آیه 41 سوره الرحمن
| <<40 | آیه 41 سوره الرحمن | 42>> | |||||||||||||
| |||||||||||||||
محتویات
ترجمه های فارسی
(آن روز) بدکاران به سیمایشان شناخته شوند، پس موی پیشانی آنها را با پاهایشان بگیرند (و در آتش دوزخ افکنند).
گناهکاران به نشانه هایشان شناخته می شوند، پس آنان را به موهای پیش سرو به پاهایشان می گیرند [و به آتش می اندازند.]
تبهكاران از سيمايشان شناخته مىشوند و از پيشانى و پايشان بگيرند.
كافران را به نشان صورتشان مىشناسند و از موى جلو سر و پاهايشان مىگيرند.
مجرمان از چهرههایشان شناخته میشوند؛ و آنگاه آنها را از موهای پیش سر، و پاهایشان میگیرند (و به دوزخ میافکنند)!
ترجمه های انگلیسی(English translations)
معانی کلمات آیه
- نواصى: ناصيه: موى پيشانى. «الناصية: شعر مقدم الراس» پيشانى را به علت حال و محل ناصيه گفتهاند، جمع آن نواصى است.[۱]
نزول
ابوبصیر از امام صادق علیهالسلام نقل نماید که درباره امام قائم علیهالسلام نازل شده که مجرمین را پس از ظهور خویش از قیافه هاى ایشان شناخته و آنها را با شمشیر به کیفر خود خواهد رسانید.[۲]
و نیز باز ابوبصیر از امام صادق علیهالسلام نقل نماید که این آیه در شأن امام قائم علیهالسلام نازل شده که پس از ظهور، خود و یارانش گناهکاران و مجرمین را از قیافه هایشان شناخته و به کیفر اعمالشان خواهند رسانید.[۳]
تفسیر آیه
تفسیر نور (محسن قرائتی)
يُعْرَفُ الْمُجْرِمُونَ بِسِيماهُمْ فَيُؤْخَذُ بِالنَّواصِي وَ الْأَقْدامِ «41» فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ «42»
تبهكاران، به سيمايشان شناخته شوند، پس به موهاى سر و قدمها گرفته (و به دوزخ پرتاب) شوند. پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار مىكنيد؟
نکته ها
«سيما» از «سوم» به معناى نشان و علامت ظاهر است. «نواصى» جمع «ناصيه» به معناى موى جلوى سر است.
گويا اين آيه پاسخ سؤالى است كه به دنبال آيه قبل قابل طرح است كه اگر از گناه سؤال نمىشود، پس چگونه مجرمان شناخته مىشوند، اين آيه در پاسخ مىفرمايد: «يُعْرَفُ الْمُجْرِمُونَ بِسِيماهُمْ» «1» مجرمان از چهره و سيمايشان شناخته مىشوند؛ البته همانگونه كه تبهكاران از سيمايشان شناخته مىشوند، نيكوكاران را نيز از سيمايشان مىشناسند.
«تَعْرِفُ فِي وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ النَّعِيمِ» «2»
سيماها در قيامت:
رو سفيدان. «تَبْيَضُّ وُجُوهٌ» «3»
رو سياهان. «وُجُوهُهُمْ مُسْوَدَّةٌ» «4»
چهرههايى شادان. «وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ ناضِرَةٌ» «5»، «وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ ناعِمَةٌ» «6»
صورتهايى گرفته و غمگين. «وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ باسِرَةٌ» «7»
چهرههايى خندان. «وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُسْفِرَةٌ. ضاحِكَةٌ مُسْتَبْشِرَةٌ» «8»
صورتهايى غبار گرفته و گرد زده. «وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْها غَبَرَةٌ» «9»
«1». تفسير الميزان.
«2». مطفّفين، 24.
«3». آل عمران، 106.
«4». زمر، 60.
«5». قيامت، 22.
«6». غاشيه، 8.
«7». قيامت، 24.
«8». عبس، 38 و 39.
«9». عبس، 40.
جلد 9 - صفحه 401
چهرههايى خوار و ذليل. «وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ خاشِعَةٌ» «1»
پیام ها
1- افكار و اعمال انسان در چهره او جلوه دارند. «يُعْرَفُ الْمُجْرِمُونَ بِسِيماهُمْ»
2- مجرم در نهايتِ ذلّت، گرفتار قهر الهى مىشود. «فَيُؤْخَذُ بِالنَّواصِي وَ الْأَقْدامِ»
3- آنان كه در دنيا از هيچ گناهى فروگذار نكردند و از موى سر تا نوك پا، مخالف فرمان الهى عمل كردند، در قيامت نيز با موى سر گرفته شده و در عذاب افكنده شوند. «فَيُؤْخَذُ بِالنَّواصِي وَ الْأَقْدامِ»
4- تفكيك خوبان از بدان و شناخته شدن آنان، يكى از نعمتهاى الهى است.
«فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ»
پانویس
منابع
- تفسیر نور، محسن قرائتی، تهران:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
- اطیب البیان فی تفسیر القرآن، سید عبدالحسین طیب، تهران:انتشارات اسلام، 1378 ش، چاپ دوم
- تفسیر اثنی عشری، حسین حسینی شاه عبدالعظیمی، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
- تفسیر روان جاوید، محمد ثقفی تهرانی، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
- برگزیده تفسیر نمونه، ناصر مکارم شیرازی و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
- تفسیر راهنما، علی اکبر هاشمی رفسنجانی، قم:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش، چاپ پنجم
- محمدباقر محقق، نمونه بینات در شأن نزول آیات از نظر شیخ طوسی و سایر مفسرین خاصه و عامه.
