سید محمدصادق لواسانی: تفاوت بین نسخهها
مهدی موسوی (بحث | مشارکتها) (ویرایش) |
مهدی موسوی (بحث | مشارکتها) |
||
| (۱۴ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۳ کاربر نشان داده نشده) | |||
| سطر ۱: | سطر ۱: | ||
| − | {{بخشی از یک کتاب}} | + | {{بخشی از یک کتاب|کتاب=ستارگان حرم}} |
| − | ''' | + | '''«آیتالله سید محمدصادق لواسانى»''' (۱۲۸۰-۱۳۶۹ ش)، از علمای مجاهد [[شیعه]] معاصر و از شاگردان [[شیخ عبد الکریم حائری یزدی|شیخ عبدالکریم حائرى]] بود. وی از یاران دیرین [[امام خمینی]] و نماینده تام الاختیار ایشان بود و نقش مهمی در مبارزه با رژیم [[طاغوت|طاغوتی]] پهلوی و پیروزی انقلاب اسلامی [[ایران]] داشت.{{شناسنامه عالم |
| − | {{شناسنامه عالم | + | ||نام کامل = سید محمدصادق حسینی لواسانى |
| − | ||نام کامل = سید محمدصادق لواسانى | ||
||تصویر= [[پرونده:Lavasani.jpg|230px]] | ||تصویر= [[پرونده:Lavasani.jpg|230px]] | ||
||زادروز = ۱۲۸۰ شمسی | ||زادروز = ۱۲۸۰ شمسی | ||
| سطر ۸: | سطر ۷: | ||
|وفات = ۱۳۶۹ شمسی | |وفات = ۱۳۶۹ شمسی | ||
|مدفن = [[قم]]، [[حرم حضرت معصومه علیها السلام|حرم حضرت معصومه]] | |مدفن = [[قم]]، [[حرم حضرت معصومه علیها السلام|حرم حضرت معصومه]] | ||
| − | |اساتید = [[شیخ عبد الکریم حائری یزدی|شیخ عبدالکریم حائرى]]، [[سید محمدتقی خوانساری|سید محمدتقى خوانسارى]]، [[سید محمد حجت کوه کمره ای|سید محمد حجت | + | |اساتید = [[شیخ عبد الکریم حائری یزدی|شیخ عبدالکریم حائرى]]، [[سید محمدتقی خوانساری|سید محمدتقى خوانسارى]]، [[سید محمد حجت کوه کمره ای|سید محمد حجت کوهکمرهاى]]، [[آیت الله محمدعلی شاه آبادی|محمدعلی شاهآبادى]]،... |
|شاگردان = | |شاگردان = | ||
|آثار = | |آثار = | ||
}} | }} | ||
| − | == ولادت و خاندان == | + | ==ولادت و خاندان== |
| − | سید محمدصادق در ماه [[صفر]] ۱۳۲۴ هجرى قمرى، (مطابق با ۱۲۸۰ شمسى) در شهر [[نجف]] اشرف و جوار بارگاه ملکوتى حضرت [[امام على]] علیه السلام دیده به جهان گشود. | + | سید محمدصادق حسینی در ماه [[صفر]] ۱۳۲۴ هجرى قمرى، (مطابق با ۱۲۸۰ شمسى) در شهر [[نجف]] اشرف و جوار بارگاه ملکوتى حضرت [[امام على]] علیه السلام دیده به جهان گشود. |
| − | == تحصیلات و استادان == | + | پدرش آیت الله حاج سید ابوالقاسم حسینى از شاگردان بزرگانی چون [[آخوند خراسانی|آخوند خراسانى]] (متوفى ۱۳۲۹ هـ.ق) و [[شیخ محمد بهاری|شیخ محمد بهارى]] (متوفى ۱۳۲۵ هـ.ق) بود. وی در ۱۳۶۳ قمرى به دیار باقى شتافت و پیکر پاکش در جوار صحن حضرت [[امام على]] علیه السلام به خاک سپرده شد. |
| + | |||
| + | ==تحصیلات و استادان== | ||
محمدصادق لواسانی با تشویق و راهنماییهاى پدر، تحصیلات ابتدایى را در زادگاهش شروع کرد و به مدت هفت سال در [[نجف]] در محضر پدرش، آیت الله سید ابوالقاسم لواسانى و برادر بزرگش سید احمد لواسانى دروس حوزوى را فراگرفت. | محمدصادق لواسانی با تشویق و راهنماییهاى پدر، تحصیلات ابتدایى را در زادگاهش شروع کرد و به مدت هفت سال در [[نجف]] در محضر پدرش، آیت الله سید ابوالقاسم لواسانى و برادر بزرگش سید احمد لواسانى دروس حوزوى را فراگرفت. | ||
