عمرو بن جناده انصاری: تفاوت بین نسخهها
مهدی موسوی (بحث | مشارکتها) (ویرایش) |
مهدی موسوی (بحث | مشارکتها) |
||
| (یک نسخهٔ میانیِ همین کاربر نمایش داده نشده است) | |||
| سطر ۱: | سطر ۱: | ||
| − | + | '''«عمرو بن جناده انصاری»''' از اصحاب نوجوان [[امام حسين]] عليهالسلام و از [[شهدای کربلا]] است. نام عمرو بن جناده در [[زیارت ناحیه مقدسه]] هم آمده است.<ref>تنقیح المقال، مامقانى، ج۲، ص۳۲۷.</ref> نام او در برخى منابع، «عمر بن جناده» ذکر شده است. | |
| − | + | پدرش [[جنادة بن کعب الانصاری|جنادة بن حارث]] از [[صحابه]] [[رسول خدا]] صلى الله عليه وآله و از [[شیعه|شيعيان]] با اخلاص [[امام على]] عليهالسلام بود كه در [[جنگ صفین]] شركت داشت و در [[كربلا]] نیز به [[شهادت در راه خدا|شهادت]] رسيد. بنا به گفته برخى، مادرش، بحريه دختر مسعود خزرجى، از زنان شجاع و فداكارى است كه او نيز در كربلا حضور داشت. | |
| − | + | ||
| − | + | عمرو بن جناده که به نقلى ۹ یا ۱۱ سال و بنا به نقلى ديگر، ۲۱ سال داشت، همراه پدر و مادرش، در [[مكه]] به امام حسين عليه السلام پيوست. پس از شهادت پدرش جناده در روز [[عاشورا]]، مادرش او را امر به [[جهاد]] كرد و گفت: پسرم برو و حسين عليه السلام را يارى كن. آن جوان نزد امام عليه السلام آمد و اجازه ميدان خواست. امام حسين عليه السلام اجازه نداد؛ او بار ديگر سخن خود را تكرار كرد. امام عليه السلام فرمود: اين جوان پدرش شهيد شده و شايد مادرش، ميدان رفتن او را خوش نداشته باشد. عمرو گفت: اى فرزند رسول خدا، مادرم مرا امر كرده شما را يارى كنم و خود لباس جنگ بر تنم پوشانده است.<ref>ابصار العین فی انصار الحسین، محمد سماوی، ص۸۶.</ref> امام حسين عليه السلام اجازه داد و او به ميدان رفت و چنين [[رجزهای یاران ابا عبدالله علیه السلام|رجز]] خواند: | |
| + | |||
| + | اميرى حُسَيْنٌ وَ نِعْمَ الاميرُ * سُرُور فُؤادِ البَشير النّذيرِ | ||
| + | |||
| + | عَلِىٌّ وَ فاطِمَةٌ والِداهُ * فَهَلْ تَعْلَمُونَ لَهُ مِنْ نَظيرٍ | ||
| + | |||
| + | لَهُ طَلْعَةٌ مِثْلُ شَمْسِ الضُّحى * لَهُ غُرَّةٌ مِثْلُ بَدْرِ الْمُنيرِ | ||
| + | |||
| + | امير من حسين (ع) است و چه خوب اميرى است. او مايه شادى دل پيامبر بشارت دهنده و انذار كننده است. پدرش [[امام على|على]] (ع) و مادرش [[فاطمه]] (ع) است. آيا شبيهى براى او سراغ داريد؟ او چهره اى همچون خورشيد رخشان و پيشانى اى چون ماه دارد. | ||
| + | عمرو بن جناده آن قدر با دشمن جنگيد تا به شهادت رسيد. مالک بن نسر بدى سرش را جدا كرد و به سوى لشكرگاه امام حسين عليه السلام پرتاب نمود. مادرش سر او را برداشت و گفت: «آفرين پسرم، اى شادى دلم و اى نور چشمم». سپس سر را به سوى يكى از افراد دشمن پرتاب كرد. پس از آن عمود خيمه را كشيد و بر آن گروه حمله كرد. امام حسين عليه السلام مانع شد و او را برگرداند و در حقش دعا فرمود. خوارزمى نوشته است كه اين زن در حمله اش، دو نفر از افراد دشمن را به هلاكت رساند. | ||
| + | |||
==پانویس== | ==پانویس== | ||
<references /> | <references /> | ||
| − | == | + | ==منابع== |
| − | |||
| − | |||
| − | [[رده:شهدای کربلا]] | + | *[[پژوهشی پیرامون شهدای کربلا (کتاب)|پژوهشی پیرامون شهدای کربلا]]، پژوهشکده تحقیقات اسلامی. |
| + | *[[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، جواد محدثی، نشر معروف. | ||
| + | [[رده:اصحاب امام حسین علیه السلام]][[رده:شهدای کربلا]] | ||
{{الگو:واقعه عاشورا}} | {{الگو:واقعه عاشورا}} | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۰ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۶:۲۷
«عمرو بن جناده انصاری» از اصحاب نوجوان امام حسين عليهالسلام و از شهدای کربلا است. نام عمرو بن جناده در زیارت ناحیه مقدسه هم آمده است.[۱] نام او در برخى منابع، «عمر بن جناده» ذکر شده است.
