اهل حدیث: تفاوت بین نسخه‌ها

از دانشنامه‌ی اسلامی
پرش به ناوبری پرش به جستجو
 
سطر ۱: سطر ۱:
−
'''«اهل حدیث»''' یا «'''اصحاب حدیث»'''، عنوان جریانی در تاریخ اندیشهٔ [[اسلام|اسلامی]] است، که اعتبار معرفت دینی را بر [[قرآن]] و [[سنت]] نقل‌شده استوار می‌کند و در برابر جریان‌های عقل‌گرا، مانند [[معتزله]] و «اهل رأی» قرار می‌گیرد.<ref>اشعری قمی، المقالات والفرق، بخش أصحاب الحدیث؛ شهرستانی، الملل والنحل، ج۱.</ref> این عنوان در منابع [[سنی]] و [[شیعه|شیعی]] دو کاربرد متفاوت دارد: در اصطلاح رایج [[اهل سنت]]، بر جریان نص‌گرای سنتی اطلاق می‌شود، و در منابع [[شیعه]]، غالباً بر [[محدثان]] و راویان [[حدیث]] به کار می‌رود.<ref>نجاشی، رجال النجاشی، مقدمه؛ طوسی، الفهرست، مقدمه.</ref> این جریان در سدهٔ سوم هجری با تکیه بر [[احمد بن حنبل]] و سپس با تدوین صحاح حدیثی، به یکی از نیرومندترین جریان‌های اهل سنت تبدیل شد.<ref>ذهبی، سیر أعلام النبلاء، ج۱۱ (ترجمهٔ احمد بن حنبل).</ref>
+
'''«اهل حدیث»''' یا «'''اصحاب حدیث»'''، عنوان جریانی در تاریخ اندیشهٔ [[اسلام|اسلامی]] است، که اعتبار معرفت دینی را بر [[قرآن]] و [[سنت]] نقل‌شده استوار می‌کند و در برابر جریان‌های عقل‌گرا، مانند [[معتزله]] و «اهل رأی» قرار می‌گیرد.<ref>اشعری قمی، المقالات والفرق، بخش أصحاب الحدیث؛ شهرستانی، الملل والنحل، ج۱.</ref> این جریان در سدهٔ سوم هجری با تکیه بر [[احمد بن حنبل]] و سپس با تدوین صحاح حدیثی، به یکی از نیرومندترین جریان‌های اهل سنت تبدیل شد.<ref>ذهبی، سیر أعلام النبلاء، ج۱۱ (ترجمهٔ احمد بن حنبل).</ref>
  
 
==تعریف و کاربرد==
 
==تعریف و کاربرد==
 
«اهل حدیث» ترکیبی است که در آن «اهل» به معنای پیرو و گرونده به چیزی است و «[[حدیث]]» در برابر «رأی» و «[[قیاس]]» قرار می‌گیرد.<ref>ابن منظور، لسان العرب، ذیل مادهٔ «حدث».</ref> بر این پایه، اهل حدیث کسانی‌اند که در استنباط [[احکام]] و معارف، تنها به متن [[قرآن]] و [[احادیث]] تکیه می‌کنند و [[اجتهاد]] به رأی و [[قیاس در فقه|قیاس]] را معتبر نمی‌شمارند.<ref>اشعری قمی، المقالات والفرق، بخش أصحاب الحدیث؛ بغدادی، الفرق بین الفرق، فصل أصحاب الحدیث.</ref> در برابر آنان، «اهل رأی» قرار دارند که در استنباط، جای بیشتری برای [[عقل]] و قیاس باز می‌کنند.<ref>شهرستانی، الملل والنحل، ج۱.</ref>
 
