آیه 11 سوره جاثیة

از دانشنامه‌ی اسلامی
پرش به ناوبری پرش به جستجو
مشاهده آیه در سوره

هَٰذَا هُدًى ۖ وَالَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِ رَبِّهِمْ لَهُمْ عَذَابٌ مِنْ رِجْزٍ أَلِيمٌ

مشاهده آیه در سوره


<<10 آیه 11 سوره جاثیة 12>>
سوره : سوره جاثیة (45)
جزء : 25
نزول : مکه

ترجمه های فارسی

این قرآن هدایت خلق است و آنان که به آیات خدای خود کافر شدند جزای آنها عذاب دردناک دوزخ است.

این [قرآن] سراسر هدایت است؛ و کسانی که به آیات پروردگارشان کافر شدند، آنان را عذابی است از نوع عذابی بسیار سخت و دردناک.

اين رهنمودى است؛ و كسانى كه آيات پروردگارشان را انكار كردند، بر ايشان عذابى دردناك از پليدى است.

اين رهنمودى است. و آنان كه به آيات پروردگارشان ايمان نمى‌آورند، برايشان عذابى است از سخت‌ترين عذابهاى دردآور.

این (قرآن) مایه هدایت است، و کسانی که به آیات پروردگارشان کافر شدند، عذابی سخت و دردناک دارند!

ترجمه های انگلیسی(English translations)

This is [true] guidance, and there is a painful punishment due to defilement for those who defy the signs of their Lord.

This is guidance; and (as for) those who disbelieve in the communications of their Lord, they shall have a painful punishment on account of uncleanness.

This is guidance. And those who disbelieve the revelations of their Lord, for them there is a painful doom of wrath.

This is (true) Guidance and for those who reject the Signs of their Lord, is a grievous Penalty of abomination.

معانی کلمات آیه

«هُدیً»: هدایت و راهنمائی. هادی و راهنما. «رِجْزٍ»: عذاب. شکنجه رنج «رِجْزٍ أَلِیمٍ»: سخت‌ترین عذاب. بدترین شکنجه. طاقت‌فرساترین رنج

تفسیر آیه

تفسیر نور (محسن قرائتی)

هذا هُدىً وَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآياتِ رَبِّهِمْ لَهُمْ عَذابٌ مِنْ رِجْزٍ أَلِيمٌ «11»

اين (قرآن) مايه‌ى هدايت است و كسانى كه به آيات پروردگارشان كفر ورزيدند برايشان عذابى دردناك از هول و اضطراب است.

نکته ها

«رِجْزٍ» به معناى رجس و آلودگى است، يعنى كفّار به وسيله موادى آلوده و نفرت‌انگيز عذاب مى‌شوند.

پیام ها

1- قرآن، يكپارچه هدايت است: فرامين و نواهى آن، داستان‌ها و تشبيهات آن.

«هذا هُدىً»

2- عذاب الهى بعد از اتمام حجّت است. هذا هُدىً وَ الَّذِينَ كَفَرُوا ...



پانویس

منابع

مسابقه از خطبه ۱۱۴ نهج البلاغه