سیر و سلوک: تفاوت بین نسخهها
(اصلاح پیوندها به صفحهٔ اصلی (رفع پیوند به تغییرمسیر)) |
مهدی موسوی (بحث | مشارکتها) |
||
| سطر ۱: | سطر ۱: | ||
| − | ''' | + | '''«سِیر و سُلوک»'''، در اصطلاح [[عرفان اسلامی]]، پیمودن راه [[قرب الهی]] با مجاهده، [[ذکر]] و [[مراقبه]] است<ref>خواجه عبدالله انصاری، منازل السائرین، مقدمه؛ قشیری، الرسالة القشیریة، باب السلوک.</ref> و بر حرکت درونی [[انسان]] به سوی [[خدا]] دلالت میکند.<ref>فیض کاشانی، المحجة البیضاء، بخش السلوک؛ خواجه عبدالله انصاری، منازل السائرین.</ref> در [[عرفان]] [[شیعه|شیعی]]، سلوک با [[اخلاق]] و [[عبادت]] و [[شریعت]] پیوند دارد و آن جایگزین [[تکلیف]] شرعی نیست. |
| − | == مفهومشناسی == | + | ==مفهومشناسی== |
| − | «سیر» در لغت به حرکت و رفتن، و در اصطلاح عرفان به تحول درونی و گذر از مراتب نفس گفته میشود؛ | + | «سیر» در لغت به حرکت و رفتن، و در اصطلاح [[عرفان]] به تحول درونی و گذر از مراتب [[نفس]] گفته میشود؛ «سُلوک» نیز رفتن در راه است و در اصطلاح، به مجموعهٔ اعمال و حالاتِ سالک در راه قرب اطلاق میگردد.<ref>فیض کاشانی، المحجة البیضاء، بخش السلوک؛ خواجه عبدالله انصاری، منازل السائرین.</ref> تفاوت آن با [[تصوف]] در این است که تصوف بیشتر به سنت اجتماعی و تاریخی طریقت اشاره دارد و سیر و سلوک، به خودِ فرایند درونی.<ref>قشیری، الرسالة القشیریة؛ فیض کاشانی، المحجة البیضاء.</ref> |
| − | + | این اصطلاح در آثار عارفان [[مسلمان]]، با تعبیرهای «سیر الی الله» و «سلوک الی الله» نیز آمده است.<ref>قشیری، الرسالة القشیریة، باب السلوک.</ref> | |
| − | |||
| − | == | + | ==مبانی قرآنی سلوک== |
| − | + | عارفان اسلامی، بنیاد سیر و سلوک را در [[قرآن]] میجویند. مهمترین [[آیات]] مستند آنان عبارتند از: | |
| − | + | * {{متن قرآن|«وَالَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا»}}؛ «و کسانی که در راه ما مجاهده کردند، قطعاً آنان را به راههای خویش هدایت میکنیم.»<ref>قرآن کریم، سورهٔ عنکبوت، آیهٔ ۶۹؛ ترجمهٔ حسین انصاریان.</ref> | |
| − | + | * {{متن قرآن|«يَا أَيُّهَا الْإِنْسَانُ إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَى رَبِّكَ كَدْحًا فَمُلَاقِيهِ»}}؛ «ای انسان! همانا تو با تلاش و رنج به سوی پروردگارت میروی و با او دیدار خواهی کرد.»<ref>قرآن کریم، سورهٔ انشقاق، آیهٔ ۶؛ ترجمهٔ حسین انصاریان.</ref> | |
| + | * {{متن قرآن|«وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ»}}؛ «و هنگامی که بندگانم از تو دربارهٔ من بپرسند، همانا من نزدیکم».<ref>قرآن کریم، سورهٔ بقره، آیهٔ ۱۸۶؛ ترجمهٔ حسین انصاریان.</ref> | ||
| − | + | از دیدگاه عارفان، این آیات نشان میدهد که [[قرب الهی|قرب به خدا]] با مجاهده و تلاش به دست میآید.<ref>فیض کاشانی، المحجة البیضاء، بخش السلوک؛ امام خمینی، آداب الصلاة، مقدمه.</ref> | |
