حسین شفیعی: تفاوت بین نسخهها
مهدی موسوی (بحث | مشارکتها) |
|||
| سطر ۱: | سطر ۱: | ||
| − | ''' | + | '''«حاج آقا حسین شفیعى»''' (۱۳۰۲-۱۳۷۸ ش)، حکیم، عارف، شاعر و ادیب [[شیعه]] معاصر، و از شاگردان [[حاج آقا رحیم ارباب |حاج آقا رحیم ارباب]] و [[میرزا علی آقا شیرازی]] بود. وی در [[فقه]]، [[اصول فقه|اصول]]، [[فلسفه]]، [[علم کلام|کلام]]، [[عرفان]] و [[اخلاق]] تخصص داشت و سالها در این حوزهها تدریس مینمود. کتاب «[[سخن آشنا (شرح عرفانی اخلاقی نهج البلاغه) (کتاب)|سخن آشنا؛ شرح عرفانی اخلاقی نهج البلاغه]]» از آثار مهم اوست. |
{{شناسنامه عالم | {{شناسنامه عالم | ||
||نام کامل = حسین شفیعى | ||نام کامل = حسین شفیعى | ||
| سطر ۱۴: | سطر ۱۴: | ||
حسین شفیعى در سال ۱۳۰۲ شمسى در [[اصفهان]] به دنیا آمد. او علوم و معارف متداول اسلامى، از [[صرف]] و [[علم نحو|نحو]] و [[منطق]] و [[فقه]] و [[علم کلام|کلام]] و [[فلسفه]] را نزد علمای بزرگ زمان خود تحصیل کرده و از خرمن هریک خوشهها چیده بود. | حسین شفیعى در سال ۱۳۰۲ شمسى در [[اصفهان]] به دنیا آمد. او علوم و معارف متداول اسلامى، از [[صرف]] و [[علم نحو|نحو]] و [[منطق]] و [[فقه]] و [[علم کلام|کلام]] و [[فلسفه]] را نزد علمای بزرگ زمان خود تحصیل کرده و از خرمن هریک خوشهها چیده بود. | ||
| − | وی مقدمات را نزد آقای شیخ | + | وی مقدمات را نزد آقای شیخ محمدجواد فریدنی آموخت، [[حکمت]] و [[فلسفه]] را نزد حکیم و عارف و [[فقیه|فقیه]] بزرگوار آیتاللّه [[حاج آقا رحیم ارباب |حاج آقا رحیم ارباب]] (م، ۱۳۹۶ ق) و متکلم و حکیم معروف [[اصفهان]] مرحوم صدرالدین هاطلى کوپائى (م، ۱۳۷۲ ق) و «[[فصوص الحکم ابن عربی (کتاب)|فصوص الحکم]]» [[محیی الدین ابن عربی|محیالدین عربی]] را نزد فیلسوف و عارف وارسته مرحوم شیخ اسداللّه ایزدگشسب (م، ۱۳۶۶ ق) و همچنین از اصولى و متکلم بزرگ مرحوم حیدرعلى خان برومند و مخصوصا از حوزه درس پربرکت فقیه و عارف وارسته آیتاللّه [[میرزا علی آقا شیرازی]] اعلىاللّه مقامه بهرهها برد؛ به ویژه از درس «[[نهج البلاغة|نهجالبلاغه]]» آن عالم ربانى بسیار استفاده نمود و مدت پانزده سال پیوسته ملازم آن بزرگوار بود. در سیر و سلوک نیز از مرحوم ذو الریاستین بهره مند گردید. |
| − | استاد حسین شفیعی شخصیت خویش را پرورش | + | استاد حسین شفیعی شخصیت خویش را پرورش یافتۀ سه کس می دانست: مرحوم میرزا عبدالحسین ذوالریاستین شیرازی، مرحوم آیت الله ارباب و مرحوم حاج میرزا علی آقا شیرازی. |
| − | سایر اساتید استاد شفیعی عبارتند از: سید نورالدین شیرازی، [[سید شهاب الدین مرعشی نجفی|آیت الله مرعشی]]، [[آیت الله بروجردی]]، شیخ محمدحسن نجف آبادی، [[سید محمدباقر درچه ای]]. | + | سایر اساتید استاد شفیعی عبارتند از: سید نورالدین شیرازی، [[سید شهاب الدین مرعشی نجفی|آیت الله مرعشی نجفی]]، [[آیت الله بروجردی]]، شیخ محمدحسن نجف آبادی، [[سید محمدباقر درچه ای|سید محمدباقر درچهای]]. |
