نص بر امام: تفاوت بین نسخه‌ها
(ایجاد مدخل دانشنامه‌ای طبق شیوه‌نامه) |
جز (ایجاد مدخل دانشنامه‌ای طبق شیوه‌نامه) |
||
| سطر ۱: | سطر ۱: | ||
| − | '''نص بر امام''' در اصطلاح [[علم کلام]]، تصریح معصوم — [[پیامبر اسلام]] صلی الله علیه وآله یا امام پیشین — بر امامت شخص معیّن، یا بیان اوصافی است که بر او منطبق می‌شود. در باور [[امامیه]]، [[امامت]] منصبی الهی است و تعیین امام به رأی مردم واگذار نشده؛ از این رو هر امام با نص پیامبر یا امام پیشین شناخته می‌شود. متکلمان امامیه نص را به جلی و خفی و به نص بر شخص و بر وصف تقسیم کرده‌اند. در برابر، بیشتر عالمان [[اهل سنت]] راه تعیین امام را انتخاب اهل حل و عقد یا استخلاف دانسته و دلالت نصوص را بر امامت نپذیرفته‌اند.<ref>حلی، کشف المراد، مقصد | + | '''نص بر امام''' در اصطلاح [[علم کلام]]، تصریح معصوم — [[پیامبر اسلام]] صلی الله علیه وآله یا امام پیشین — بر امامت شخص معیّن، یا بیان اوصافی است که بر او منطبق می‌شود. در باور [[امامیه]]، [[امامت]] منصبی الهی است و تعیین امام به رأی مردم واگذار نشده؛ از این رو هر امام با نص پیامبر یا امام پیشین شناخته می‌شود. متکلمان امامیه نص را به جلی و خفی و به نص بر شخص و بر وصف تقسیم کرده‌اند. در برابر، بیشتر عالمان [[اهل سنت]] راه تعیین امام را انتخاب اهل حل و عقد یا استخلاف دانسته و دلالت نصوص را بر امامت نپذیرفته‌اند.<ref>حلی، کشف المراد، مقصد پنجم، ج۱، ص۳۶۴؛ ابن تیمیه، منهاج السنة النبویة، ج۷، ص۳۵۵ {{صحت آدرس}}.</ref> |
==معنای لغوی و اصطلاحی== | ==معنای لغوی و اصطلاحی== | ||
| − | «نص» در لغت به معنای آشکار کردن است. در اصطلاح، نص بر امام «تصریح معصوم بر امامت شخص معیّن، یا بیان اوصافی است که جز بر او منطبق نمی‌شود». [[شیخ مفید]] امامت را توقیفی شمرده و تأکید کرده است که امام با نص شناخته می‌شود، نه با بیعت.<ref>مفید، اوائل المقالات، بحث | + | «نص» در لغت به معنای آشکار کردن است. در اصطلاح، نص بر امام «تصریح معصوم بر امامت شخص معیّن، یا بیان اوصافی است که جز بر او منطبق نمی‌شود». [[شیخ مفید]] امامت را توقیفی شمرده و تأکید کرده است که امام با نص شناخته می‌شود، نه با بیعت.<ref>مفید، اوائل المقالات، بحث الإمامة، ج۱، ص۳۹ {{صحت آدرس}}.</ref> |
==اقسام نص== | ==اقسام نص== | ||
| سطر ۹: | سطر ۹: | ||
===نص جلی و خفی=== | ===نص جلی و خفی=== | ||
| − | نص جلی آن است که در آن، امام با نام یا نشانه‌ای روشن تعیین شده و احتمال خلاف در آن راه ندارد؛ مانند سخن پیامبر صلی الله علیه وآله در [[واقعه غدیر|غدیر خم]]. نص خفی دلالتی همراه با اشاره یا اوصاف دارد و فهم آن به قرینه نیاز دارد. تطبیق این دو بر روایات همیشه یکسان نیست.<ref>طوسی، الاقتصاد، بحث | + | نص جلی آن است که در آن، امام با نام یا نشانه‌ای روشن تعیین شده و احتمال خلاف در آن راه ندارد؛ مانند سخن پیامبر صلی الله علیه وآله در [[واقعه غدیر|غدیر خم]]. نص خفی دلالتی همراه با اشاره یا اوصاف دارد و فهم آن به قرینه نیاز دارد. تطبیق این دو بر روایات همیشه یکسان نیست.<ref>طوسی، الاقتصاد، بحث الإمامة، ج۱، ص۱۸۵ {{صحت آدرس}}؛ حلی، منهاج الکرامة، بحث النص، ج۱، ص۱۴۷ {{صحت آدرس}}.</ref> |
===نص بر شخص و بر وصف=== | ===نص بر شخص و بر وصف=== | ||
