فرقه: تفاوت بین نسخهها
| سطر ۳: | سطر ۳: | ||
==فرقه در قرآن== | ==فرقه در قرآن== | ||
| − | این کلمه در [[قرآن|قرآن کریم]] به معنای لغوی آن آمده است: {{متن قرآن|«وَمَا كَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنْفِرُوا كَافَّةً ۚ فَلَوْلَا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طَائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ...»}} | + | این کلمه در [[قرآن|قرآن کریم]] به معنای لغوی آن آمده است: {{متن قرآن|«وَمَا كَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنْفِرُوا كَافَّةً ۚ فَلَوْلَا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طَائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ ...»}}<ref>[[آیه 122 سوره توبه|سوره توبه، آیه ۱۲۲.]]</ref>؛ نسزد كه مؤمنان همگى به جهاد كوچ كنند، چرا از هر گروهى بخشى براى جهاد و بخشى نزد رسول صلی الله علیه وآله نمانند كه به احكام دين آگاه گشته هنگامى كه به نزد قوم و قبيله خويش باز گردند به آنها بياموزند، باشد كه از گناه و خلاف دورى جويند. |
==فرقة در روایات== | ==فرقة در روایات== | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۲ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۱۲:۲۷
«فرقه» در لغت به معنی گروه مردم است و البته به معنای جدا کردن نیز آمده[۱] و جمع آن فِرَق بیان گردیده است. این کلمه در اصطلاح به معنای گروهی است که دارای عقیده و مذهب مشترکی باشند.
فرقه در قرآن
این کلمه در قرآن کریم به معنای لغوی آن آمده است: «وَمَا كَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنْفِرُوا كَافَّةً ۚ فَلَوْلَا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طَائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ ...»[۲]؛ نسزد كه مؤمنان همگى به جهاد كوچ كنند، چرا از هر گروهى بخشى براى جهاد و بخشى نزد رسول صلی الله علیه وآله نمانند كه به احكام دين آگاه گشته هنگامى كه به نزد قوم و قبيله خويش باز گردند به آنها بياموزند، باشد كه از گناه و خلاف دورى جويند.
فرقة در روایات
پيامبر اكرم صلی الله علیه وآله فرمود: زودا كه امتم به هفتاد و سه فرقه پراكنده گردند و فريبنده تر و خطرناكتر بر امتم آن فرقه باشد كه مسائل را به رأى خويش قياس كنند و حرام را حلال و حلال را حرام نمايند.[۳]
در حديث ديگر از آن حضرت آمده كه فرمود: بر امت من همان آيد كه بر بنى اسرائيل آمد، آنها هفتاد و دو فرقه شدند و امت من به هفتاد و سه فرقه متفرق گردند، و همه اينها اهل آتش باشند جز يك فرقه و آن همان فرقه اى است كه بر طريقه من و اهل بيت من باشند.[۴]
پانویس
- ↑ قرشى، سيد على اكبر، قاموس قرآن، ج۵ ، ص ۱۶۶، دار الكتب الإسلامية، تهران، ۱۴۱۲ق.
- ↑ سوره توبه، آیه ۱۲۲.
- ↑ علاءالدین علی بن حسام معروف به متقی هندی، كنزالعمال ج ۱، ص۲۱۰.
- ↑ محمد باقر مجلسی، بحارالانوار، ج۳، ص ۲۸.
منابع
- علاءالدین علی بن حسام معروف به متقی هندی، کنزالعمال.
- محمد باقر مجلسی، بحارالانوار.
- سید مصطفی حسینی دشتی، فرهنگ معارف و معاریف.