| + | |||
| + | ==تدریس و شاگردان== | ||
| + | بیشترین تلاش مرحوم حسین شفیعی در مسیر تربیت شاگردان بود و الحق که در این راه نهایت تلاش خویش را انجام داد. سالهاى طولانى، خانه خود را محل تدریس قرار داده بود، هر روز چندین درس مىداد؛ براى خانمها جدا و براى آقایان هم جدا تدریس مىنمود. | ||
| + | |||
| + | گاهى از کتب [[عرفان]] مثل «منازل السائرین»، «شرح [[فصوص الحکم ابن عربی (کتاب)|فصوصالحکم]]»، «مصباح الانس»، «شرح [[گلشن راز (کتاب)|گلشن راز]]»، «تائیه» [[ابن فارض]] و امثال اینها تدریس مىنمود و زمانى کتب [[اخلاق|اخلاقى]] مانند «[[مکارم الاخلاق (کتاب)|مکارمالاخلاق]]»، «مشکوةالانوار»، «[[تحف العقول (کتاب)|تحف العقول]]»، «[[ارشاد القلوب (کتاب)|ارشاد القلوب]]» و «چهل حدیث» [[امام خمینی|امام خمینى]] را بیان مىنمود و گاهى [[منطق]] و [[فلسفه]]، مثل «[[شرح منظومه سبزواری (کتاب)|منظومه]]» [[حاج ملاهادی سبزواری|حاجى سبزوارى]] و «[[اسفار اربعه (کتاب)|اسفار]]» [[ملاصدرا]] را حوزه درس خود قرار مىداد و زمانى هم به تدریس [[فقه]] مىپرداخت. ولى در تدریس و بیان «[[نهج البلاغة|نهجالبلاغه]]» حالتى ملکوتى مىیافت، بیانات او از دل برمىخاست لاجرم بر دلها مىنشست. | ||
| + | |||
| + | مىتوان گفت که او عاشقِ یافتن علم و فضیلت و تدریس و بخشش آنها به عاشقان دین و دانش راستین بود، معمولا براى مطالب استناد به اشعار [[مولوی|مولانا]] مىنمود و خود در هالهاى از نور و معنویت قرار مىگرفت. گاهى محفل درس او به شرح «[[مثنوی معنوی (کتاب)|مثنوى]]» یا [[غزل|غزلیات]] [[حافظ شیرازی|حافظ]] برگزار مىگردید. استاد شفیعى خود در سرودن [[شعر]] استاد بود و اشعار نغزى در [[عرفان]] و [[اخلاق]] به صورت [[قصیده|قصیده]] و [[غزل]] دارد. | ||
| + | |||
| + | ایشان مدتی نیز در دوره کارشناسی ارشد فلسفه در دانشگاه [[اصفهان]] به تدریس اخلاق، [[حکمت]] عملی و «[[فتوحات مکیه (کتاب)|فتوحات مکیه]]» [[محیی الدین ابن عربی|ابن عربی]] مشغول بود. علی کرباسیزاده اصفهانی و عبدالقائم شوشتری از افرادی بودند که نزد او شاگردی کردهاند. | ||
==آثار و تألیفات== | ==آثار و تألیفات== | ||
| − | مرحوم شفیعی مانند استادان خود | + | مرحوم شفیعی مانند استادان خود اکثر اوقات گرانبهایش را صرف خدمت به خلق و تدریس و تربیت شاگردان می کرد. او معتقد بود کتاب برای [[انسان]] شدن کم نیست، آنچه مسلمانان احتیاج دارند کتاب نیست، عمل کردن به وظایف مورد نیاز آنان است تا دردهای ظاهر و باطن مردم التیام پیدا کند. با این حال به مناسبتهایی مطالبی نگاشته است، از جمله: |