| − | نص بر شخص، تعیین امام با نام است و نص بر وصف، تعیین او با ویژگی‌هایی که بر مصداق معیّن منطبق می‌شود؛ مانند روایاتی که شمار امامان را بیان می‌کنند. شناخت مصداق در این نصوص به تطبیق اوصاف نیاز دارد و متکلمان در کفایت آن اختلاف دارند. [[شیخ کلینی|کلینی]] در [[الکافی (کتاب)|الکافی]] ابوابی را به «الإشارة والنص» بر هر امام اختصاص داده است.<ref>کلینی، الکافی، کتاب الحجة، ابواب الإشارة | + | نص بر شخص، تعیین امام با نام است و نص بر وصف، تعیین او با ویژگی‌هایی که بر مصداق معیّن منطبق می‌شود؛ مانند روایاتی که شمار امامان را بیان می‌کنند. شناخت مصداق در این نصوص به تطبیق اوصاف نیاز دارد و متکلمان در کفایت آن اختلاف دارند. [[شیخ کلینی|کلینی]] در [[الکافی (کتاب)|الکافی]] ابوابی را به «الإشارة والنص» بر هر امام اختصاص داده است.<ref>کلینی، الکافی، کتاب الحجة، ابواب الإشارة والنص، ج۱، ص۲۹۱.</ref> |
==ادلهٔ عقلی== | ==ادلهٔ عقلی== | ||
| − | برهان عقلی بر وجوب نص را به دو صورت تقریر کرده‌اند. نخست: اطاعت از امام واجب و مطلق است و اطاعت مطلق جز از معصوم روا نیست، وگرنه خداوند به پیروی از خطا فرمان داده است؛ عصمت و دانش امام امری باطنی است که با رأی و بیعت شناخته نمی‌شود؛ پس تعیین امام باید از سوی خداوند و با نص اعلام شود. دوم: هدف امام پاسداری از دین است و اگر تعیین او به کسانی سپرده شود که خود به تشخیص نیاز دارند، ممکن است به خطا برگزینند و غرض نصب از میان برود.<ref>حلی، کشف المراد، مقصد | + | برهان عقلی بر وجوب نص را به دو صورت تقریر کرده‌اند. نخست: اطاعت از امام واجب و مطلق است و اطاعت مطلق جز از معصوم روا نیست، وگرنه خداوند به پیروی از خطا فرمان داده است؛ عصمت و دانش امام امری باطنی است که با رأی و بیعت شناخته نمی‌شود؛ پس تعیین امام باید از سوی خداوند و با نص اعلام شود. دوم: هدف امام پاسداری از دین است و اگر تعیین او به کسانی سپرده شود که خود به تشخیص نیاز دارند، ممکن است به خطا برگزینند و غرض نصب از میان برود.<ref>حلی، کشف المراد، مقصد پنجم، ج۱، ص۳۶۴؛ طوسی، الاقتصاد، بحث الإمامة، ج۱، ص۱۸۵ {{صحت آدرس}}؛ سبحانی، الإلهیات، ج۴، ص۲۹ {{صحت آدرس}}.</ref> |
==ادلهٔ نقلی== | ==ادلهٔ نقلی== | ||
| − | در آیهٔ ۱۲۴ [[سوره بقره]]، امامت «عهد» خدا خوانده شده است: {{متن قرآن|«إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا ۖ قَالَ وَمِن ذُرِّيَّتِي ۖ قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ»}}؛ «من تو را پیشوای مردم قرار می‌دهم؛ گفت: و از فرزندانم [نیز]؟ فرمود: پیمان من به ستمکاران نمی‌رسد». متکلمان شیعه از آن دو نتیجه می‌گیرند: امامت منصبی الهی است و امام معصوم است.<ref>قرآن کریم، سورهٔ بقره، آیهٔ ۱۲۴؛ طباطبایی، المیزان، ذیل آیهٔ ۱۲۴ سورهٔ | + | در آیهٔ ۱۲۴ [[سوره بقره]]، امامت «عهد» خدا خوانده شده است: {{متن قرآن|«إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا ۖ قَالَ وَمِن ذُرِّيَّتِي ۖ قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ»}}؛ «من تو را پیشوای مردم قرار می‌دهم؛ گفت: و از فرزندانم [نیز]؟ فرمود: پیمان من به ستمکاران نمی‌رسد». متکلمان شیعه از آن دو نتیجه می‌گیرند: امامت منصبی الهی است و امام معصوم است.<ref>قرآن کریم، سورهٔ بقره، آیهٔ ۱۲۴؛ طباطبایی، المیزان، ذیل آیهٔ ۱۲۴ سورهٔ بقره، ج۱، ص۲۷۰.</ref> |