'''ورود به همدان:''' | '''ورود به همدان:''' | ||
| − | سید محمدصادق در سال ۱۲۹۵ هـ.ش در پانزده سالگی، به همراه پدر به ایران آمد.<ref>گنجینه دانشمندان، جلد ۴، ص ۵۵۰.</ref> | + | سید محمدصادق در سال ۱۲۹۵ هـ.ش در پانزده سالگی، به همراه پدر به [[ایران]] آمد.<ref>گنجینه دانشمندان، جلد ۴، ص ۵۵۰.</ref> پدرش چون بیشتر درسهاى [[اخلاق|اخلاقى]] و [[عرفان|عرفانى]] را از اساتید به نام حوزه نجف که از دیار همدان برخاسته بودند، آموخته بود، به همراه فرزندش وارد همدان شد و محمدصادق در حدود یک سال در کنار پدر ماند و از محضر او و برادر استفاده برد. |
'''سفر به اراک:''' | '''سفر به اراک:''' | ||
هنگامى که در سال ۱۳۳۲ هـ.ق، آیت الله [[شیخ عبد الکریم حائری یزدی|شیخ عبدالکریم حائرى]]، از مجتهدین به نام حوزه نجف به اراک وارد شد، از مکتبخانه و حوزه هاى علوم دینى پررونق خبرى نبود، اما با ورود حاج شیخ در مدتى اندک آوازه مکتبش به بسیارى از شهرهاى [[ایران|ایران]] رسید و دیرى نپایید که شیفتگان دانش از سراسر کشور به سوى اراک رهسپار شدند و به این ترتیب [[حوزه علمیه]] اراک به عنوان بزرگترین مجمع علمى ایران شناخته شد.<ref>شیخ عبدالکرمیم حائرى نگهبان بیدار، سعید عباس زاده.</ref> همین دوران بود که سید محمد به همراه برادرش سید احمد براى ادامه تحصیل از همدان به اراک آمد. در این سالها نیز سید محمد بیشتر از محضر برادرش کسب فیض مى کرد. | هنگامى که در سال ۱۳۳۲ هـ.ق، آیت الله [[شیخ عبد الکریم حائری یزدی|شیخ عبدالکریم حائرى]]، از مجتهدین به نام حوزه نجف به اراک وارد شد، از مکتبخانه و حوزه هاى علوم دینى پررونق خبرى نبود، اما با ورود حاج شیخ در مدتى اندک آوازه مکتبش به بسیارى از شهرهاى [[ایران|ایران]] رسید و دیرى نپایید که شیفتگان دانش از سراسر کشور به سوى اراک رهسپار شدند و به این ترتیب [[حوزه علمیه]] اراک به عنوان بزرگترین مجمع علمى ایران شناخته شد.<ref>شیخ عبدالکرمیم حائرى نگهبان بیدار، سعید عباس زاده.</ref> همین دوران بود که سید محمد به همراه برادرش سید احمد براى ادامه تحصیل از همدان به اراک آمد. در این سالها نیز سید محمد بیشتر از محضر برادرش کسب فیض مى کرد. | ||
| − | |||
| − | |||
'''مهاجرت به قم:''' | '''مهاجرت به قم:''' | ||
| − | با هجرت آیت الله حاج شیخ عبدالکریم به شهر مقدس قم، سید | + | در سال ۱۳۴۰ هـ.ق (۱۳۰۱ هـ.ش) حاج شیخ عبدالکریم براى [[زیارت]] به [[قم]] آمده بود، با دعوت علماء از جمله [[شیخ محمدتقی بافقی|آیت الله بافقى]] (متوفى ۱۳۶۵ هـ.ق) مبنى بر ماندن در حوزه قم، با توجه به مشکلات زیادى که [[حوزه علمیه قم]] را تهدید مى کرد، موافقت کرد و حوزه اراک را به شهر مقدس قم انتقال داد. با هجرت آیت الله حاج شیخ عبدالکریم به شهر مقدس قم، سید محمدصادق نیز در سال ۱۲۹۷ هـ.ش در سن ۱۷ سالگى در حالى که به مدت نُه سال مقدمات و سطح حوزه را از محضر پدر و برادرش در نجف، همدان و اراک فراگرفته بود، مانند دیگر طلاب و فضلا به قم عزیمت کرد. |