| − | |||
| − | == | + | ==ارکان و مقامات سلوک== |
| − | + | آثار [[عرفان|عرفانی]]، برای سیر و سلوک، ارکانی برشمردهاند: [[توبه]]، [[مراقبه]]، محاسبه، [[ذکر (اصطلاح اخلاق و عرفان)|ذکر]]، خلوت، [[سکوت و صمت|سکوت]]، [[جوع]] و [[سهر]].<ref>خواجه عبدالله انصاری، منازل السائرین؛ فیض کاشانی، المحجة البیضاء، بخش آداب السلوک.</ref> «مراقبه» به توجه پیوسته به خدا و حالات درون، و «محاسبه» به بازبینی روزانهٔ اعمال اطلاق میشود.<ref>همان.</ref> در کتاب «[[مصباح الشریعة (کتاب)|مصباح الشریعة]]» -که به [[امام صادق علیه السلام|امام صادق]] (علیهالسلام) نسبت داده شده و در سنت عرفانی [[شیعه]] اثری پرنفوذ بوده است<ref>فیض کاشانی، المحجة البیضاء؛ آقابزرگ تهرانی، الذریعة، ج۲۱.</ref>-، همین آداب با تکیه بر باطن اعمال شرح شده است.<ref>مصباح الشریعة، باب المراقبة و المحاسبة.</ref> | |
| − | + | همچنین عارفان برای سلوک، مراحل یا «مقامات» برشمردهاند. [[خواجه عبدالله انصاری]] در «[[منازل السائرین (کتاب)|منازل السائرین]]» صد منزل را در ده باب تنظیم کرده است.<ref>خواجه عبدالله انصاری، منازل السائرین، مقدمه و ابواب.</ref> مقامات مشهور عبارتاند از: [[توبه]]، [[ورع]]، [[زهد]]، [[صبر]]، [[شکر]]، [[رضا]]، [[توکل]]، محبت و فنا.<ref>قشیری، الرسالة القشیریة، باب المقامات؛ فیض کاشانی، المحجة البیضاء.</ref> این مقامات، مراتبی تربیتیاند و ترتیب آنها در آثار مختلف یکسان نیست.<ref>همان.</ref> برخی عارفان میان «مقام» (دستاورد سالک) و «[[حال]]» (موهبت الهی) تفکیک کردهاند.<ref>قشیری، الرسالة القشیریة، باب الفرق بین المقام و الحال.</ref> | |
| − | |||
| − | == پانویس == | + | ==استاد و شریعت در سلوک== |
| + | در سنت [[عرفان|عرفانی]]، همراهی با استاد (مرشد) از شرایط سیر و سلوک شمرده شده است؛ زیرا به باور عارفان، سالک بدون راهنما در تشخیص آسیبها و اوهام درونی دچار خطا میشود.<ref>قشیری، الرسالة القشیریة، باب الأستاذ؛ فیض کاشانی، المحجة البیضاء.</ref> در برابر، برخی بر آناند که در صورت دسترسی نداشتن به استادِ واجد شرایط، سلوک با تکیه بر [[قرآن|کتاب]] و [[شریعت]] نیز ممکن است.<ref>همان.</ref> | ||
| + | |||
| + | نکتهٔ مهم در عرفان [[شیعه|شیعی]]، پیوند ناگسستنی سلوک با شریعت است؛ بر این اساس، سلوک بدون التزام به [[احکام شرعی]]، باطل شمرده میشود.<ref>امام خمینی، آداب الصلاة، مقدمه؛ فیض کاشانی، المحجة البیضاء.</ref> در این سنت، سلوک با [[اخلاق]] و [[عبادت]] پیوند دارد و از ریاضتهای خودساخته و خارج از [[شرع]] پرهیز داده شده است.<ref>نراقی، معراج السعادة، بخش آفات؛ امام خمینی، آداب الصلاة.</ref> و نیز تأکید شده است که سلوک، جایگزین [[تکلیف]] شرعی نیست و سالک باید در چارچوب شریعت بماند.<ref>فیض کاشانی، المحجة البیضاء؛ امام خمینی، آداب الصلاة.</ref> | ||