| − | به باور بسیاری از مفسران شیعه، [[آیه تبلیغ]] دربارهٔ اعلام امامت [[امام علی علیه السلام|امام علی علیه‌السلام]] در غدیر نازل شده است: {{متن قرآن|«يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ وَإِن لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ»}}؛ «ای پیامبر، آنچه از سوی پروردگارت بر تو نازل شده ابلاغ کن؛ و اگر نکنی، پیام او را نرسانده‌ای».<ref>طبرسی، مجمع البیان، ذیل آیهٔ ۶۷ سورهٔ | + | به باور بسیاری از مفسران شیعه، [[آیه تبلیغ]] دربارهٔ اعلام امامت [[امام علی علیه السلام|امام علی علیه‌السلام]] در غدیر نازل شده است: {{متن قرآن|«يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ وَإِن لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ»}}؛ «ای پیامبر، آنچه از سوی پروردگارت بر تو نازل شده ابلاغ کن؛ و اگر نکنی، پیام او را نرسانده‌ای».<ref>طبرسی، مجمع البیان، ذیل آیهٔ ۶۷ سورهٔ مائده، ج۳، ص۳۲۹؛ طباطبایی، المیزان، ذیل همان آیه، ج۶، ص۴۴.</ref> |
==مصادیق نص بر امام علی علیه‌السلام== | ==مصادیق نص بر امام علی علیه‌السلام== | ||
| − | مهم‌ترین مصداق، [[حدیث غدیر]] است. پیامبر صلی الله علیه وآله در بازگشت از حجة الوداع در برکهٔ خم فرمود: {{متن حدیث|«مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِيٌّ مَوْلَاهُ»}}؛ «هر کس من سرپرست او هستم، علی سرپرست اوست». محدثان شیعه و سنی آن را با طرق متعدد نقل کرده‌اند. [[حدیث منزلت]] نیز از مصادیق نص شمرده می‌شود: {{متن حدیث|«أَمَا تَرْضَى أَنْ تَكُونَ مِنِّي بِمَنْزِلَةِ هَارُونَ مِنْ مُوسَى إِلَّا أَنَّهُ لَيْسَ نَبِيٌّ بَعْدِي»}}؛ «آیا خشنود نیستی که نسبت به من چون هارون نسبت به موسی باشی، جز آنکه پس از من پیامبری نیست؟».<ref>احمد بن حنبل، المسند، مسند علی بن أبی | + | مهم‌ترین مصداق، [[حدیث غدیر]] است. پیامبر صلی الله علیه وآله در بازگشت از حجة الوداع در برکهٔ خم فرمود: {{متن حدیث|«مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِيٌّ مَوْلَاهُ»}}؛ «هر کس من سرپرست او هستم، علی سرپرست اوست». محدثان شیعه و سنی آن را با طرق متعدد نقل کرده‌اند. [[حدیث منزلت]] نیز از مصادیق نص شمرده می‌شود: {{متن حدیث|«أَمَا تَرْضَى أَنْ تَكُونَ مِنِّي بِمَنْزِلَةِ هَارُونَ مِنْ مُوسَى إِلَّا أَنَّهُ لَيْسَ نَبِيٌّ بَعْدِي»}}؛ «آیا خشنود نیستی که نسبت به من چون هارون نسبت به موسی باشی، جز آنکه پس از من پیامبری نیست؟».<ref>احمد بن حنبل، المسند، مسند علی بن أبی طالب، ج۱، ص۱۱۸ {{صحت آدرس}}؛ بخاری، صحیح، کتاب المغازی {{صحت آدرس}}؛ مسلم، صحیح، کتاب فضائل الصحابة، ج۴، ص۱۸۷۱ {{صحت آدرس}}؛ امینی، الغدیر، ج۱، ص۲۹.</ref> |
| − | سومین مصداق، [[حدیث یوم الدار]] است که پیامبر در آن، امام علی علیه‌السلام را وصی و خلیفهٔ خود خواند. در برابر، [[حدیث رایت]] را بیشتر متکلمان شیعه از فضایل آن حضرت شمرده و نص بر امامت ندانسته‌اند.<ref>طبری، تاریخ الطبری، | + | سومین مصداق، [[حدیث یوم الدار]] است که پیامبر در آن، امام علی علیه‌السلام را وصی و خلیفهٔ خود خواند. در برابر، [[حدیث رایت]] را بیشتر متکلمان شیعه از فضایل آن حضرت شمرده و نص بر امامت ندانسته‌اند.<ref>طبری، تاریخ الطبری، ج۲، ص۳۱۹ {{صحت آدرس}}؛ مسلم، صحیح، کتاب فضائل الصحابة، ج۴، ص۱۸۷۱ {{صحت آدرس}}؛ حلی، کشف المراد، مقصد پنجم، ج۱، ص۳۶۴.</ref> |
==نص بر امامان دیگر== | ==نص بر امامان دیگر== | ||
| − | در منابع حدیثی شیعه، برای هر امام نصی از پیامبر یا امام پیشین گزارش شده و کلینی این نصوص را در کتاب الحجة الکافی گرد آورده است.<ref>کلینی، الکافی، کتاب الحجة، ابواب الإشارة | + | در منابع حدیثی شیعه، برای هر امام نصی از پیامبر یا امام پیشین گزارش شده و کلینی این نصوص را در کتاب الحجة الکافی گرد آورده است.<ref>کلینی، الکافی، کتاب الحجة، ابواب الإشارة والنص، ج۱، ص۲۹۱.</ref> |