'''آشنایى با امام خمینی:''' | '''آشنایى با امام خمینی:''' | ||
| − | سید | + | سید محمدصادق بعد از ورود به [[قم]] در [[مدرسه فیضیه|مدرسه فیضیه]] و دارالشفاء ساکن شد و در همان روزهاى ورود با [[امام خمینی|سید روح الله خمینى]] آشنا و پس از مدتى هم بحث و هم حجره ایشان شد. سید با شروع دروس حوزه در درس خارج [[فقه]] و [[اصول فقه|اصول]] بزرگانى همچون آیت الله [[شیخ عبد الکریم حائری یزدی|شیخ عبدالکریم حائرى]]، [[سید محمدتقی خوانساری|سید محمدتقى خوانسارى]] (متوفى ۱۳۷۱ هـ.ق) و آیت الله [[سید محمد حجت کوه کمره ای|سید محمد حجت کوهکمره اى]] (متوفى ۱۳۷۲ هـ.ق) شرکت کرد. |
| − | همچنین از محضر درس | + | همچنین از محضر درس آیت الله [[آیت الله محمدعلی شاه آبادی|شیخ محمدعلى شاه آبادى]] (متوفى ۱۳۶۹ هـ.ق) دروس [[عرفان]]، [[حکمت]]، [[فلسفه]]، کتب «مفاتیح الغیب»، «شرح [[فصوص الحکم (ابن عربی) (کتاب)|فصوص]]» و «منازل السائرین» را آموخت. دو سال نیز از درس [[اخلاق]] عارف الهى، آیت الله [[میرزا جواد آقا ملکی تبریزی|میرزا جواد آقا ملکى تبریزى]] (متوفى ۱۳۴۳) بهره مند شد. |
| − | سید محمد در طول نُه سال اقامت خود در قم، اکثر این دروس را با حاج آقا | + | سید محمد در طول نُه سال اقامت خود در قم، اکثر این دروس را با حاج آقا روح الله خمینى [[مباحثه]] کرد. خود در این باره میگوید: حتى در سفرها و [[زیارت]] که گاهى [[مشهد]] مشرف مى شدیم، در راه و هر فرصتى که حاصل مى شد مشغول مباحثات علمى و فلسفى مى شدیم... در [[مدرسه فیضیه]] صبحهاى زود در کنار رودخانه ساحلى مشغول مباحثه مى شدیم؛ حتى روزهاى سرد هم این کار انجام مى شد و چقدر زیبا و با لطف و صفا صورت میگرفت.<ref>مصاحبه با آیت الله لواسانى، روزنامه رسالت، ۱۳۶۸/۴/۲۰.</ref> |
'''عزیمت به نجف:''' | '''عزیمت به نجف:''' | ||
| − | آیت الله سید محمدصادق لواسانى به شوق زیارت بارگاه [[امام على]] علیه السلام، و استفاده بیشتر از علماى حوزه [[نجف]]، در سال ۱۳۰۴ هـ.ش عازم [[عراق]] شد و از مکتب درسى اساتید بزرگى | + | آیت الله سید محمدصادق لواسانى به شوق زیارت بارگاه [[امام على]] علیه السلام، و استفاده بیشتر از علماى حوزه [[نجف]]، در سال ۱۳۰۴ هـ.ش عازم [[عراق]] شد و از مکتب درسى اساتید بزرگى همچون آیت الله [[میرزا ابوالحسن مشکینی|میرزا ابوالحسن مشکینى]] (متوفى ۱۳۵۸ هـ.ق) و آیت الله [[آقا ضیاءالدین عراقی|آقا ضیاءالدین عراقى]]، عالم بزرگ علم اصول و فقه (متوفى ۱۳۵۹ هـ.ق) استفاده کرد و بعد از مدتى به خاطر کسالت و به امر پدر به شهر مقدس قم بازگشت. |
