِداً غَيْرَ غائِبٍ» (فراز ۴۶)، «يَا خَيْرَ شاهِدٍ وَ مَشْهُودٍ» (فراز ۹۵).

منابع

• فرهنگ قرآن، اکبر هاشمی، ج۱۶، ص۵۷۹.
• مفاتیح الجنان، شیخ عباس قمی.

قرآن
متن و ترجمه قرآن
اوصاف قرآن	(اسامی و صفات قرآن، اعجاز قرآن، عدم تحریف در قرآن)
اجزاء قرآن	آیه، سوره، جزء، حزب، حروف مقطعه
ترجمه و تفسیر قرآن	تاریخ تفسیر، روشهای تفسیری قرآن، سیاق آیات، اسرائیلیات، تاویل، فهرست تفاسیر شیعه، فهرست تفاسیر اهل سنت، ترجمه های قرآن
علوم قرآنی	تاریخ قرآن: نزول قرآن، جمع قرآن، شان نزول، کاتبان وحی، قراء سبعه
	دلالت الفاظ قرآن: عام و خاص، مجمل و مبین، مطلق و مقید، محکم و متشابه، مفهوم و منطوق، نص و ظاهر، ناسخ و منسوخ
تلاوت قرآن	تجوید، آداب قرائت قرآن، تدبر در قرآن
رده ها: سوره های قرآن * آیات قرآن * واژگان قرآنی * شخصیت های قرآنی * قصه های قرآنی * علوم قرآنی * معارف قرآن