| + | |||
| + | همچنین آسیبهای سیر و سلوک در آثار عالمان شیعه برشمرده شده است: ادعای مکاشفه و کرامت، ترک [[واجب|واجبات]] به بهانهٔ سلوک، ریاضتهای غیرشرعی، و پیروی از استادان بیصلاحیت.<ref>نراقی، معراج السعادة، بخش آفات؛ امام خمینی، آداب الصلاة، مقدمه.</ref> | ||
| + | |||
| + | ==پانویس== | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||
| − | == منابع == | + | ==منابع== |
| − | * قرآن کریم (ترجمهٔ حسین انصاریان). | + | |
| − | * آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن؛ ''الذریعة إلی تصانیف الشیعة''، بیروت: دار الأضواء، بیتا. | + | *قرآن کریم (ترجمهٔ حسین انصاریان). |
| − | * امام خمینی، سید روحالله؛ ''آداب الصلاة''، تهران: مؤسسهٔ تنظیم و نشر آثار امام خمینی، بیتا. | + | *آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن؛ ''الذریعة إلی تصانیف الشیعة''، بیروت: دار الأضواء، بیتا. |
| − | * خواجه عبدالله انصاری، عبدالله؛ ''منازل السائرین''، تهران: مولوی، بیتا. | + | *امام خمینی، سید روحالله؛ ''آداب الصلاة''، تهران: مؤسسهٔ تنظیم و نشر آثار امام خمینی، بیتا. |
| − | * طباطبایی، سید محمدحسین؛ ''رسالة الولایة''، قم: باقیات، بیتا. | + | *خواجه عبدالله انصاری، عبدالله؛ ''منازل السائرین''، تهران: مولوی، بیتا. |
| − | * فیض کاشانی، محسن؛ ''المحجة البیضاء فی تهذیب الإحیاء''، قم: جامعة المدرسین، بیتا. | + | *طباطبایی، سید محمدحسین؛ ''رسالة الولایة''، قم: باقیات، بیتا. |
| − | * قشیری، ابوالقاسم؛ ''الرسالة القشیریة''، قاهره: دار المعارف، بیتا. | + | *فیض کاشانی، محسن؛ ''المحجة البیضاء فی تهذیب الإحیاء''، قم: جامعة المدرسین، بیتا. |
| − | * مصباح الشریعة (منسوب به امام صادق علیه السلام)، بیروت: مؤسسة الأعلمی، ۱۴۰۰ق. | + | *قشیری، ابوالقاسم؛ ''الرسالة القشیریة''، قاهره: دار المعارف، بیتا. |
| − | * نراقی، ملا مهدی؛ ''معراج السعادة''، قم: هجرت، بیتا. | + | *مصباح الشریعة (منسوب به امام صادق علیه السلام)، بیروت: مؤسسة الأعلمی، ۱۴۰۰ق. |
| + | *نراقی، ملا مهدی؛ ''معراج السعادة''، قم: هجرت، بیتا. | ||
[[رده:عرفان]] | [[رده:عرفان]] | ||
[[رده:اخلاق]] | [[رده:اخلاق]] | ||
| + | [[رده:اخلاق الهی]] | ||
[[رده:اخلاق فردی]] | [[رده:اخلاق فردی]] | ||
| + | [[رده:کلیات اخلاق]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۹ نوامبر ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۰۳
«سِیر و سُلوک»، در اصطلاح عرفان اسلامی، پیمودن راه قرب الهی با مجاهده، ذکر و مراقبه است[۱] و بر حرکت درونی انسان به سوی خدا دلالت میکند.[۲] در عرفان شیعی، سلوک با اخلاق و عبادت و شریعت پیوند دارد و آن جایگزین تکلیف شرعی نیست.