#بهجة الطالبین، در [[منطق]] | #بهجة الطالبین، در [[منطق]] | ||
| − | #نور الیقین، در شرح [[خطبه متقین]] از [[نهج البلاغة|نهج البلاغه]] | + | #نور الیقین، در شرح «[[خطبه متقین]]» از «[[نهج البلاغة|نهج البلاغه]]» |
| − | # | + | #تجلّی فضیلت، در دو جلد که توسط سید ابوالفضل میرلوحی از «[[شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید (کتاب)|شرح نهج البلاغه ابن ابیالحدید]]» جمع آوری شده و توسط استاد شفیعی ترجمه شده است. موضوع جلد اول این کتاب برگزیده ای از فضایل و مناقب [[امیرالمؤمنین]] علیه السلام از شرح [[ابن ابی الحدید|ابن ابیالحدید معتزلی]] (م، ۶۵۵ ق) است و موضوع جلد دوم شرحی از وقایع بعد از رحلت [[پیامبر اسلام|رسول اکرم]] صلی الله علیه وآله و گوشهای از زندگانی [[امام علی علیه السلام|حضرت علی]] علیه السلام. |
| − | #دارالجنون عشق، [[دیوان (شعر)|دیوان]] اشعار استاد است که به همراه کتاب | + | #دارالجنون عشق، [[دیوان (شعر)|دیوان]] اشعار استاد شفیعی است که به همراه کتاب «نورالیقین» پس از وفات ایشان به چاپ رسیده است. |
| − | #ترجمه دست نوشته [[حاج آقا رحیم ارباب|آیت الله ارباب]] در مورد | + | #ترجمه دست نوشته [[حاج آقا رحیم ارباب|آیت الله رحیم ارباب]] در مورد «لکَ وحدانیة العدد». (این مکتوب در کتاب «آثار و افکار حکما و عرفای مشهور اصفهان» چاپ شده است). |
| − | #[[سخن آشنا]]؛ شرح عرفانی اخلاقی | + | #[[سخن آشنا]]؛ شرح عرفانی اخلاقی «نهج البلاغه»، با مقدمه دکتر سید محمدباقر کتابی. این کتاب درس های «نهج البلاغه» استاد شفیعی است که توسط شاگردانشان جمع آوری و تدوین شده است. |
==ویژگیهای علمی== | ==ویژگیهای علمی== | ||
| − | استاد حسین شفیعى، | + | استاد حسین شفیعى، «الفیه ابن مالک» و «سیوطى» و «مُغنى» در [[صرف]] و [[علم نحو|نحو]] را به خوبى در حافظه داشت و گاهى تدریس مىنمود. «[[المطوّل (کتاب)|مطوّل]]» [[مسعود بن عمر تفتازانی|تفتازانی]] در [[علم معانی|معانى]] و [[علم بیان|بیان]] و کتاب «شمسیه» و «شرح مطالع»، در حافظه علمى او به خوبى قرار گرفته بود. |
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | + | او با دنیاى [[فقه]] و [[اصول فقه|اصول]] آشنایى کامل داشت و کتابهاى معمول در این علوم مثل «[[تبصرة المتعلمین فی احکام الدین (کتاب)|تبصره]]» [[علامه حلی|علامه حلی]]، «[[مختصر النافع (کتاب)|مختصرالنافع]]» [[محقق حلی|محقق حلّى]]، «[[شرح لمعه]]»، «[[قوانین الاصول (کتاب)|قوانین]]» [[میرزای قمی|میرزاى قمى]] و «[[معالم الدین و ملاذ المجتهدین (کتاب)|معالمالاصول]]» و «[[مکاسب (کتاب)|مکاسب]]» [[شیخ مرتضی انصاری|شیخ انصارى]] را در خدمت استادان مبرّز فرا گرفته بود و تدریس می کرد. | |