| − | نمونه‌ای از نص بر وصف، روایت پیامبر صلی الله علیه وآله دربارهٔ [[امام حسن علیه السلام|امام حسن]] و [[امام حسین علیه السلام|امام حسین]] علیهماالسلام است: {{متن حدیث|«ابْنَايَ هَذَانِ إِمَامَانِ قَامَا أَوْ قَعَدَا»}}؛ «این دو فرزند من امام هستند، خواه قیام کنند و خواه بنشینند». همچنین در صحیح بخاری و مسلم روایاتی با مضمون دوازده جانشین از قریش نقل شده است. متکلمان شیعه این‌گونه روایات را از مصادیق نص بر وصف می‌شمارند، زیرا شمار و نسب کلی امامان را بیان می‌کند.<ref>صدوق، علل | + | نمونه‌ای از نص بر وصف، روایت پیامبر صلی الله علیه وآله دربارهٔ [[امام حسن علیه السلام|امام حسن]] و [[امام حسین علیه السلام|امام حسین]] علیهماالسلام است: {{متن حدیث|«ابْنَايَ هَذَانِ إِمَامَانِ قَامَا أَوْ قَعَدَا»}}؛ «این دو فرزند من امام هستند، خواه قیام کنند و خواه بنشینند». همچنین در صحیح بخاری و مسلم روایاتی با مضمون دوازده جانشین از قریش نقل شده است. متکلمان شیعه این‌گونه روایات را از مصادیق نص بر وصف می‌شمارند، زیرا شمار و نسب کلی امامان را بیان می‌کند.<ref>صدوق، علل الشرائع {{صحت آدرس}}؛ بخاری، صحیح، کتاب الأحکام {{صحت آدرس}}؛ مسلم، صحیح، کتاب الإمارة، ج۳، ص۱۴۵۲ {{صحت آدرس}}.</ref> |
==شبههٔ نص پس از پیامبر== | ==شبههٔ نص پس از پیامبر== | ||
| − | برخی نویسندگان اهل سنت اشکال کرده‌اند که نصوص بر امامان بعدی در سده‌های پس از پیامبر ساخته شده است؛ زیرا اگر چنین نصوصی بود، در زمان امامان شناخته می‌شد و اختلافی در امامت پیش نمی‌آمد. متکلمان شیعه پاسخ می‌دهند که این نصوص در میان خواص و در شرایط تقیه اعلام می‌شد و اعلام همگانی آن خطر سیاسی داشت؛ نیز در کهن‌ترین اصول حدیثی شیعه ثبت شده است. اشکال دیگر، بی‌نتیجه ماندن نص غدیر است؛ به گفتهٔ آنان، مشکل نه نبود نص بود، بلکه تأویل مخاطبان و غلبهٔ منافع گروهی؛ از این رو میان «ثبوت نص» و «پذیرش مردم» تفکیک می‌کنند.<ref>مفید، الإرشاد، | + | برخی نویسندگان اهل سنت اشکال کرده‌اند که نصوص بر امامان بعدی در سده‌های پس از پیامبر ساخته شده است؛ زیرا اگر چنین نصوصی بود، در زمان امامان شناخته می‌شد و اختلافی در امامت پیش نمی‌آمد. متکلمان شیعه پاسخ می‌دهند که این نصوص در میان خواص و در شرایط تقیه اعلام می‌شد و اعلام همگانی آن خطر سیاسی داشت؛ نیز در کهن‌ترین اصول حدیثی شیعه ثبت شده است. اشکال دیگر، بی‌نتیجه ماندن نص غدیر است؛ به گفتهٔ آنان، مشکل نه نبود نص بود، بلکه تأویل مخاطبان و غلبهٔ منافع گروهی؛ از این رو میان «ثبوت نص» و «پذیرش مردم» تفکیک می‌کنند.<ref>مفید، الإرشاد، ج۲ {{صحت آدرس}}؛ امینی، الغدیر، ج۱، ص۳۵۵؛ کلینی، الکافی، کتاب الحجة، ج۱، ص۱۶۸.</ref> |
==دیدگاه اهل سنت== | ==دیدگاه اهل سنت== | ||
| − | بیشتر عالمان اهل سنت، امامت را با انتخاب اهل حل و عقد یا استخلاف دانسته و نص بر شخص را نپذیرفته‌اند. به باور آنان، پیامبر جانشین معیّنی تعیین نکرد و تعیین امام را به امت سپرد.<ref>ابن تیمیه، منهاج السنة | + | بیشتر عالمان اهل سنت، امامت را با انتخاب اهل حل و عقد یا استخلاف دانسته و نص بر شخص را نپذیرفته‌اند. به باور آنان، پیامبر جانشین معیّنی تعیین نکرد و تعیین امام را به امت سپرد.<ref>ابن تیمیه، منهاج السنة النبویة، ج۷، ص۳۵۵ {{صحت آدرس}}؛ نووی، شرح صحیح مسلم، کتاب الإمارة، ج۱۲، ص۲۳۸ {{صحت آدرس}}.</ref> |
