زنا
«زِنا» در اصطلاح فقهی به آمیزش جنسی نامشروع مرد با زنی که بر او حرام است، گفته می‌شود. این عمل از گناهان کبیره و از محرّمات قطعی اسلام است که قرآن با تعبیرهای «فاحشه» و «راه بد» از آن نهی نموده و برای آن حد تعیین کرده است.[۱] حدّ زنا در فقه شیعه بر پایهٔ احصان و وضعیت شخص متفاوت است؛ مُحصَن رجم می‌شود و غیرمحصن صد تازیانه (جَلد) می‌خورد.[۲] زنا با چهار شاهد عادل یا چهار بار اقرار شخص ثابت می‌شود.[۳]
محتویات
مفهوم‌شناسی
معنای لغوی
واژهٔ «زنا» در لغت به معنای آمیزش با زن بدون عقد شرعی است: «وط‍‌ءُ المرأة مِن غير عقد شرعيّ».[۴] این واژه را به دو صورت مقصور (زنا) و ممدود (زناء) خوانده‌اند؛ مقصور در لغت حجاز و ممدود در لغت بنی‌تمیم رایج بوده است.[۵] در قرآن نیز به صورت مقصور به کار رفته است: «وَ لاٰ تَقْرَبُوا اَلزِّنىٰ...».[۶]
تعریف فقهی
محقق حلی در «شرایع الإسلام» زنا را چنین تعریف کرده است: «إيلاج الإنسان ذَكَرَه فی فرج امرأة محرّمة، من غير عقد ولا ملک ولا شبهة»؛ وارد کردن ذکر مرد در فرج زنی که بر او حرام است، بدون عقد، مالکیت یا شبهه.[۷] و فخرالدین طریحی می گوید: «هو بالقصر و المد وط‍‌ء المرأة حراما من دون عقد، و عند فقهائنا هو إيلاج فرج البالغ العاقل فی فرج امرأة محرّمة من غير عقد و لا ملك و لا شبهة قدر الحشفة عالما مختارا».[۸] این تعریف با فرورفتن حشفه (به اندازهٔ ختنه‌گاه) محقق می‌شود، چه در قُبُل و چه در دُبُر.[۹] بنابراین، نزدیکی بدون دخول، هرچند حرام و مستوجب تعزیر باشد، زنای موجب حدّ نیست.[۱۰]
در تحقق زنای موجب حدّ، بلوغ، عقل، اختیار و علم به حرمت شرط است.[۱۱] اگر کسی به سبب جهل یا شبهه، نزدیکی را حلال بپندارد -مانند آنکه او را همسر خود بداند-، زنا محقق نمی‌شود و حدی بر او نیست.[۱۲] همچنین دخول در دبر مرد، زنا شمرده نمی‌شود؛ بلکه این عمل لواط است و حکم جداگانه‌ای دارد.[۱۳]
حرمت در قرآن و روایات
زنا در عرب جاهلی رواج داشت، اما دین اسلام از همان آغاز دعوت، آن را حرام اعلام کرده[۱۴] و از گناهان کبیره شمرده است.[۱۵]
در قرآن
قرآن در سورهٔ اسراء می‌فرماید: «وَلَا تَقْرَبُوا الزِّنَى إِنَّهُ كَانَ فَاحِشَةً وَسَبِيلًا»؛ «و نزدیک زنا نشوید که کاری بسیار زشت و راهی بد است.»[۱۶] تعبیر «نزدیک نشوید» به جای «زنا نکنید»، بر شدت تحریم دلالت دارد و نشان می‌دهد که نهی، تنها به خود عمل محدود نیست.[۱۷] علامه طباطبایی «فاحشه» را صفتی لازم برای زنا می‌داند و «سوء سبیل» را راهی می‌شمارد که به فساد جامعه و اختلال نظام آن می‌انجامد.[۱۸]