محتویات
مفهومشناسی
«سیر» در لغت به حرکت و رفتن، و در اصطلاح عرفان به تحول درونی و گذر از مراتب نفس گفته میشود؛ «سُلوک» نیز رفتن در راه است و در اصطلاح، به مجموعهٔ اعمال و حالاتِ سالک در راه قرب اطلاق میگردد.[۳] تفاوت آن با تصوف در این است که تصوف بیشتر به سنت اجتماعی و تاریخی طریقت اشاره دارد و سیر و سلوک، به خودِ فرایند درونی.[۴]
این اصطلاح در آثار عارفان مسلمان، با تعبیرهای «سیر الی الله» و «سلوک الی الله» نیز آمده است.[۵]
مبانی قرآنی سلوک
عارفان اسلامی، بنیاد سیر و سلوک را در قرآن میجویند. مهمترین آیات مستند آنان عبارتند از:
- «وَالَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا»؛ «و کسانی که در راه ما مجاهده کردند، قطعاً آنان را به راههای خویش هدایت میکنیم.»[۶]
- «يَا أَيُّهَا الْإِنْسَانُ إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَى رَبِّكَ كَدْحًا فَمُلَاقِيهِ»؛ «ای انسان! همانا تو با تلاش و رنج به سوی پروردگارت میروی و با او دیدار خواهی کرد.»[۷]
- «وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ»؛ «و هنگامی که بندگانم از تو دربارهٔ من بپرسند، همانا من نزدیکم».[۸]
از دیدگاه عارفان، این آیات نشان میدهد که قرب به خدا با مجاهده و تلاش به دست میآید.[۹]
ارکان و مقامات سلوک
آثار عرفانی، برای سیر و سلوک، ارکانی برشمردهاند: توبه، مراقبه، محاسبه، ذکر، خلوت، سکوت، جوع و سهر.[۱۰] «مراقبه» به توجه پیوسته به خدا و حالات درون، و «محاسبه» به بازبینی روزانهٔ اعمال اطلاق میشود.[۱۱] در کتاب «مصباح الشریعة» -که به امام صادق (علیهالسلام) نسبت داده شده و در سنت عرفانی شیعه اثری پرنفوذ بوده است[۱۲]-، همین آداب با تکیه بر باطن اعمال شرح شده است.[۱۳]
همچنین عارفان برای سلوک، مراحل یا «مقامات» برشمردهاند. خواجه عبدالله انصاری در «منازل السائرین» صد منزل را در ده باب تنظیم کرده است.[۱۴] مقامات مشهور عبارتاند از: توبه، ورع، زهد، صبر، شکر، رضا، توکل، محبت و فنا.[۱۵] این مقامات، مراتبی تربیتیاند و ترتیب آنها در آثار مختلف یکسان نیست.[۱۶] برخی عارفان میان «مقام» (دستاورد سالک) و «حال» (موهبت الهی) تفکیک کردهاند.[۱۷]
استاد و شریعت در سلوک
در سنت عرفانی، همراهی با استاد (مرشد) از شرایط سیر و سلوک شمرده شده است؛ زیرا به باور عارفان، سالک بدون راهنما در تشخیص آسیبها و اوهام درونی دچار خطا میشود.[۱۸] در برابر، برخی بر آناند که در صورت دسترسی نداشتن به استادِ واجد شرایط، سلوک با تکیه بر کتاب و شریعت نیز ممکن است.[۱۹]
نکتهٔ مهم در عرفان شیعی، پیوند ناگسستنی سلوک با شریعت است؛ بر این اساس، سلوک بدون التزام به احکام شرعی، باطل شمرده میشود.[۲۰] در این سنت، سلوک با اخلاق و عبادت پیوند دارد و از ریاضتهای خودساخته و خارج از شرع پرهیز داده شده است.[۲۱] و نیز تأکید شده است که سلوک، جایگزین تکلیف شرعی نیست و سالک باید در چارچوب شریعت بماند.[۲۲]
همچنین آسیبهای سیر و سلوک در آثار عالمان شیعه برشمرده شده است: ادعای مکاشفه و کرامت، ترک واجبات به بهانهٔ سلوک، ریاضتهای غیرشرعی، و پیروی از استادان بیصلاحیت.[۲۳]
پانویس
- ↑ خواجه عبدالله انصاری، منازل السائرین، مقدمه؛ قشیری، الرسالة القشیریة، باب السلوک.