| − | دربارهٔ حدیث غدیر، بیشتر آنان «مولا» را به دوستی تفسیر کرده و خبر را از فضایل امام علی علیه‌السلام شمرده‌اند، نه نص بر خلافت. شماری نیز برای خلافت [[ابوبکر]] به اشارهٔ پیامبر در تقدیم او برای امامت نماز استناد کرده‌اند؛ متکلمان شیعه این استدلال را ناتمام دانسته‌اند، زیرا امامت در نماز بر خلافت دلالت نمی‌کند.<ref>ابن حجر، فتح الباری، کتاب | + | دربارهٔ حدیث غدیر، بیشتر آنان «مولا» را به دوستی تفسیر کرده و خبر را از فضایل امام علی علیه‌السلام شمرده‌اند، نه نص بر خلافت. شماری نیز برای خلافت [[ابوبکر]] به اشارهٔ پیامبر در تقدیم او برای امامت نماز استناد کرده‌اند؛ متکلمان شیعه این استدلال را ناتمام دانسته‌اند، زیرا امامت در نماز بر خلافت دلالت نمی‌کند.<ref>ابن حجر، فتح الباری، کتاب المغازی، ج۸، ص۱۲۵ {{صحت آدرس}} و کتاب الأذان، ج۲ {{صحت آدرس}}؛ حلی، منهاج الکرامة، بحث النص، ج۱، ص۱۴۷ {{صحت آدرس}}.</ref> |
==پانویس== | ==پانویس== | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۲ نوامبر ۲۰۲۶، ساعت ۱۵:۱۴
نص بر امام در اصطلاح علم کلام، تصریح معصوم — پیامبر اسلام صلی الله علیه وآله یا امام پیشین — بر امامت شخص معیّن، یا بیان اوصافی است که بر او منطبق می‌شود. در باور امامیه، امامت منصبی الهی است و تعیین امام به رأی مردم واگذار نشده؛ از این رو هر امام با نص پیامبر یا امام پیشین شناخته می‌شود. متکلمان امامیه نص را به جلی و خفی و به نص بر شخص و بر وصف تقسیم کرده‌اند. در برابر، بیشتر عالمان اهل سنت راه تعیین امام را انتخاب اهل حل و عقد یا استخلاف دانسته و دلالت نصوص را بر امامت نپذیرفته‌اند.[۱]
محتویات
معنای لغوی و اصطلاحی
«نص» در لغت به معنای آشکار کردن است. در اصطلاح، نص بر امام «تصریح معصوم بر امامت شخص معیّن، یا بیان اوصافی است که جز بر او منطبق نمی‌شود». شیخ مفید امامت را توقیفی شمرده و تأکید کرده است که امام با نص شناخته می‌شود، نه با بیعت.[۲]
اقسام نص
نص جلی و خفی
نص جلی آن است که در آن، امام با نام یا نشانه‌ای روشن تعیین شده و احتمال خلاف در آن راه ندارد؛ مانند سخن پیامبر صلی الله علیه وآله در غدیر خم. نص خفی دلالتی همراه با اشاره یا اوصاف دارد و فهم آن به قرینه نیاز دارد. تطبیق این دو بر روایات همیشه یکسان نیست.[۳]
نص بر شخص و بر وصف
نص بر شخص، تعیین امام با نام است و نص بر وصف، تعیین او با ویژگی‌هایی که بر مصداق معیّن منطبق می‌شود؛ مانند روایاتی که شمار امامان را بیان می‌کنند. شناخت مصداق در این نصوص به تطبیق اوصاف نیاز دارد و متکلمان در کفایت آن اختلاف دارند. کلینی در الکافی ابوابی را به «الإشارة والنص» بر هر امام اختصاص داده است.[۴]
ادلهٔ عقلی
برهان عقلی بر وجوب نص را به دو صورت تقریر کرده‌اند. نخست: اطاعت از امام واجب و مطلق است و اطاعت مطلق جز از معصوم روا نیست، وگرنه خداوند به پیروی از خطا فرمان داده است؛ عصمت و دانش امام امری باطنی است که با رأی و بیعت شناخته نمی‌شود؛ پس تعیین امام باید از سوی خداوند و با نص اعلام شود. دوم: هدف امام پاسداری از دین است و اگر تعیین او به کسانی سپرده شود که خود به تشخیص نیاز دارند، ممکن است به خطا برگزینند و غرض نصب از میان برود.[۵]
ادلهٔ نقلی
در آیهٔ ۱۲۴ سوره بقره، امامت «عهد» خدا خوانده شده است: «إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا ۖ قَالَ وَمِن ذُرِّيَّتِي ۖ قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ»؛ «من تو را پیشوای مردم قرار می‌دهم؛ گفت: و از فرزندانم [نیز]؟ فرمود: پیمان من به ستمکاران نمی‌رسد». متکلمان شیعه از آن دو نتیجه می‌گیرند: امامت منصبی الهی است و امام معصوم است.[۶]