همچنین در آیه دوم سوره نور می‌فرماید: «الزَّانِيَةُ وَالزَّانِي فَاجْلِدُوا كُلَّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا مِائَةَ جَلْدَةٍ وَلَا تَأْخُذْكُمْ بِهِمَا رَأْفَةٌ فِي دِينِ اللَّهِ إِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَلْيَشْهَدْ عَذَابَهُمَا طَائِفَةٌ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ»؛ «به زن زناکار و مرد زناکار صد تازیانه بزنید، و اگر به خدا و روز قیامت ایمان دارید، نباید شما را در [اجرای] دین خدا درباره آن دو نفر دلسوزی و مهربانی بگیرد، و باید گروهی از مؤمنان، شاهد مجازات آن دو نفر باشند.»[۱۹] این آیه، صد تازیانه را برای هر یک مقرر کرده، از دلسوزی و تخفیف در اجرای حد نهی کرده و حضور گروهی از مؤمنان را در هنگام اجرا خواسته است.[۲۰] این حکم، با روایات رجم برای مُحصن و نصف حد برای برده، تخصیص می‌خورد.[۲۱]
در سوره فرقان نیز، زنا را در کنار شرک و قتل نفس نام می‌برد: «وَالَّذِينَ لَا يَدْعُونَ مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ وَلَا يَقْتُلُونَ النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلَّا بِالْحَقِّ وَلَا يَزْنُونَ وَمَنْ يَفْعَلْ ذَلِكَ يَلْقَ أَثَامًا»؛ «و آنان که معبود دیگری را با خدا نمی‌پرستند، و کسی را که خدا خونش را حرام کرده است، جز به حق نمی‌کشند، و زنا نمی‌کنند؛ و کسی که این اعمال را مرتکب شود به کیفر سختی برسد.»[۲۲] آیات بعد، عذاب مضاعف و خواری جاودان را برای چنین کسی بیان می‌کند، مگر آنکه توبه کند و ایمان آورد و کار شایسته انجام دهد.[۲۳]
در روایات
پیامبر اسلام(ص) در روایتی خطاب به مسلمانان فرمود: «إيَّاكم والزِّنا فإنَّ فيه ستَّ خِصالٍ: ثلاثًا في الدُّنيا وثلاثًا في الآخرةِ، فأمَّا الَّتي في الدُّنيا: فإنَّه يُذهِبُ البهاءَ، ويُورثُ الفقرَ ويُنقِصُ العمرَ؛ وأمَّا الَّتي في الآخرةِ: فإنَّه يُورِثُ سُخطَ اللهِ عزَّ وجلَّ وسوءَ الحسابِ والخلودَ في النَّارِ»؛ از زنا بپرهیزید که در آن شش خصلت است: سه در دنیا و سه در آخرت. در دنیا شکوه و زیبایی را می‌برد، فقر می‌آورد و عمر را می‌کاهد؛ و در آخرت خشم پروردگار، بدی حساب و جاودانگی در آتش را در پی دارد.[۲۴] این روایت، آثار فردی و اجتماعی زنا را در کنار پیامدهای اخروی آن قرار می‌دهد.