| − | + | همچنین در علوم عقلى و [[فلسفه|فلسفى]] و [[علم کلام|کلامى]] مثل کتاب «[[تجرید الاعتقاد (کتاب)|تجرید]]» [[خواجه نصیرالدین طوسی|خواجه طوسی]] و «[[شرح منظومه سبزواری (کتاب)|منظومه]]» [[حاج ملاهادی سبزواری|حاجى سبزوارى]] و «[[اسفار اربعه (کتاب)|اسفار]]» [[ملاصدرا]] رنجها برده بود.<ref>محمدباقر کتابی، مقدمه کتاب سخن آشنا، ج۱ ص۲۱.</ref> با سفر به شهرهای [[قم]] و [[تهران]] از محضر بزرگان علم و استفاده برد، با افراد بسیار مجالست نمود، با نحله های گوناگون فکری آشنا شد و از محضر اوتاد و رجال [[شریعت]] و طریقت و مکتب بزرگان [[فلسفه]] و [[عرفان]] بهره ها برد. | |
| − | + | در اصلاح و [[تهذیب نفس|پرورش نفس]] مجاهدتها کرد و سرانجام نجات و صلاح خویش را در «عشق» یافت.<ref>حسین شفیعی، وب گاه شهرداری اصفهان.</ref> گرچه تحصیلات وی در حوزه و نزد اساتید بزرگ آن بود، ولی به تأسی از استاد خود [[حاج آقا رحیم ارباب]] و ایشان نیز به پیروی از استاد خود [[جهانگیر خان قشقایی|جهانگیرخان قشقایی]]، لباس روحانیت نپوشید. | |
| − | + | استاد حسین شفیعى با آثار شاعران بزرگ [[عرفان]] و ادب فارسى آشنایى کامل داشت؛ [[مثنوی معنوی (کتاب)|مثنوى مولانا]] انیس همیشگى او بود، مطالعه در آثار [[عطار نیشابوری|عطار]]، [[سنائی|سنائى]]، [[سعدی|سعدى]] و مخصوصا [[حافظ شیرازی|حافظ]]، سهمى از زندگى روزمره او را اشغال کرده بود.<ref>محمدباقر کتابی، مقدمه کتاب سخن آشنا، ج۱ ص۲۳.</ref> | |
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | + | حسین شفیعی استاد مسلم «[[نهج البلاغة|نهج البلاغه]]» و حافظ آن بود، با «نهج البلاغه» مولا [[امیرالمومنین|امیرالمؤمنین]] علیه السلام زندگی می کرد و پایه [[عقاید|اعتقادات]] و روش زندگی اش را بر اساس آن قرار داده بود. | |
| − | + | وی همچنین، کتابشناس کمنظیری در شناخت کتاب های [[نسخه خطی|خطی]] از نظر نگارش، جلد، سبک و ... بود.<ref>اعظم رجالی، آثار و افکار حکما و عرفای مشهور اصفهان، ص۳۴۳. </ref> | |
| − | + | از خدمات بزرگ او، شناساندن محل [[قبر|قبور]] علما و عرفا در شهر [[اصفهان]] بود که با همکاری شهردار وقت، آرامگاه این بزرگان احیا گشته و اینک [[تخت فولاد]] اصفهان که گنجینه عالمان و عارفان برجسته در طول سالیان دراز بوده است، زیارتگاه اهل دل و معنا است. | |
==وفات== | ==وفات== | ||
| سطر ۶۰: | سطر ۶۱: | ||
<references /> | <references /> | ||
==منابع== | ==منابع== | ||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| + | *سخن آشنا؛ درسهای نهجالبلاغه استاد شفیعی، اصفهان، انتشارات کانون پژوهش، جلد اول، ۱۳۸۶. | ||