به باور بسیاری از مفسران شیعه، آیه تبلیغ دربارهٔ اعلام امامت امام علی علیه‌السلام در غدیر نازل شده است: «يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ وَإِن لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ»؛ «ای پیامبر، آنچه از سوی پروردگارت بر تو نازل شده ابلاغ کن؛ و اگر نکنی، پیام او را نرسانده‌ای».[۷]
مصادیق نص بر امام علی علیه‌السلام
مهم‌ترین مصداق، حدیث غدیر است. پیامبر صلی الله علیه وآله در بازگشت از حجة الوداع در برکهٔ خم فرمود: «مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِيٌّ مَوْلَاهُ»؛ «هر کس من سرپرست او هستم، علی سرپرست اوست». محدثان شیعه و سنی آن را با طرق متعدد نقل کرده‌اند. حدیث منزلت نیز از مصادیق نص شمرده می‌شود: «أَمَا تَرْضَى أَنْ تَكُونَ مِنِّي بِمَنْزِلَةِ هَارُونَ مِنْ مُوسَى إِلَّا أَنَّهُ لَيْسَ نَبِيٌّ بَعْدِي»؛ «آیا خشنود نیستی که نسبت به من چون هارون نسبت به موسی باشی، جز آنکه پس از من پیامبری نیست؟».[۸]
سومین مصداق، حدیث یوم الدار است که پیامبر در آن، امام علی علیه‌السلام را وصی و خلیفهٔ خود خواند. در برابر، حدیث رایت را بیشتر متکلمان شیعه از فضایل آن حضرت شمرده و نص بر امامت ندانسته‌اند.[۹]
نص بر امامان دیگر
در منابع حدیثی شیعه، برای هر امام نصی از پیامبر یا امام پیشین گزارش شده و کلینی این نصوص را در کتاب الحجة الکافی گرد آورده است.[۱۰]
نمونه‌ای از نص بر وصف، روایت پیامبر صلی الله علیه وآله دربارهٔ امام حسن و امام حسین علیهماالسلام است: «ابْنَايَ هَذَانِ إِمَامَانِ قَامَا أَوْ قَعَدَا»؛ «این دو فرزند من امام هستند، خواه قیام کنند و خواه بنشینند». همچنین در صحیح بخاری و مسلم روایاتی با مضمون دوازده جانشین از قریش نقل شده است. متکلمان شیعه این‌گونه روایات را از مصادیق نص بر وصف می‌شمارند، زیرا شمار و نسب کلی امامان را بیان می‌کند.[۱۱]
شبههٔ نص پس از پیامبر
برخی نویسندگان اهل سنت اشکال کرده‌اند که نصوص بر امامان بعدی در سده‌های پس از پیامبر ساخته شده است؛ زیرا اگر چنین نصوصی بود، در زمان امامان شناخته می‌شد و اختلافی در امامت پیش نمی‌آمد. متکلمان شیعه پاسخ می‌دهند که این نصوص در میان خواص و در شرایط تقیه اعلام می‌شد و اعلام همگانی آن خطر سیاسی داشت؛ نیز در کهن‌ترین اصول حدیثی شیعه ثبت شده است. اشکال دیگر، بی‌نتیجه ماندن نص غدیر است؛ به گفتهٔ آنان، مشکل نه نبود نص بود، بلکه تأویل مخاطبان و غلبهٔ منافع گروهی؛ از این رو میان «ثبوت نص» و «پذیرش مردم» تفکیک می‌کنند.[۱۲]
دیدگاه اهل سنت
بیشتر عالمان اهل سنت، امامت را با انتخاب اهل حل و عقد یا استخلاف دانسته و نص بر شخص را نپذیرفته‌اند. به باور آنان، پیامبر جانشین معیّنی تعیین نکرد و تعیین امام را به امت سپرد.[۱۳]
دربارهٔ حدیث غدیر، بیشتر آنان «مولا» را به دوستی تفسیر کرده و خبر را از فضایل امام علی علیه‌السلام شمرده‌اند، نه نص بر خلافت. شماری نیز برای خلافت ابوبکر به اشارهٔ پیامبر در تقدیم او برای امامت نماز استناد کرده‌اند؛ متکلمان شیعه این استدلال را ناتمام دانسته‌اند، زیرا امامت در نماز بر خلافت دلالت نمی‌کند.[۱۴]
پانویس
- ↑ حلی، کشف المراد، مقصد پنجم، ج۱، ص۳۶۴؛ ابن تیمیه، منهاج السنة النبویة، ج۷، ص۳۵۵ (نیازمند به دقت سنجی آدرس دهی هوش مصنوعی).