«اهل حدیث» ترکیبی است که در آن «اهل» به معنای پیرو و گرونده به چیزی است و «[[حدیث]]» در برابر «رأی» و «[[قیاس]]» قرار می‌گیرد.<ref>ابن منظور، لسان العرب، ذیل مادهٔ «حدث».</ref> بر این پایه، اهل حدیث کسانی‌اند که در استنباط [[احکام]] و معارف، تنها به متن [[قرآن]] و [[احادیث]] تکیه می‌کنند و [[اجتهاد]] به رأی و [[قیاس در فقه|قیاس]] را معتبر نمی‌شمارند.<ref>اشعری قمی، المقالات والفرق، بخش أصحاب الحدیث؛ بغدادی، الفرق بین الفرق، فصل أصحاب الحدیث.</ref> در برابر آنان، «اهل رأی» قرار دارند که در استنباط، جای بیشتری برای [[عقل]] و قیاس باز می‌کنند.<ref>شهرستانی، الملل والنحل، ج۱.</ref>
−
 
−
در منابع [[شیعه]]، تعبیر «اصحاب حدیث» بیشتر بر راویان و [[محدثان]] شیعه اطلاق می‌شود و ازاین‌رو با کاربرد [[سنی|سنّی]] آن یکی نیست.<ref>نجاشی، رجال النجاشی، مقدمه؛ آقابزرگ تهرانی، الذریعة، ج۲.</ref> برخی عالمان شیعه، تعبیر «اهل حدیث» را برای جریان سنّی نص‌گرا به کار برده و آن را در برابر «اهل [[کلام]]» نشانده‌اند.<ref>مفید، أوائل المقالات، فصل فی أصحاب الحدیث؛ سید مرتضی، رسائل، بخش مسائل کلامی.</ref>
 
  
 
==خاستگاه و پیشینه==
 
==خاستگاه و پیشینه==

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۷ نوامبر ۲۰۲۶، ساعت ۱۵:۵۹

«اهل حدیث» یا «اصحاب حدیث»، عنوان جریانی در تاریخ اندیشهٔ اسلامی است، که اعتبار معرفت دینی را بر قرآن و سنت نقل‌شده استوار می‌کند و در برابر جریان‌های عقل‌گرا، مانند معتزله و «اهل رأی» قرار می‌گیرد.[۱] این جریان در سدهٔ سوم هجری با تکیه بر احمد بن حنبل و سپس با تدوین صحاح حدیثی، به یکی از نیرومندترین جریان‌های اهل سنت تبدیل شد.[۲]

تعریف و کاربرد

«اهل حدیث» ترکیبی است که در آن «اهل» به معنای پیرو و گرونده به چیزی است و «حدیث» در برابر «رأی» و «قیاس» قرار می‌گیرد.[۳] بر این پایه، اهل حدیث کسانی‌اند که در استنباط احکام و معارف، تنها به متن قرآن و احادیث تکیه می‌کنند و اجتهاد به رأی و قیاس را معتبر نمی‌شمارند.[۴] در برابر آنان، «اهل رأی» قرار دارند که در استنباط، جای بیشتری برای عقل و قیاس باز می‌کنند.[۵]

خاستگاه و پیشینه

ریشه‌های جریان «اهل حدیث» به سدهٔ دوم هجری و رقابت مکتب‌های حدیثی حجاز با مکتب‌های فقهی عراق بازمی‌گردد.[۶] در حجاز، محدثان بر نقل و سند تکیه می‌کردند و در عراق، فقیهان به رأی و قیاس گرایش داشتند.[۷] با ظهور معتزله و بحث‌های کلامی دربارهٔ صفات خدا و حدوث و قدم قرآن، تعارض میان دو جریان شدت گرفت.[۸]

در دورهٔ مأمون عباسی، باور به «خلق قرآن» (حادث بودن قرآن) به‌عنوان عقیدهٔ رسمی، تحمیل شد و محدثانِ مخالف، از جمله احمد بن حنبل، آزمون سختی را گذراندند؛ این دوره در تاریخ اسلام به «محنت» شهرت یافت.[۹] با روی کار آمدن متوکل، فشار بر محدثان برداشته شد و جریان اهل حدیث قدرت گرفت.[۱۰] در سدهٔ سوم، تدوین صحاح حدیثی، به‌ویژه «صحیح بخاری» و «صحیح مسلم»، پشتوانهٔ متنی این جریان را فراهم کرد.[۱۱]

