مجمع البحرین (واژه قرآنی): تفاوت بین نسخهها
پرش به ناوبری
پرش به جستجو
جز (Zamani صفحهٔ مجمع البحرین را به مجمع البحرین (واژه قرآنی) منتقل کرد) |
|||
| (۱ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۱ کاربر نشان داده نشده) | |||
| سطر ۱: | سطر ۱: | ||
| − | به معنای "جای به هم پیوستن دو دریا". در آیه 60 [[سوره کهف]] آمده است: {{متن قرآن| | + | به معنای "جای به هم پیوستن دو دریا". در آیه 60 [[سوره کهف]] آمده است: «{{متن قرآن|لَا أَبْرَحُ حَتَّى أَبْلُغَ مَجْمَعَ الْبَحْرَيْنِ}}<ref>[[آیه 60 سوره کهف|سوره کهف، آیه ۶۰.]]</ref>؛ ([[حضرت موسی علیه السلام|موسی]] علیه السلام) به غلام خود گفت: پیوسته می روم تا وقتی به جای پیوستن دو دریا رسم». |
[[علامه شعرانی]] در مورد محل مورد اشاره آیه می گوید: «جای آن به تحقیق معلوم نیست، البته تنگه ایست در حوالی [[شام]] و [[مصر]] که یکی از دریاهای آن به خلیجی می پیوندد».<ref>[[نثر طوبی]]، علامه شعرانی، انتشارات اسلامیه، ص63.</ref> | [[علامه شعرانی]] در مورد محل مورد اشاره آیه می گوید: «جای آن به تحقیق معلوم نیست، البته تنگه ایست در حوالی [[شام]] و [[مصر]] که یکی از دریاهای آن به خلیجی می پیوندد».<ref>[[نثر طوبی]]، علامه شعرانی، انتشارات اسلامیه، ص63.</ref> | ||
| سطر ۷: | سطر ۷: | ||
==پانویس== | ==پانویس== | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||
| − | + | {{قرآن}} | |
[[رده:واژگان قرآنی]] | [[رده:واژگان قرآنی]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۴ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۱۲:۴۲
به معنای "جای به هم پیوستن دو دریا". در آیه 60 سوره کهف آمده است: «لَا أَبْرَحُ حَتَّى أَبْلُغَ مَجْمَعَ الْبَحْرَيْنِ[۱]؛ (موسی علیه السلام) به غلام خود گفت: پیوسته می روم تا وقتی به جای پیوستن دو دریا رسم».
علامه شعرانی در مورد محل مورد اشاره آیه می گوید: «جای آن به تحقیق معلوم نیست، البته تنگه ایست در حوالی شام و مصر که یکی از دریاهای آن به خلیجی می پیوندد».[۲]
برخی نیز گفته اند: منتهى اليه درياى روم (مديترانه) از ناحيه شرقى و منتهى اليه خليج فارس از ناحيه غربى است كه بنابراين مقصود از مجمع البحرين آن قسمت از زمين است كه به يك اعتبار در آخر شرقى مديترانه و به اعتبار ديگر در آخر غربى خليج فارس قرار دارد و به نوعى مجاز آن را محل اجتماع دو دريا خواندهاند.[۳]
پانویس
- ↑ سوره کهف، آیه ۶۰.
- ↑ نثر طوبی، علامه شعرانی، انتشارات اسلامیه، ص63.
- ↑ ترجمه تفسير الميزان، ج13، ص471.