- ↑ مفید، اوائل المقالات، بحث الإمامة، ج۱، ص۳۹ (نیازمند به دقت سنجی آدرس دهی هوش مصنوعی).
- ↑ طوسی، الاقتصاد، بحث الإمامة، ج۱، ص۱۸۵ (نیازمند به دقت سنجی آدرس دهی هوش مصنوعی)؛ حلی، منهاج الکرامة، بحث النص، ج۱، ص۱۴۷ (نیازمند به دقت سنجی آدرس دهی هوش مصنوعی).
- ↑ کلینی، الکافی، کتاب الحجة، ابواب الإشارة والنص، ج۱، ص۲۹۱.
- ↑ حلی، کشف المراد، مقصد پنجم، ج۱، ص۳۶۴؛ طوسی، الاقتصاد، بحث الإمامة، ج۱، ص۱۸۵ (نیازمند به دقت سنجی آدرس دهی هوش مصنوعی)؛ سبحانی، الإلهیات، ج۴، ص۲۹ (نیازمند به دقت سنجی آدرس دهی هوش مصنوعی).
- ↑ قرآن کریم، سورهٔ بقره، آیهٔ ۱۲۴؛ طباطبایی، المیزان، ذیل آیهٔ ۱۲۴ سورهٔ بقره، ج۱، ص۲۷۰.
- ↑ طبرسی، مجمع البیان، ذیل آیهٔ ۶۷ سورهٔ مائده، ج۳، ص۳۲۹؛ طباطبایی، المیزان، ذیل همان آیه، ج۶، ص۴۴.
- ↑ احمد بن حنبل، المسند، مسند علی بن أبی طالب، ج۱، ص۱۱۸ (نیازمند به دقت سنجی آدرس دهی هوش مصنوعی)؛ بخاری، صحیح، کتاب المغازی (نیازمند به دقت سنجی آدرس دهی هوش مصنوعی)؛ مسلم، صحیح، کتاب فضائل الصحابة، ج۴، ص۱۸۷۱ (نیازمند به دقت سنجی آدرس دهی هوش مصنوعی)؛ امینی، الغدیر، ج۱، ص۲۹.
- ↑ طبری، تاریخ الطبری، ج۲، ص۳۱۹ (نیازمند به دقت سنجی آدرس دهی هوش مصنوعی)؛ مسلم، صحیح، کتاب فضائل الصحابة، ج۴، ص۱۸۷۱ (نیازمند به دقت سنجی آدرس دهی هوش مصنوعی)؛ حلی، کشف المراد، مقصد پنجم، ج۱، ص۳۶۴.
- ↑ کلینی، الکافی، کتاب الحجة، ابواب الإشارة والنص، ج۱، ص۲۹۱.
- ↑ صدوق، علل الشرائع (نیازمند به دقت سنجی آدرس دهی هوش مصنوعی)؛ بخاری، صحیح، کتاب الأحکام (نیازمند به دقت سنجی آدرس دهی هوش مصنوعی)؛ مسلم، صحیح، کتاب الإمارة، ج۳، ص۱۴۵۲ (نیازمند به دقت سنجی آدرس دهی هوش مصنوعی).
- ↑ مفید، الإرشاد، ج۲ (نیازمند به دقت سنجی آدرس دهی هوش مصنوعی)؛ امینی، الغدیر، ج۱، ص۳۵۵؛ کلینی، الکافی، کتاب الحجة، ج۱، ص۱۶۸.
