خادع: تفاوت بین نسخهها
پرش به ناوبری
پرش به جستجو
مهدی موسوی (بحث | مشارکتها) |
|||
| سطر ۱: | سطر ۱: | ||
| − | + | '''«خادِع»''' از اسماء و صفات [[الله|خداوند]] متعال و به معناى جزا دهنده به [[مکر|مکر]] و حیله است.<ref>اسماء و صفات الهى فقط در قرآن، ج۱، ص۴۰۳.</ref> این کلمه یک بار در [[قرآن|قرآن مجید]] در [[آیه]] شریفه {{متن قرآن|«إِنَّ الْمُنَافِقِينَ يُخَادِعُونَ اللَّهَ وَهُوَ خَادِعُهُمْ...»}}<ref>[[آیه 142 سوره نساء|سوره نساء، آیه ۱۴۲.]]</ref> (منافقان به خدا نيرنگ مى زنند، در حالى كه او نيز آنها را فريب مى دهد) آمده است. | |
| − | + | لازم به ذکر است، با اینکه خدای متعال اين فعل را به خود نسبت داده، نمى توانيم خدا را «خادع» بخوانيم؛ به این علت که نسبت موجود در آيه ياد شده، نسبت واقعى نيست، بلكه به خاطر حفظ همگونى سخن (مشاكله) از اين تعبير بهره گرفته شده است و در حقيقت مقصود اين است كه خدا خدعه و مكر آنها را خنثى و بىاثر مى سازد، نه اين كه واقعاً از در حيله وارد مى گردد.<ref>منشور جاوید، جعفر سبحانی، ج۲ ص۵۵.</ref> | |
==پانویس== | ==پانویس== | ||
| سطر ۸: | سطر ۸: | ||
==منابع== | ==منابع== | ||
| − | *[[فرهنگ قرآن (کتاب)|فرهنگ قرآن]]، | + | *[[فرهنگ قرآن (کتاب)|فرهنگ قرآن]]، اکبر هاشمی، ج۱۲، ص۲۶۱. |
| + | *[[منشور جاوید (کتاب)|منشور جاوید]]، جعفر سبحانی، ج۲. | ||
{{قرآن}} | {{قرآن}} | ||
[[رده:اسماء و صفات الهی]] | [[رده:اسماء و صفات الهی]] | ||
[[رده:واژگان قرآنی]] | [[رده:واژگان قرآنی]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۲ اوت ۲۰۲۶، ساعت ۱۶:۴۵
«خادِع» از اسماء و صفات خداوند متعال و به معناى جزا دهنده به مکر و حیله است.[۱] این کلمه یک بار در قرآن مجید در آیه شریفه «إِنَّ الْمُنَافِقِينَ يُخَادِعُونَ اللَّهَ وَهُوَ خَادِعُهُمْ...»[۲] (منافقان به خدا نيرنگ مى زنند، در حالى كه او نيز آنها را فريب مى دهد) آمده است.
لازم به ذکر است، با اینکه خدای متعال اين فعل را به خود نسبت داده، نمى توانيم خدا را «خادع» بخوانيم؛ به این علت که نسبت موجود در آيه ياد شده، نسبت واقعى نيست، بلكه به خاطر حفظ همگونى سخن (مشاكله) از اين تعبير بهره گرفته شده است و در حقيقت مقصود اين است كه خدا خدعه و مكر آنها را خنثى و بىاثر مى سازد، نه اين كه واقعاً از در حيله وارد مى گردد.[۳]
پانویس
- ↑ اسماء و صفات الهى فقط در قرآن، ج۱، ص۴۰۳.
- ↑ سوره نساء، آیه ۱۴۲.
- ↑ منشور جاوید، جعفر سبحانی، ج۲ ص۵۵.
منابع
- فرهنگ قرآن، اکبر هاشمی، ج۱۲، ص۲۶۱.
- منشور جاوید، جعفر سبحانی، ج۲.