| + | *دارالجنون عشق به انضمام نورالیقین، حسین شفیعی، انتشارات همشهری، چاپ اول، زمستان ۱۳۷۹. | ||
| + | *آثار و افکار حکما و عرفای مشهور اصفهان، اعظم رجالی، دانشگاه آزاد خوراسگان، چاپ اول، ۱۳۸۳. | ||
| + | *"حسین شفیعی"، [http://isfahan.ir/ShowPage.aspx?Page_=article&PageID=219&PageIDF=60&backpage=1&Lang=1&Sub=42، وبگاه شهرداری اصفهان]، بازیابی: ۸ دی ۱۳۹۶. | ||
| + | |||
| + | [[رده:علمای معاصر|شفیعی، حسین]] | ||
| + | [[رده:علماء شیعه]] | ||
[[رده:عارفان|شفیعی، حسین]] | [[رده:عارفان|شفیعی، حسین]] | ||
[[رده:فیلسوفان|شفیعی، حسین]] | [[رده:فیلسوفان|شفیعی، حسین]] | ||
| − | [[رده: | + | [[رده:ادیبان]] |
| + | [[رده:شعرای پارسی گوی معاصر]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۶، ساعت ۱۶:۵۳
«حاج آقا حسین شفیعى» (۱۳۰۲-۱۳۷۸ ش)، حکیم، عارف، شاعر و ادیب شیعه معاصر، و از شاگردان حاج آقا رحیم ارباب و میرزا علی آقا شیرازی بود. وی در فقه، اصول، فلسفه، کلام، عرفان و اخلاق تخصص داشت و سالها در این حوزهها تدریس مینمود. کتاب «سخن آشنا؛ شرح عرفانی اخلاقی نهج البلاغه» از آثار مهم اوست.
| |
| نام کامل | حسین شفیعى |
| زادروز | ۱۳۰۲ شمسی |
| زادگاه | اصفهان |
| وفات | ۱۳۷۸ شمسی |
| مدفن | اصفهان، باغ رضوان |
|
| |
| اساتید |
حاج آقا رحیم ارباب، میرزا علی آقا شیرازی، آیت الله بروجردی، سید شهاب الدین مرعشی نجفی،... |
| شاگردان |
علی کرباسیزاده اصفهانی، عبدالقائم شوشتری،... |
| آثار |
سخن آشنا، بهجة الطالبین، نور الیقین، تجلی فضیلت، دارالجنون عشق،... |
محتویات
تحصیلات و استادان
حسین شفیعى در سال ۱۳۰۲ شمسى در اصفهان به دنیا آمد. او علوم و معارف متداول اسلامى، از صرف و نحو و منطق و فقه و کلام و فلسفه را نزد علمای بزرگ زمان خود تحصیل کرده و از خرمن هریک خوشهها چیده بود.
وی مقدمات را نزد آقای شیخ محمدجواد فریدنی آموخت، حکمت و فلسفه را نزد حکیم و عارف و فقیه بزرگوار آیتاللّه حاج آقا رحیم ارباب (م، ۱۳۹۶ ق) و متکلم و حکیم معروف اصفهان مرحوم صدرالدین هاطلى کوپائى (م، ۱۳۷۲ ق) و «فصوص الحکم» محیالدین عربی را نزد فیلسوف و عارف وارسته مرحوم شیخ اسداللّه ایزدگشسب (م، ۱۳۶۶ ق) و همچنین از اصولى و متکلم بزرگ مرحوم حیدرعلى خان برومند و مخصوصا از حوزه درس پربرکت فقیه و عارف وارسته آیتاللّه میرزا علی آقا شیرازی اعلىاللّه مقامه بهرهها برد؛ به ویژه از درس «نهجالبلاغه» آن عالم ربانى بسیار استفاده نمود و مدت پانزده سال پیوسته ملازم آن بزرگوار بود. در سیر و سلوک نیز از مرحوم ذو الریاستین بهره مند گردید.
استاد حسین شفیعی شخصیت خویش را پرورش یافتۀ سه کس می دانست: مرحوم میرزا عبدالحسین ذوالریاستین شیرازی، مرحوم آیت الله ارباب و مرحوم حاج میرزا علی آقا شیرازی.