- ↑ ابن تیمیه، منهاج السنة النبویة، ج۷، ص۳۵۵ (نیازمند به دقت سنجی آدرس دهی هوش مصنوعی)؛ نووی، شرح صحیح مسلم، کتاب الإمارة، ج۱۲، ص۲۳۸ (نیازمند به دقت سنجی آدرس دهی هوش مصنوعی).
- ↑ ابن حجر، فتح الباری، کتاب المغازی، ج۸، ص۱۲۵ (نیازمند به دقت سنجی آدرس دهی هوش مصنوعی) و کتاب الأذان، ج۲ (نیازمند به دقت سنجی آدرس دهی هوش مصنوعی)؛ حلی، منهاج الکرامة، بحث النص، ج۱، ص۱۴۷ (نیازمند به دقت سنجی آدرس دهی هوش مصنوعی).
منابع
- قرآن کریم.
- ابن تیمیه، احمد؛ منهاج السنة النبویة، ریاض: جامعة الإمام محمد بن سعود الإسلامیة، ۱۴۰۶ق.
- ابن حجر عسقلانی، احمد؛ فتح الباری شرح صحیح البخاری، بیروت: دار المعرفة، ۱۳۷۹ق.
- احمد بن حنبل؛ المسند، بیروت: دار صادر، بی‌تا.
- امینی، عبدالحسین؛ الغدیر فی الکتاب و السنة و الأدب، قم: مرکز الغدیر للدراسات الإسلامیة، ۱۴۱۶ق.
- بخاری، محمد؛ صحیح البخاری، بیروت: دار الفکر، ۱۴۰۱ق.
- حلی، حسن بن یوسف؛ کشف المراد فی شرح تجرید الاعتقاد، قم: مؤسسة النشر الإسلامی، ۱۴۱۳ق.
- حلی، حسن بن یوسف؛ منهاج الکرامة فی معرفة الإمامة، مشهد: مجمع البحوث الإسلامیة، ۱۴۲۰ق.
- سبحانی، جعفر؛ الإلهیات علی هدی الکتاب و السنة و العقل، قم: مؤسسة الإمام الصادق، ۱۴۱۲ق؛ ج۴.
- صدوق، محمد بن علی؛ علل الشرائع، نجف: المکتبة الحیدریة، ۱۳۸۵ق.
- طباطبایی، سید محمدحسین؛ المیزان فی تفسیر القرآن، بیروت: مؤسسة الأعلمی، ۱۳۹۳ق.
- طبرسی، فضل بن حسن؛ مجمع البیان فی تفسیر القرآن، تهران: ناصر خسرو، ۱۳۷۲ش.
- طبری، محمد؛ تاریخ الطبری، بیروت: دار المعرفة، بی‌تا؛ ج۲.
- طوسی، محمد بن حسن؛ الاقتصاد فی ما یتعلق بالاعتقاد، بیروت: دار الأضواء، ۱۴۰۶ق.
- کلینی، محمد بن یعقوب؛ الکافی، تهران: دار الکتب الإسلامیة، ۱۴۰۷ق.
- مسلم بن حجاج؛ صحیح مسلم، بیروت: دار الفکر، بی‌تا.
- مفید، محمد؛ الإرشاد فی معرفة حجج الله علی العباد، قم: مؤسسة آل البیت، ۱۴۱۳ق.
- مفید، محمد؛ اوائل المقالات فی المذاهب و المختارات، قم: کنگره شیخ مفید، ۱۴۱۳ق.
- نووی، یحیی؛ شرح صحیح مسلم، بیروت: دار إحیاء التراث العربی، ۱۳۹۲ق.
| اعتقادات شیعه | |
| توحید | توحید ذاتی * توحید صفاتی * توحید افعالی * توحید در عبادت * بداء * اسماء و صفات الهی |
| عدل | قضا و قدر * اختیار * امر بین الامرین |
| نبوت | عصمت پیامبران * خاتمیت * وحی * اعجاز * عدم تحریف قرآن |
| امامت |
باورها: ضرورت وجود امام * عصمت امامان * اهل بیت * چهارده معصوم * ولایت تكوینی * علم غیب امامان * غیبت امام زمان (عج) * انتظار * رجعت * توسل * شفاعت * آخر الزمان پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله * امام علی(ع) * امام حسن(ع) * امام حسین(ع) * امام سجاد(ع) * امام باقر(ع) * امام صادق(ع) * امام کاظم(ع) * امام رضا(ع) * امام جواد(ع) * امام هادی(ع) * امام عسکری(ع) * امام مهدی(عج) |
| معاد | برزخ * معاد جسمانی * حشر * صراط * میزان * بهشت * جهنم |