| − | وى در سن ۳۲ سالگى (سال ۱۳۱۲ هـ.ش) در نتیجه سالها تحقیق و فعالیتهاى علمى به مدارج عالیه [[اجتهاد]] دست یافت. در این فاصله | + | وى در سن ۳۲ سالگى (سال ۱۳۱۲ هـ.ش) در نتیجه سالها تحقیق و فعالیتهاى علمى به مدارج عالیه [[اجتهاد]] دست یافت. در این فاصله زمانى، مدتى هم در [[مشهد]] دروس [[فقه]] و [[اصول فقه|اصول]] و [[حکمت]] را از محضر آیت الله [[سید حسین طباطبائی قمی|حاج آقا حسین قمى]] (متوفى ۱۳۶۶) خارج فقه و اصول، و [[تفسیر قرآن|تفسیر]] را نزد آیت الله [[شیخ مرتضی آشتیانی|شیخ مرتضى آشتیانى]] (متفی ۱۳۶۵ هـ.ق) آیت الله میرزا محمد آقازاده کفائى (متوفى ۱۳۵۶) فراگرفت. |
| − | == | + | ==فعالیتهای اجتماعی و سیاسی== |
'''تصدى مدارس علمیه:''' | '''تصدى مدارس علمیه:''' | ||
| − | در سال ۱۳۱۴ هـ.ش به جهت توطئه هاى گوناگونى مانند اعلام کشف [[حجاب]]، به گلوله بستن مردم در [[مسجد گوهرشاد]]، تبعید | + | در سال ۱۳۱۴ هـ.ش به جهت توطئه هاى گوناگونى مانند اعلام کشف [[حجاب]]، به گلوله بستن مردم در [[مسجد گوهرشاد]]، تبعید علما و بزرگان [[مشهد]]، مصوبه هاى اتحاد شکل لباس، لزوم جواز پروانه و گواهینامه و تفتیش و رسیدگى به امور روحانیون و دهها مورد دیگر که از سوى رضاخان علیه [[حوزه علميه|حوزه هاى علمیه]]، خصوصاً حوزه [[قم]] انجام مى گرفت، از طرف آیات ثلاث عظام، [[سید محمد حجت کوه کمره ای|سید محمد حجت کو کمری]]، [[سید محمدتقی خوانساری|سید محمدتقى خوانسارى]] و [[سید صدرالدین صدر|سید صدرالدین صدر]] به تولیت مدارس [[مدرسه فیضیه|فیضیه]]، دارالشفاء و عبدالله خان منصوب شد.<ref>آثار الحجه، جلد دوم، ص ۲۵۶، محمد شریف رازى.</ref> |
| − | این دو حوزه علمیه در طول شش سال مدیریت | + | این دو حوزه علمیه در طول شش سال مدیریت ایشان، به بهترین وجه اداره شد و در روزگارى که طلاب حق پوشیدن لباس روحانى را نداشتند، زیر نظر بزرگان ضمن حل و فصل امور طلاب به تدریس دروس سطح حوزه پرداخت و تا سال ۱۳۲۰ هـ.ش مشغول این امر مهم شد. |
'''اقامت در تهران:''' | '''اقامت در تهران:''' | ||
| − | آیت الله لواسانى در سال ۱۳۲۱ هـ.ش براى نشر معارف الهى عازم [[تهران]] شد و در مسجد مدرسه میرزا ابوالحسن معمار به اقامه [[نماز جماعت|جماعت]] و خدمات دینى پرداخت. با این حال همچنان با [[امام خمینی]] که در [[قم]] بود، ارتباط نزدیک داشت. دکتر محمدتقى | + | آیت الله لواسانى در سال ۱۳۲۱ هـ.ش براى نشر معارف الهى عازم [[تهران]] شد و در مسجد مدرسه میرزا ابوالحسن معمار به اقامه [[نماز جماعت|جماعت]] و خدمات دینى پرداخت. با این حال همچنان با [[امام خمینی]] که در [[قم]] بود، ارتباط نزدیک داشت. دکتر محمدتقى لواسانى فرزند آیت الله لواسانى از آن ایام چنین یاد مى کند: «آیت الله لواسانى به تهران مهاجرت مى نمایند. از همان سال مرحوم امام قدس سره سالى دو تا سه بار به تهران تشریف و میهمان آیت الله لواسانى بودند».<ref>مصاحبه با آیت الله لواسانى، نقل از دکتر محمدتقى لواسانى، روزنامه رسالت، ۱۳۶۸/۴/۲۰.</ref> |