مبانی فکری

اهل حدیث برای اثبات دیدگاه خود به آیاتی مانند «وَمَا آتَاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا»؛ «و آنچه پیامبر به شما داد بستانید و از آنچه شما را نهی کرد بازایستید»[۱۲] و آیهٔ «أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ»؛ «از خدا و پیامبر فرمان برید»[۱۳] استناد می‌کنند. بر این اساس، آنان ظواهر آیات و روایات را حجت می‌دانند و تأویل عقلانی را در حوزهٔ صفات و معاد ناروا می‌شمارند.[۱۴] این گرایش در برخی شاخه‌ها به ظاهرگرایی در صفات خدا انجامید و از سوی معتزله و فیلسوفان به «تشبیه» و «تجسیم» متهم شد.[۱۵]

روابط با دیگر جریان‌ها

با ظهور ابوالحسن اشعری در سدهٔ چهارم هجری، کلام اشعری کوشید میان عقل و نقل سازش برقرار کند؛ اهل حدیثِ سخت‌گیر، این سازش را نپذیرفتند و اشاعره را نیز به انحراف متهم کردند.[۱۶] در برابر، اشعریان خود را وارث اهل حدیث می‌دانستند.[۱۷]

در شیعه نیز دو گرایش حدیث‌محور و عقل‌گرا در طول تاریخ دیده می‌شود؛ گرایش نخست در آثار شیخ کلینی و شیخ صدوق و گرایش دوم در آثار شیخ مفید و سید مرتضی نمایان است.[۱۸] این تفاوت، تفاوتی در روش است، نه در اصول اعتقادی.[۱۹]

نقدها

منتقدان، سه اشکال اصلی بر جریان اهل حدیث گرفته‌اند: نخست، تعارض روش آنان با عقل در فهم متون؛ دوم، بی‌اعتنا بودن به نقد سندی و محتوایی روایات که راه را برای ورود احادیث ضعیف و موضوع باز می‌کند؛ سوم، ظاهرگرایی در صفات خدا که به تشبیه می‌انجامد.[۲۰] در برابر، اهل حدیث بر آن‌اند که تکیه بر عقل و تأویل، به تحریف معنای متون دینی و فروپاشی سنت می‌انجامد.[۲۱]

در دورهٔ معاصر

در دورهٔ معاصر، جریان‌های سلفی و وهابی خود را ادامه‌دهندهٔ راه اهل حدیث می‌دانند و بر رد تأویل و بازگشت به ظاهر نصوص تأکید می‌کنند.[۲۲] در برابر، عالمان شیعه و نیز بسیاری از عالمان اهل سنت، بر ضرورت جمع میان نقل و عقل تأکید کرده‌اند.[۲۳]