پدرش جنادة بن حارث از صحابه رسول خدا صلى الله عليه وآله و از شيعيان با اخلاص امام على عليهالسلام بود كه در جنگ صفین شركت داشت و در كربلا نیز به شهادت رسيد. بنا به گفته برخى، مادرش، بحريه دختر مسعود خزرجى، از زنان شجاع و فداكارى است كه او نيز در كربلا حضور داشت.
عمرو بن جناده که به نقلى ۹ یا ۱۱ سال و بنا به نقلى ديگر، ۲۱ سال داشت، همراه پدر و مادرش، در مكه به امام حسين عليه السلام پيوست. پس از شهادت پدرش جناده در روز عاشورا، مادرش او را امر به جهاد كرد و گفت: پسرم برو و حسين عليه السلام را يارى كن. آن جوان نزد امام عليه السلام آمد و اجازه ميدان خواست. امام حسين عليه السلام اجازه نداد؛ او بار ديگر سخن خود را تكرار كرد. امام عليه السلام فرمود: اين جوان پدرش شهيد شده و شايد مادرش، ميدان رفتن او را خوش نداشته باشد. عمرو گفت: اى فرزند رسول خدا، مادرم مرا امر كرده شما را يارى كنم و خود لباس جنگ بر تنم پوشانده است.[۲] امام حسين عليه السلام اجازه داد و او به ميدان رفت و چنين رجز خواند:
اميرى حُسَيْنٌ وَ نِعْمَ الاميرُ * سُرُور فُؤادِ البَشير النّذيرِ
عَلِىٌّ وَ فاطِمَةٌ والِداهُ * فَهَلْ تَعْلَمُونَ لَهُ مِنْ نَظيرٍ
لَهُ طَلْعَةٌ مِثْلُ شَمْسِ الضُّحى * لَهُ غُرَّةٌ مِثْلُ بَدْرِ الْمُنيرِ
امير من حسين (ع) است و چه خوب اميرى است. او مايه شادى دل پيامبر بشارت دهنده و انذار كننده است. پدرش على (ع) و مادرش فاطمه (ع) است. آيا شبيهى براى او سراغ داريد؟ او چهره اى همچون خورشيد رخشان و پيشانى اى چون ماه دارد.
عمرو بن جناده آن قدر با دشمن جنگيد تا به شهادت رسيد. مالک بن نسر بدى سرش را جدا كرد و به سوى لشكرگاه امام حسين عليه السلام پرتاب نمود. مادرش سر او را برداشت و گفت: «آفرين پسرم، اى شادى دلم و اى نور چشمم». سپس سر را به سوى يكى از افراد دشمن پرتاب كرد. پس از آن عمود خيمه را كشيد و بر آن گروه حمله كرد. امام حسين عليه السلام مانع شد و او را برگرداند و در حقش دعا فرمود. خوارزمى نوشته است كه اين زن در حمله اش، دو نفر از افراد دشمن را به هلاكت رساند.
پانویس
منابع
- پژوهشی پیرامون شهدای کربلا، پژوهشکده تحقیقات اسلامی.
- فرهنگ عاشورا، جواد محدثی، نشر معروف.
 |
|||
| قبل از واقعه | |||
| شرح واقعه |
| ||
| پس از واقعه | |||
| بازتاب واقعه | |||
| وابسته ها | |||