احصان و مجازات زنا
احصان
احصان در فقه، مجموعه شرایطی است که حدّ زنا را از جَلد به رجم (سنگسار) تبدیل می‌کند.[۲۵] محقق حلی این شرایط را چنین برمی‌شمارد: بالغ و آزاد بودن زانی، داشتن همسر دائم (یا کنیز) و امکان دسترسی به او در طول شبانه‌روز.[۲۶] بنابراین، کسی که همسرش در سفر یا حبس است و دسترسی به او ندارد، مُحصَن شمرده نمی‌شود.[۲۷] در طرف زن نیز، بلوغ، کمال عقل، آزادی، داشتن همسر دائم و امکان نزدیکی با او شرط است.[۲۸]
رجم
حد زنای محصن، در صورتی که طرف مقابل بالغ و عاقل باشد، رجم است. دربارهٔ اینکه صد تازیانه نیز بر محصن جاری شود یا نه، در فقه شیعه اختلاف است. مشهور فقیهان، با جمع میان آیهٔ جلد و روایات رجم، بر آن‌اند که محصن نخست صد تازیانه می‌خورد و سپس رجم می‌شود. این دیدگاه را سید مرتضی، شیخ مفید و شیخ طوسی در تبیان برگزیده‌اند و برای شیخ و شیخه، جمع جلد و رجم را اجماعی دانسته‌اند.[۲۹] در برابر، شیخ طوسی در النهایه و برخی دیگر تنها رجم را کافی می‌دانند و به روایت امام صادق(ع) استناد می‌کنند که «الرجم حدّ الله الأكبر، والجلد حدّ الله الأصغر، فإذا زنى الرجل المحصن رجم ولم يجلد»؛ رجم حد بزرگ خدا و جلد حد کوچک اوست؛ پس هنگامی که مرد محصن زنا کند، رجم می‌شود و جلد نمی‌خورد.[۳۰]
جلد
حد غیرمحصن، صد تازیانه است (برای برده پنجاه تازیانه). دربارهٔ جز و تبعید اختلاف است: محقق حلی، مرد آزاد غیرمحصن را افزون بر صد تازیانه، محکوم به تراشیدن سر و یک سال تبعید می‌داند؛[۳۱] اما علامه حلی «تحریر الأحکام» این دو را به «بکر» -کسی که عقد کرده و نزدیکی نکرده- اختصاص می‌دهد و برای غیرمحصنِ [[ازدواج}} نکرده، تنها صد تازیانه را مشهور می‌شمارد.[۳۲] زن تنها صد تازیانه می‌خورد و جز و تبعید ندارد؛ برده نیز، چه مرد و چه زن، پنجاه تازیانه.[۳۳] قرآن نیز در آیهٔ ۲۵ سوره نساء، برای کنیزان در صورت ارتکاب زنا، نصف مجازات زنان آزاد را مقرر کرده است: «...فَإِذَا أُحْصِنَّ فَإِنْ أَتَيْنَ بِفَاحِشَةٍ فَعَلَيْهِنَّ نِصْفُ مَا عَلَى الْمُحْصَنَاتِ مِنَ الْعَذَابِ...».[۳۴] این تفاوت‌ها بر پایهٔ وضعیت احصان و آزادی شخص است.
موارد قتل
در فقه شیعه، در سه مورد حد زنا قتل است: زنای با محارم، زنای مرد ذمّی با زن مسلمان، و زنای به عُنف.[۳۵] در این موارد، احصان شرط نیست و حد بر زانی جاری می‌شود.[۳۶] اگر مردی زنی را بر زنا مجبور کند، حد قتل بر او جاری است و بر زن مُکرَهه حدی نیست.[۳۷] برخی فقیهان در این موارد، جلد را مقدم بر قتل دانسته‌اند.[۳۸]
همچنین اگر حد بر مرد آزاد دو بار اجرا شود و بار سوم نیز مرتکب زنا شود، کشته می‌شود؛ برخی بار چهارم را اولی دانسته‌اند.[۳۹]
شرایط اثبات زنا
اقرار
زنا با چهار بار اقرار زانی ثابت می‌شود.[۴۰] در اینکه چهار اقرار باید در چهار مجلس مستقل باشد یا در یک مجلس نیز کافی است، اختلاف است؛ صاحب «شرایع الاسلام» چهار مجلس را شرط کرده،[۴۱] اما شهید ثانی در «الروضة البهیة» آن را لازم ندانسته و اقرار چهارباره در یک مجلس را نیز کافی شمرده است.[۴۲] اقرار باید از شخص بالغ، عاقل، مختار و آزاد صادر شود.[۴۳]
