الساعة
کلمه «ساعَة» در لغت به جزئى از زمان[۱] یا بخشی از اجزاى شبانه روز گفته مىشود؛[۲] و «السّاعَة» در اصطلاح قرآنی، نام زمانى است که انسانها از قبرها برمى خیزند و قیامت برپا مى شود. در قرآن کریم هر جا که این واژه آمده، مقصود زمان برپایى قیامت است.[۳] چنانکه می فرماید:«بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ يَا أَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّكُمْ ۚ إِنَّ زَلْزَلَةَ السَّاعَةِ شَيْءٌ عَظِيمٌ 💠[۴] يَوْمَ تَرَوْنَهَا تَذْهَلُ كُلُّ مُرْضِعَةٍ عَمَّا أَرْضَعَتْ وَتَضَعُ كُلُّ ذَاتِ حَمْلٍ حَمْلَهَا وَتَرَى النَّاسَ سُكَارَىٰ وَمَا هُمْ بِسُكَارَىٰ وَلَٰكِنَّ عَذَابَ اللَّهِ شَدِيدٌ[۵]».
همچنین در آیه «اقْتَرَبَتِ السَّاعَةُ وَانْشَقَّ الْقَمَرُ»[۶]. بخش نخست آیه به گفته مفسران، به نزدیک شدن قیامت اشاره دارد.
تعبیر روایی «اَشْراطُ السّاعة» نیز بر اساس آیه «... فَقَدْ جَاءَ أَشْرَاطُهَا ...»[۷]، نشانههایى است که پیش از قیامت یا در آستانه ظهور قیامت، واقع مىشوند.
پانویس
- ↑ مفردات، ص۴۳۴، «ساعة».
- ↑ لسانالعرب، ج۶، ص۴۳۱، «سعى».
- ↑ لسان العرب، ج۶، ص۴۳۱-۴۳۲، «سوع»؛ التبیان، ج۹، ص۲۹۹؛ مجمعالبیان، ج۹، ص۱۵۴.
- ↑ سوره حج، آیه ۱.
- ↑ همان، آیه ۲.
- ↑ سوره قمر،آیه۱.
- ↑ سوره محمد،آیه۱۸.
منابع
- فرهنگ قرآن، ج۱۵، ص۴۸۹.
- "اشراط الساعة"، دائرة المعارف قرآن کریم، على نصیرى، ج۳، ص۳۴۵-۳۵۴.