پانویس

  1. ↑ اشعری قمی، المقالات والفرق، بخش أصحاب الحدیث؛ شهرستانی، الملل والنحل، ج۱.
  2. ↑ ذهبی، سیر أعلام النبلاء، ج۱۱ (ترجمهٔ احمد بن حنبل).
  3. ↑ ابن منظور، لسان العرب، ذیل مادهٔ «حدث».
  4. ↑ اشعری قمی، المقالات والفرق، بخش أصحاب الحدیث؛ بغدادی، الفرق بین الفرق، فصل أصحاب الحدیث.
  5. ↑ شهرستانی، الملل والنحل، ج۱.
  6. ↑ شهرستانی، الملل والنحل، ج۱؛ بغدادی، الفرق بین الفرق.
  7. ↑ همان.
  8. ↑ اشعری قمی، المقالات والفرق؛ شهرستانی، الملل والنحل.
  9. ↑ ذهبی، سیر أعلام النبلاء، ج۱۱؛ طبری، تاریخ الطبری، حوادث سال ۲۱۸ق.
  10. ↑ طبری، تاریخ الطبری، حوادث سال ۲۳۲ق؛ ذهبی، سیر أعلام النبلاء، ج۱۱.
  11. ↑ ذهبی، سیر أعلام النبلاء، ج۱۲؛ ابن حجر، تهذیب التهذیب، مقدمه.
  12. ↑ قرآن کریم، سورهٔ حشر، آیهٔ ۷؛ ترجمهٔ حسین انصاریان.
  13. ↑ قرآن کریم، سورهٔ نساء، آیهٔ ۵۹؛ ترجمهٔ حسین انصاریان.
  14. ↑ اشعری قمی، المقالات والفرق؛ بغدادی، الفرق بین الفرق.
  15. ↑ شهرستانی، الملل والنحل، ج۱؛ مفید، أوائل المقالات.
  16. ↑ شهرستانی، الملل والنحل، ج۱؛ ابن تیمیه، مجموع الفتاوی، بخش کلام.
  17. ↑ همان.
  18. ↑ مفید، أوائل المقالات؛ سید مرتضی، رسائل.
  19. ↑ همان.
  20. ↑ مفید، أوائل المقالات؛ سید مرتضی، رسائل؛ شهرستانی، الملل والنحل، ج۱.
  21. ↑ ابن تیمیه، مجموع الفتاوی، بخش کلام؛ ذهبی، سیر أعلام النبلاء، ج۱۱.
  22. ↑ ابن تیمیه، مجموع الفتاوی، بخش کلام؛ ذهبی، سیر أعلام النبلاء.
  23. ↑ مفید، أوائل المقالات؛ سید مرتضی، رسائل؛ شهرستانی، الملل والنحل.


منابع

  • قرآن کریم (ترجمهٔ حسین انصاریان).
  • ابن تیمیه، احمد؛ مجموع الفتاوی، ریاض: دار عالم الکتب، ۱۴۱۲ق.
  • ابن حجر، احمد بن علی؛ تهذیب التهذیب، بیروت: دار الفکر، ۱۴۰۴ق.
  • ابن منظور، محمد بن مکرم؛ لسان العرب، بیروت: دار صادر، چاپ سوم، ۱۴۱۴ق.
  • اشعری قمی، سعد بن عبدالله؛ المقالات والفرق، تهران: مرکز انتشارات علمی و فرهنگی، ۱۳۶۰ش.
  • آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن؛ الذریعة إلی تصانیف الشیعة، بیروت: دار الأضواء، بی‌تا.
  • بغدادی، عبدالقاهر؛ الفرق بین الفرق، بیروت: دار المعرفة، بی‌تا.
  • ذهبی، محمد بن احمد؛ سیر أعلام النبلاء، بیروت: مؤسسة الرسالة، ۱۴۰۵ق.
  • سید مرتضی، علی بن حسین؛ رسائل الشریف المرتضی، قم: دار القرآن الکریم، ۱۴۰۵ق.
  • شهرستانی، محمد بن عبدالکریم؛ الملل والنحل، قم: شریف رضی، ۱۳۶۴ش.
  • طبری، محمد بن جریر؛ تاریخ الطبری، بیروت: دار الکتب العلمیة، ۱۴۰۸ق.
  • طوسی، محمد بن حسن؛ الفهرست، قم: مؤسسة النشر الإسلامی، بی‌تا.
  • مفید، محمد بن محمد؛ أوائل المقالات، قم: کنگرهٔ شیخ مفید، ۱۴۱۳ق.
  • نجاشی، احمد بن علی؛ رجال النجاشی، قم: مؤسسة النشر الإسلامی، ۱۴۱۶ق.