شهادت
در اثبات زنا، شهادت چهار مرد عادل یا سه مرد و دو زن پذیرفته شده است؛ شهادت زنان به‌تنهایی پذیرفته نمی‌شود.[۴۴] در زنای موجب جَلد، دو مرد و چهار زن نیز کافی دانسته شده است.[۴۵] شاهدان باید دخول را (مانند میلی در سرمه‌دان) مشاهده کرده باشند و در زمان، مکان و کیفیت آن اتفاق داشته باشند؛ در غیر این صورت، شهادتشان پذیرفته نمی‌شود و در مواردی خودشان به حد «قذف» محکوم می‌شوند.[۴۶]
محقق حلی علم قاضی را نیز در حدود الهی، از جمله زنا، کافی می‌داند.[۴۷]
آثار و حکمت تحریم زنا
آثار زنا، هم فردی و هم اجتماعی است. در روایت پیامبر(ص) که پیش‌تر آمد، زوال شکوه و زیبایی، فقر و کوتاهی عمر، از پیامدهای دنیوی آن شمرده شده است.[۴۸] علامه طباطبایی نیز در تحلیل اجتماعی زنا می‌نویسد: این عمل به فساد نسب‌ها، گسستن نسل، ظهور بیماری‌های تناسلی، گسترش جرایمی مانند قتل و سرقت و خیانت، و از میان رفتن عفت و حیا و غیرت و مودت در جامعه می‌انجامد.[۴۹] به گفتهٔ او، با گشوده شدن باب زنا، رغبت به ازدواج و تشکیل خانواده کاهش می‌یابد و همین امر، بنیان جامعه را سست می‌کند.[۵۰]
زنا می‌تواند نسب کودکان را نیز مخدوش کند. در روایتی که امام صادق(ع) از امام علی(ع) نقل می‌کند، بزرگ‌ترین زنا زنی دانسته شده که با خیانت به همسر خود، فرزند دیگری را به او نسبت دهد.[۵۱] ازاین‌رو، اسلام افزون بر تحریم زنا، برای پیشگیری از گسترش آن، حد تعیین کرده و با دشوار کردن اثبات آن نیز، از آبروی افراد محافظت کرده است.
احکام مرتبط
قرآن دربارهٔ ازدواج با زانی و زانیه می‌فرماید: «الزَّانِي لَا يَنْكِحُ إِلَّا زَانِيَةً أَوْ مُشْرِكَةً وَالزَّانِيَةُ لَا يَنْكِحُهَا إِلَّا زَانٍ أَوْ مُشْرِكٌ وَحُرِّمَ ذَلِكَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ»؛ «مرد زناکار نباید جز با زن زناکار یا مشرک ازدواج کند، و زن زناکار نباید جز با مرد زناکار یا مشرک ازدواج نماید، و این [ازدواج] بر مؤمنان حرام شده است.»[۵۲] مفسران شیعه با توجه به روایات، این حکم را به کسی محدود کرده‌اند که زنایش آشکار شده و حد بر او جاری شده است و توبه‌اش ثابت نشده است؛ با توبه، چنین ممنوعیتی برداشته می‌شود.[۵۳]
اگر زانی پیش از اقامهٔ بیّنه توبه کند، حد از او ساقط می‌شود؛ ولی اگر پس از اقامهٔ بیّنه توبه کند، حد باقی می‌ماند.[۵۴] همچنین جهل به حرمت یا شبهه، در صورتی که برای شخص ممکن باشد، حد را ساقط می‌کند.[۵۵]
به فرمودۀ قرآن، کسی که دیگری را بدون چهار شاهد به زنا متهم کند، به هشتاد تازیانه و محرومیت از شهادت محکوم می‌شود: «وَالَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَنَاتِ ثُمَّ لَمْ يَأْتُوا بِأَرْبَعَةِ شُهَدَاءَ فَاجْلِدُوهُمْ ثَمَانِينَ جَلْدَةً وَلَا تَقْبَلُوا لَهُمْ شَهَادَةً أَبَدًا ۚ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ».[۵۶] اگر شوهر، همسر خود را متهم کند و شاهدی نداشته باشد، لعان جایگزین بیّنه می‌شود.[۵۷] این احکام در کنار حد زنا، از عفت و آبروی افراد در جامعه محافظت می‌کنند.
