شاهد (اسم الله): تفاوت بین نسخهها
پرش به ناوبری
پرش به جستجو
| (۵ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۳ کاربر نشان داده نشده) | |||
| سطر ۱: | سطر ۱: | ||
| − | + | '''«شاهِد»'''، اسم فاعل از «شهد»، از اسماء و صفات [[الله|خداوند]] و به معناى حاضر و ناظر و گواه بودن است.<ref>اسماء و صفات الهى فقط در قرآن، ج۱، ص۷۱۷.</ref> | |
| − | + | این اسم و صفت (به صورت اسم و صفت خدا) دو بار در [[قرآن کریم]] آمده است: | |
| − | + | *{{متن قرآن|«... قَالَ فَاشْهَدُوا وَ أَنَا مَعَكُمْ مِنَ الشَّاهِدِينَ»}}.<ref>[[آیه 81 سوره آل عمران|سوره آل عمران، آیه ۸۱.]]</ref> | |
| − | + | *{{متن قرآن|«... وَ كُنَّا لِحُكْمِهِمْ شَاهِدِينَ»}}.<ref>[[آیه 78 سوره انبیاء|سوره انبیاء، آیه ۷۸.]]</ref> | |
| − | * {{متن قرآن|«... | ||
| − | * {{متن قرآن|«... | ||
| + | در [[دعای جوشن کبیر]] نیز، کلمه «شاهِد» به عنوان اسم الهی در سه موضع آمده است: {{متن حدیث|«يَا شاهِدُ»}}<ref>دعای جوشن کبیر، فراز ۳۲.</ref>، {{متن حدیث|«يَا شاهِداً غَيْرَ غائِبٍ»}}<ref>همان، فراز ۴۶.</ref> و {{متن حدیث|«يَا خَيْرَ شاهِدٍ وَ مَشْهُودٍ»}}<ref>همان، فراز ۹۵.</ref>. | ||
==پانویس== | ==پانویس== | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||
| − | |||
==منابع== | ==منابع== | ||
| − | فرهنگ | + | *[[فرهنگ قرآن]]، اکبر هاشمی، ج۱۶، ص۵۷۹. |
| − | + | *[[مفاتیح الجنان]]، شیخ عباس قمی. | |
| + | {{قرآن}} | ||
[[رده:اسماء و صفات الهی]] | [[رده:اسماء و صفات الهی]] | ||
[[رده:واژگان قرآنی]] | [[رده:واژگان قرآنی]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۳ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۱۶:۴۶
«شاهِد»، اسم فاعل از «شهد»، از اسماء و صفات خداوند و به معناى حاضر و ناظر و گواه بودن است.[۱]
این اسم و صفت (به صورت اسم و صفت خدا) دو بار در قرآن کریم آمده است:
- «... قَالَ فَاشْهَدُوا وَ أَنَا مَعَكُمْ مِنَ الشَّاهِدِينَ».[۲]
- «... وَ كُنَّا لِحُكْمِهِمْ شَاهِدِينَ».[۳]
در دعای جوشن کبیر نیز، کلمه «شاهِد» به عنوان اسم الهی در سه موضع آمده است: «يَا شاهِدُ»[۴]، «يَا شاهِداً غَيْرَ غائِبٍ»[۵] و «يَا خَيْرَ شاهِدٍ وَ مَشْهُودٍ»[۶].
پانویس
- ↑ اسماء و صفات الهى فقط در قرآن، ج۱، ص۷۱۷.
- ↑ سوره آل عمران، آیه ۸۱.
- ↑ سوره انبیاء، آیه ۷۸.
- ↑ دعای جوشن کبیر، فراز ۳۲.
- ↑ همان، فراز ۴۶.
- ↑ همان، فراز ۹۵.
منابع
- فرهنگ قرآن، اکبر هاشمی، ج۱۶، ص۵۷۹.
- مفاتیح الجنان، شیخ عباس قمی.