سایر اساتید استاد شفیعی عبارتند از: سید نورالدین شیرازی، آیت الله مرعشی نجفی، آیت الله بروجردی، شیخ محمدحسن نجف آبادی، سید محمدباقر درچهای.
تدریس و شاگردان
بیشترین تلاش مرحوم حسین شفیعی در مسیر تربیت شاگردان بود و الحق که در این راه نهایت تلاش خویش را انجام داد. سالهاى طولانى، خانه خود را محل تدریس قرار داده بود، هر روز چندین درس مىداد؛ براى خانمها جدا و براى آقایان هم جدا تدریس مىنمود.
گاهى از کتب عرفان مثل «منازل السائرین»، «شرح فصوصالحکم»، «مصباح الانس»، «شرح گلشن راز»، «تائیه» ابن فارض و امثال اینها تدریس مىنمود و زمانى کتب اخلاقى مانند «مکارمالاخلاق»، «مشکوةالانوار»، «تحف العقول»، «ارشاد القلوب» و «چهل حدیث» امام خمینى را بیان مىنمود و گاهى منطق و فلسفه، مثل «منظومه» حاجى سبزوارى و «اسفار» ملاصدرا را حوزه درس خود قرار مىداد و زمانى هم به تدریس فقه مىپرداخت. ولى در تدریس و بیان «نهجالبلاغه» حالتى ملکوتى مىیافت، بیانات او از دل برمىخاست لاجرم بر دلها مىنشست.
مىتوان گفت که او عاشقِ یافتن علم و فضیلت و تدریس و بخشش آنها به عاشقان دین و دانش راستین بود، معمولا براى مطالب استناد به اشعار مولانا مىنمود و خود در هالهاى از نور و معنویت قرار مىگرفت. گاهى محفل درس او به شرح «مثنوى» یا غزلیات حافظ برگزار مىگردید. استاد شفیعى خود در سرودن شعر استاد بود و اشعار نغزى در عرفان و اخلاق به صورت قصیده و غزل دارد.
ایشان مدتی نیز در دوره کارشناسی ارشد فلسفه در دانشگاه اصفهان به تدریس اخلاق، حکمت عملی و «فتوحات مکیه» ابن عربی مشغول بود. علی کرباسیزاده اصفهانی و عبدالقائم شوشتری از افرادی بودند که نزد او شاگردی کردهاند.
آثار و تألیفات
مرحوم شفیعی مانند استادان خود اکثر اوقات گرانبهایش را صرف خدمت به خلق و تدریس و تربیت شاگردان می کرد. او معتقد بود کتاب برای انسان شدن کم نیست، آنچه مسلمانان احتیاج دارند کتاب نیست، عمل کردن به وظایف مورد نیاز آنان است تا دردهای ظاهر و باطن مردم التیام پیدا کند. با این حال به مناسبتهایی مطالبی نگاشته است، از جمله:
- بهجة الطالبین، در منطق
- نور الیقین، در شرح «خطبه متقین» از «نهج البلاغه»
- تجلّی فضیلت، در دو جلد که توسط سید ابوالفضل میرلوحی از «شرح نهج البلاغه ابن ابیالحدید» جمع آوری شده و توسط استاد شفیعی ترجمه شده است. موضوع جلد اول این کتاب برگزیده ای از فضایل و مناقب امیرالمؤمنین علیه السلام از شرح ابن ابیالحدید معتزلی (م، ۶۵۵ ق) است و موضوع جلد دوم شرحی از وقایع بعد از رحلت رسول اکرم صلی الله علیه وآله و گوشهای از زندگانی حضرت علی علیه السلام.
- دارالجنون عشق، دیوان اشعار استاد شفیعی است که به همراه کتاب «نورالیقین» پس از وفات ایشان به چاپ رسیده است.
- ترجمه دست نوشته آیت الله رحیم ارباب در مورد «لکَ وحدانیة العدد». (این مکتوب در کتاب «آثار و افکار حکما و عرفای مشهور اصفهان» چاپ شده است).