پانویس
- ↑ طباطبایی، المیزان، ج۱۳، ص۸۵-۸۸؛ قرآن کریم، سوره اسراء، آیه ۳۲.
- ↑ حر عاملی، وسائل الشیعة، ج۲۸، ص۶۱؛ محقق حلی، شرایع الإسلام، ج۴، ص۹۳۷.
- ↑ محقق حلی، شرایع الإسلام، ج۴، ص۹۳۴-۹۳۵ و ۹۴۰.
- ↑ راغب اصفهانی، المفردات، ص۳۸۴.
- ↑ شهید ثانی، الروضة البهیة، ج۹، ص۱۱؛ لسان العرب، ج۱۴، ص۳۵۹.
- ↑ قرآن کریم، سوره اسراء، آیه ۳۲.
- ↑ محقق حلی، شرایع الإسلام، ج۴، ص۹۳۲.
- ↑ مجمع البحرين، ج۱، ص۲۰۶.
- ↑ همان.
- ↑ همان؛ شهید ثانی، الروضة البهیة، ج۹، ص۱۶.
- ↑ محقق حلی، شرایع الإسلام، ج۴، ص۹۳۲.
- ↑ همان، ص۹۳۲-۹۳۳.
- ↑ شهید ثانی، الروضة البهیة، ج۹، ص۱۷.
- ↑ طباطبایی، المیزان، ج۱۵، ص۲۴۱.
- ↑ طباطبایی، المیزان، ج۱۳، ص۸۸.
- ↑ قرآن کریم، سوره اسراء، آیه ۳۲؛ ترجمهٔ حسین انصاریان.
- ↑ طباطبایی، المیزان، ج۱۳، ص۸۵-۸۶.
- ↑ همان، ج۱۳، ص۸۶.
- ↑ قرآن کریم، سوره نور، آیه ۲؛ ترجمهٔ حسین انصاریان.
- ↑ طباطبایی، المیزان، ج۱۵، ص۷۸-۷۹.
- ↑ همان، ج۱۵، ص۷۹.
- ↑ قرآن کریم، سوره فرقان، آیه ۶۸؛ ترجمهٔ حسین انصاریان.
- ↑ قرآن کریم، سوره فرقان، آیات ۶۹-۷۰؛ طباطبایی، المیزان، ج۱۵، ص۲۴۱-۲۴۲.
- ↑ صدوق، الخصال، ج۱، ص۳۲۰، ح۲.
- ↑ محقق حلی، شرایع الإسلام، ج۴، ص۹۳۳.
- ↑ همان.
- ↑ همان، ص۹۳۳ و پانویس.
- ↑ همان، ص۹۳۳.
- ↑ حلی، تحریر الأحکام، ج۵، ص۳۱۷؛ محقق حلی، شرایع الإسلام، ج۴، ص۹۳۷.
- ↑ حر عاملی، وسائل الشیعة، ج۲۸، ص۶۱، باب ۱، ح۱؛ حلی، تحریر الأحکام، ج۵، ص۳۱۷.
- ↑ محقق حلی، شرایع الإسلام، ج۴، ص۹۳۷.
- ↑ حلی، تحریر الأحکام، ج۵، ص۳۱۸.
- ↑ محقق حلی، شرایع الإسلام، ج۴، ص۹۳۷؛ حلی، تحریر الأحکام، ج۵، ص۳۱۸.
- ↑ قرآن کریم، سوره نساء، آیه ۲۵.
- ↑ محقق حلی، شرایع الإسلام، ج۴، ص۹۳۶.
- ↑ همان.
- ↑ همان، ص۹۳۳ و ۹۳۶.
