آیه 36 سوره انبیاء
| <<35 | آیه 36 سوره انبیاء | 37>> | |||||||||||||
| |||||||||||||||
محتویات
ترجمه های فارسی
و کافران هنگام ملاقات تو، تو را جز به استهزاء نگرفته (و گویند) آیا این شخص است که بتان را که خدایان شما هستند (به اهانت و بدی) یاد میکند؟ و (ای رسول ما بدان که) محققا آنها به ذکر خدای مهربان (و کتاب و آیات او) کافر هستند.
کافران چون تو را ببینند جز به مسخره ات نمی گیرند [و می گویند:] آیا این است آن کسی که معبودان شما را [به موجوداتی بی اثر و بی اختیار] یاد می کند؟ در حالی که خود به ذکر [خدایِ] رحمان [که توحید و قرآن است] کافرند [و از این کار، باکی ندارند.]
و كسانى كه كافر شدند، چون تو را ببينند فقط به مسخرهات مىگيرند [و مىگويند:] «آيا اين همان كس است كه خدايانتان را [به بدى] ياد مىكند؟» در حالى كه آنان خود، ياد [خداى] رحمان را منكرند.
كافران چون تو را ببينند بى شك مسخرهات خواهند كرد، كه: آيا اين همان مردى است كه از خدايانتان به بدى ياد مىكند؟ و اينان خود ياد خداى رحمان را منكرند.
هنگامی که کافران تو را میبینند، کاری جز استهزا کردن تو ندارند؛ (و میگویند:) آیا این همان کسی است که سخن از خدایان شما میگوید؟! در حالی که خودشان ذکر خداوند رحمان را انکار میکنند.
ترجمه های انگلیسی(English translations)
معانی کلمات آیه
هزوا: هزو و هزء: مسخره كردن كه حكايت از تحقير مسخره شده دارد .آن بر وزن عنق به معنى مسخره شده است. يعنى مصدر از براى مفعول..[۱]
نزول
سدى[۲] و دیگران[۳] چنین نقل نمایند که روزى رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم از راهى مى گذشت. دید ابوجهل و ابوسفیان در مکانى با یکدیگر مشغول سخن گفتن مى باشند. ابوجهل وقتى پیامبر را دید از روى مسخره خندید و به ابوسفیان گفت: پیامبر طائفه عبدمناف مى آید. ابوسفیان از روى خشم و غضب به ابوجهل گفت: اگر عبدمناف داراى پیامبرى باشند، چه عیبى خواهد داشت. رسول خدا صلی الله علیه و آله کلام هر دو را مى شنید به ابوجهل فرمود: تو از این کار دست بر نخواهى داشت تا این که چیزى که باید بر سر تو آید، نازل شود و به ابوسفیان فرمود: سخنان تو نیز از روى حمیت و غیرت طائفه و قبیله اى بوده است که در پاسخ به او گفته اى، سپس این آیه نازل شد.[۴]
تفسیر آیه
تفسیر نور (محسن قرائتی)
وَ إِذا رَآكَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِنْ يَتَّخِذُونَكَ إِلَّا هُزُواً أَ هذَا الَّذِي يَذْكُرُ آلِهَتَكُمْ وَ هُمْ بِذِكْرِ الرَّحْمنِ هُمْ كافِرُونَ «36»
و هرگاه كفّار تورا ببينند، كارى غير از به استهزا گرفتن تو ندارند، (با همديگر مىگويند:) آيا اين است آنكه خدايان شمارا (به بدى) ياد مىكند؟ در حالى كه (اين كافران) خودشان، ياد خداى رحمان را منكرند (و به او كفر مىورزند).
نکته ها
كفر، انسان را به جايى مىرساند كه منطق قوى و قول معصوم را مسخره مىكند، ولى حاضر نيست كوچكترين بىاحترامى نسبت به سنگ و چوب روا دارد، از اينرو گفتند:
«يَذْكُرُ آلِهَتَكُمْ» در حالى كه منظورشان «يَذْكُرُ آلِهَتَكُمْ بسوء» بود.
اگر در حوض يا استخر آبى، لاشه بدبويى افتاده باشد، با آمدن باران، تعفّن و بدبويى آن بيشتر مىشود. كفر همچون لاشهى مردارى در روح انسان است كه با ديدن پيامبر لجاجت بيشترى بروز مىدهد.
جلد 5 - صفحه 450
پیام ها
1- كفّار جز مسخره و تحقير كردن حربه علمى و منطقى ندارند. إِنْ يَتَّخِذُونَكَ ...
(استهزا، نشانهى ناتوانى از استدلال است.)
2- كفّار عواطف مردم را عليه پيامبر تحريك مىكردند. «آلِهَتَكُمْ»
3- كسى كه به خباثت درونى مبتلا شد، هرچه بيشتر رهبران الهى را ببيند، بيشتر عقبگرد مىكند. «رَآكَ- يَتَّخِذُونَكَ»
پانویس
منابع
- تفسیر نور، محسن قرائتی، تهران:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
- اطیب البیان فی تفسیر القرآن، سید عبدالحسین طیب، تهران:انتشارات اسلام، 1378 ش، چاپ دوم
- تفسیر اثنی عشری، حسین حسینی شاه عبدالعظیمی، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
- تفسیر روان جاوید، محمد ثقفی تهرانی، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
- برگزیده تفسیر نمونه، ناصر مکارم شیرازی و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
- تفسیر راهنما، علی اکبر هاشمی رفسنجانی، قم:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش، چاپ پنجم
- محمدباقر محقق، نمونه بینات در شأن نزول آیات از نظر شیخ طوسی و سایر مفسرین خاصه و عامه.