- ↑ فیض کاشانی، المحجة البیضاء، بخش السلوک؛ خواجه عبدالله انصاری، منازل السائرین.
- ↑ فیض کاشانی، المحجة البیضاء، بخش السلوک؛ خواجه عبدالله انصاری، منازل السائرین.
- ↑ قشیری، الرسالة القشیریة؛ فیض کاشانی، المحجة البیضاء.
- ↑ قشیری، الرسالة القشیریة، باب السلوک.
- ↑ قرآن کریم، سورهٔ عنکبوت، آیهٔ ۶۹؛ ترجمهٔ حسین انصاریان.
- ↑ قرآن کریم، سورهٔ انشقاق، آیهٔ ۶؛ ترجمهٔ حسین انصاریان.
- ↑ قرآن کریم، سورهٔ بقره، آیهٔ ۱۸۶؛ ترجمهٔ حسین انصاریان.
- ↑ فیض کاشانی، المحجة البیضاء، بخش السلوک؛ امام خمینی، آداب الصلاة، مقدمه.
- ↑ خواجه عبدالله انصاری، منازل السائرین؛ فیض کاشانی، المحجة البیضاء، بخش آداب السلوک.
- ↑ همان.
- ↑ فیض کاشانی، المحجة البیضاء؛ آقابزرگ تهرانی، الذریعة، ج۲۱.
- ↑ مصباح الشریعة، باب المراقبة و المحاسبة.
- ↑ خواجه عبدالله انصاری، منازل السائرین، مقدمه و ابواب.
- ↑ قشیری، الرسالة القشیریة، باب المقامات؛ فیض کاشانی، المحجة البیضاء.
- ↑ همان.
- ↑ قشیری، الرسالة القشیریة، باب الفرق بین المقام و الحال.
- ↑ قشیری، الرسالة القشیریة، باب الأستاذ؛ فیض کاشانی، المحجة البیضاء.
- ↑ همان.
- ↑ امام خمینی، آداب الصلاة، مقدمه؛ فیض کاشانی، المحجة البیضاء.
- ↑ نراقی، معراج السعادة، بخش آفات؛ امام خمینی، آداب الصلاة.
- ↑ فیض کاشانی، المحجة البیضاء؛ امام خمینی، آداب الصلاة.
- ↑ نراقی، معراج السعادة، بخش آفات؛ امام خمینی، آداب الصلاة، مقدمه.
منابع
- قرآن کریم (ترجمهٔ حسین انصاریان).
- آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن؛ الذریعة إلی تصانیف الشیعة، بیروت: دار الأضواء، بیتا.
- امام خمینی، سید روحالله؛ آداب الصلاة، تهران: مؤسسهٔ تنظیم و نشر آثار امام خمینی، بیتا.
- خواجه عبدالله انصاری، عبدالله؛ منازل السائرین، تهران: مولوی، بیتا.
- طباطبایی، سید محمدحسین؛ رسالة الولایة، قم: باقیات، بیتا.
- فیض کاشانی، محسن؛ المحجة البیضاء فی تهذیب الإحیاء، قم: جامعة المدرسین، بیتا.
- قشیری، ابوالقاسم؛ الرسالة القشیریة، قاهره: دار المعارف، بیتا.
- مصباح الشریعة (منسوب به امام صادق علیه السلام)، بیروت: مؤسسة الأعلمی، ۱۴۰۰ق.
- نراقی، ملا مهدی؛ معراج السعادة، قم: هجرت، بیتا.