- سخن آشنا؛ شرح عرفانی اخلاقی «نهج البلاغه»، با مقدمه دکتر سید محمدباقر کتابی. این کتاب درس های «نهج البلاغه» استاد شفیعی است که توسط شاگردانشان جمع آوری و تدوین شده است.
ویژگیهای علمی
استاد حسین شفیعى، «الفیه ابن مالک» و «سیوطى» و «مُغنى» در صرف و نحو را به خوبى در حافظه داشت و گاهى تدریس مىنمود. «مطوّل» تفتازانی در معانى و بیان و کتاب «شمسیه» و «شرح مطالع»، در حافظه علمى او به خوبى قرار گرفته بود.
او با دنیاى فقه و اصول آشنایى کامل داشت و کتابهاى معمول در این علوم مثل «تبصره» علامه حلی، «مختصرالنافع» محقق حلّى، «شرح لمعه»، «قوانین» میرزاى قمى و «معالمالاصول» و «مکاسب» شیخ انصارى را در خدمت استادان مبرّز فرا گرفته بود و تدریس می کرد.
همچنین در علوم عقلى و فلسفى و کلامى مثل کتاب «تجرید» خواجه طوسی و «منظومه» حاجى سبزوارى و «اسفار» ملاصدرا رنجها برده بود.[۱] با سفر به شهرهای قم و تهران از محضر بزرگان علم و استفاده برد، با افراد بسیار مجالست نمود، با نحله های گوناگون فکری آشنا شد و از محضر اوتاد و رجال شریعت و طریقت و مکتب بزرگان فلسفه و عرفان بهره ها برد.
در اصلاح و پرورش نفس مجاهدتها کرد و سرانجام نجات و صلاح خویش را در «عشق» یافت.[۲] گرچه تحصیلات وی در حوزه و نزد اساتید بزرگ آن بود، ولی به تأسی از استاد خود حاج آقا رحیم ارباب و ایشان نیز به پیروی از استاد خود جهانگیرخان قشقایی، لباس روحانیت نپوشید.
استاد حسین شفیعى با آثار شاعران بزرگ عرفان و ادب فارسى آشنایى کامل داشت؛ مثنوى مولانا انیس همیشگى او بود، مطالعه در آثار عطار، سنائى، سعدى و مخصوصا حافظ، سهمى از زندگى روزمره او را اشغال کرده بود.[۳]
حسین شفیعی استاد مسلم «نهج البلاغه» و حافظ آن بود، با «نهج البلاغه» مولا امیرالمؤمنین علیه السلام زندگی می کرد و پایه اعتقادات و روش زندگی اش را بر اساس آن قرار داده بود.
وی همچنین، کتابشناس کمنظیری در شناخت کتاب های خطی از نظر نگارش، جلد، سبک و ... بود.[۴]
از خدمات بزرگ او، شناساندن محل قبور علما و عرفا در شهر اصفهان بود که با همکاری شهردار وقت، آرامگاه این بزرگان احیا گشته و اینک تخت فولاد اصفهان که گنجینه عالمان و عارفان برجسته در طول سالیان دراز بوده است، زیارتگاه اهل دل و معنا است.
وفات
مرحوم حاج آقا حسین شفیعى، به سال ۱۳۷۸ چشم از جهان فرو بست و در قطعه نام آوران باغ رضوان اصفهان به خاک سپرده شد.
پانویس
منابع
- سخن آشنا؛ درسهای نهجالبلاغه استاد شفیعی، اصفهان، انتشارات کانون پژوهش، جلد اول، ۱۳۸۶.
- دارالجنون عشق به انضمام نورالیقین، حسین شفیعی، انتشارات همشهری، چاپ اول، زمستان ۱۳۷۹.
- آثار و افکار حکما و عرفای مشهور اصفهان، اعظم رجالی، دانشگاه آزاد خوراسگان، چاپ اول، ۱۳۸۳.
- "حسین شفیعی"، وبگاه شهرداری اصفهان، بازیابی: ۸ دی ۱۳۹۶.
