خبال
«خَبال» به معنای فساد و تباهى است. واژه خبال دو بار در قرآن کریم آمده است؛ در آیه ۱۱۸ سوره آل عمران می فرماید: «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا بِطَانَةً مِنْ دُونِكُمْ لَا يَأْلُونَكُمْ خَبَالًا وَدُّوا مَا عَنِتُّمْ قَدْ بَدَتِ الْبَغْضَاءُ مِنْ أَفْوَاهِهِمْ...[۱]؛اى مسلمانان از غیر همدینانتان دوست هم راز و صمیمى مگیرید، که آنان در تبهکارى نسبت به شما ذره اى کوتاهى نکنند، شکست شما آرزوى آنهاست، دشمنیشان در باره شما به زبانهاشان آشکار گردید ...».
همچنین در آیه ۴۷ سوره توبه چنین آمده است: «لَوْ خَرَجُوا فِيكُمْ مَا زَادُوكُمْ إِلَّا خَبَالًا...[۲]؛اگر آنها همراه شما (به سوى میدان جهاد) خارج میشدند، جز اضطراب و تردید (و یا سستی)، چیزى بر شما نمیافزودند...».
از امام باقر (علیه السلام) روایت است که فرمود: «ما و پیروانمان از طینت علّیین آفریده شدیم و دشمنان ما از گل «خبال» (فاسدى از گل و لاى) آفریده شدند».[۳]
پانویس
- ↑ سوره آل عمران،آیه ۱۱۸.
- ↑ سوره توبه،آیه ۴۷.
- ↑ بحارالانوار، ج۸ ص۲۵.
منابع
- سید مصطفی حسینی دشتی، فرهنگ معارف و معاریف.