- ↑ همان، ص۹۳۶-۹۳۷.
- ↑ همان، ص۹۳۷.
- ↑ همان، ص۹۳۴.
- ↑ همان.
- ↑ شهید ثانی، الروضة البهیة، ج۹، ص۳۳-۳۵.
- ↑ محقق حلی، شرایع الإسلام، ج۴، ص۹۳۴.
- ↑ همان، ص۹۳۵.
- ↑ همان.
- ↑ همان؛ قرآن کریم، سوره نور، آیه ۴.
- ↑ محقق حلی، شرایع الإسلام، ج۴، ص۹۴۰.
- ↑ صدوق، الخصال، ج۱، ص۳۲۰، ح۲.
- ↑ طباطبایی، المیزان، ج۱۳، ص۸۷.
- ↑ همان، ج۱۳، ص۸۸-۸۹.
- ↑ کلینی، الکافی، ج۵، ص۵۴۳.
- ↑ قرآن کریم، سوره نور، آیه ۳؛ ترجمهٔ حسین انصاریان.
- ↑ طباطبایی، المیزان، ج۱۵، ص۷۹-۸۰.
- ↑ همان، ص۹۳۶.
- ↑ همان، ص۹۳۲-۹۳۳.
- ↑ قرآن کریم، سوره نور، آیه ۴.
- ↑ قرآن کریم، سوره نور، آیات ۶-۹.
منابع
- قرآن کریم (ترجمهٔ حسین انصاریان).
- راغب اصفهانی، حسین بن محمد؛ المفردات فی غریب القرآن، تحقیق صفوان عدنان داوودی، بیروت: دار القلم، ۱۴۱۲ق.
- محقق حلی، جعفر بن حسن؛ شرایع الإسلام فی مسائل الحلال والحرام، تهران: انتشارات استقلال، بی‌تا، ج۴.
- حلی، حسن بن یوسف؛ تحریر الأحکام الشرعیة علی مذهب الإمامیة، قم: مؤسسة الإمام الصادق(ع)، بی‌تا، ج۵.
- شهید ثانی، زین‌الدین بن علی؛ الروضة البهیة فی شرح اللمعة الدمشقیة، قم: کتابفروشی داوری، چاپ اول، ۱۴۱۰ق، ج۹.
- حر عاملی، محمد بن حسن؛ وسائل الشیعة، قم: مؤسسة آل البیت لإحیاء التراث، ۱۴۰۹ق، ج۲۸.
- طباطبایی، سید محمدحسین؛ المیزان فی تفسیر القرآن، قم: منشورات اسماعیلیان، بی‌تا، ج۱۳ و ۱۵.
- صدوق، محمد بن علی؛ الخصال، تحقیق علی‌اکبر غفاری، قم: جامعة المدرسین، ۱۴۰۳ق، ج۱.
- کلینی، محمد بن یعقوب؛ الکافی، تهران: دار الکتب الإسلامیة، ۱۴۰۷ق، ج۵.
| فقه | ||
| کلیات: | تاریخ فقه، ابواب فقه، احکام، اجتهاد، منابع اجتهاد در فقه شیعه، تقلید، اصول فقه، قواعد فقهی | |
| منابع: | عروة الوثقى، شرایع الاسلام، علل الشرائع، لمعه، جواهرالكلام، المكاسب المحرمه، مدارک الاحکام و ... | |
| ↓ رده ها ↓ | ||
| فقه: | فقیهان، منابع فقهی، اصطلاحات فقهی، آیات الاحکام، منابع اجتهاد در فقه شیعه، قواعد فقه | |
| اصول فقه: | اصول فقه، اصولیون، منابع اصول فقه، اصطلاحات اصول فقه | |
| احکام: | احکام، احکام عبادی، احکام اقتصادی، احکام خانواده، احکام روابط اجتماعی، احکام قضایی و جزایی، احکام اطعمه و اشربه، اصطلاحات احكام | |