'''سرآغاز مبارزات:''' | '''سرآغاز مبارزات:''' | ||
| − | در سال ۱۳۴۱ هـ.ش که | + | در سال ۱۳۴۱ هـ.ش که امام خمینی براى دیدار با آیت الله لواسانى به تهران آمده بود، موضوع لایحه انجمنهاى ایالتى و ولایتى مطرح شد. امام خمینی اولین [[مرجعیت|مرجع]] تقلید جهان [[اسلام]] بود که به مخالفت با آن لایحه برخاست. بعد از سخنرانى تاریخى امام در [[مدرسه فیضیه]] در سال ۱۳۴۲، رژیم پهلوى امام را دستگیر کرده، به تهران منتقل کرد. مدتى بعد که امام آزاد شد، سراغ یار دیرین و مجاهد خود را گرفت. |
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | + | حجت الاسلام سید محمدرضا لواسانى فرزند آیت الله لواسانى در این رابطه مى گوید: «امام پس از آزادى به اولین کسى که تلفن زدند و خواستار ملاقات با ایشان شدند، آیت الله لواسانى بود و از همین تاریخ هم بود که حضرت امام وکالت تام الاختیارى را در تهران به ایشان واگذار نمودند، به صورتى که وقتى افرادى به حضرت امام مراجعه مى نمودند و سؤال مى کردند در تهران به چه کسى مراجعه مى نماییم، امام مى فرمود: به آقاى لواسانى مراجعه نمایید. دست ایشان دست من است و توهین به ایشان توهین به من است و این مطلب را حضرت امام قبل از تبعید به [[ترکیه|ترکیه]] و [[نجف]] مى فرمودند و هم بعد از آن که نامه هاى کتبى افراد در این رابطه گویاى این مطلب است».<ref>حجت الاسلام محمدرضا لواسانى؛ فرزند آیت الله لواسانى کیهان، ۱۳۶۹/۸/۱۷.</ref> | |
| − | نقش | + | '''نقش آیتالله لواسانى بعد از تبعید امام:''' |
| − | + | چند ماه بعد از آزادى امام خمینی، قانون کاپیتولاسیون و مصونیت قضایى اتباع آمریکایى در [[ایران|ایران]] مطرح شد. امام در سخنرانى خود در [[قم]] ارکان دولت شاهنشاهى را به لرزه درآورد. در پى آن، در شب ۱۳ آبان ۱۳۴۳، دژخیمان پهلوى، ایشان را دستگیر و به تهران منتقل و بلافاصله به [[ترکیه]] تبعید کردند. | |
| − | در | + | نقش آیت الله لواسانى در حفظ و حمایت از امام و انقلاب در این دوران آن چنان برجسته است که همه یاران امام و انقلاب بر آن شهادت داده اند. در این بین [[سید احمد خمینی|سید احمد خمینی]] فرزند امام مى نویسد: او (آیت الله لواسانى) به حق در زمان تبعید امام قدس سره پدرى دلسوز و مربىاى صادق برایم بود. محبتهاى خالصانه او در تنهایىهایم موجب دلگرمى بود. در مدت تبعید و زندانى امام، آیت الله لواسانى در مقابل [[طاغوت]] و طاغوتیان ایستاد و از امام دفاع کرد و زمانى که نام امام مساوى با زندان و اعدام بود، یک تنه مسئولیت نمایندگى على الاطلاق حضرت امام را پذیرفت و مسئول شهریه در [[قم]] و [[تهران]] و سایر حوزه ها شد و با شهامت تا دم [[مرگ]] از این مسئولیت دفاع کرد و پذیراى زندان و شکنجه و تبعید و دربدرى شد. او کسى بود که امام بارها گفته بود: دست او دست من است. او رفیق بىبدیل من است، توهین به او توهین به من است و او راستى چنین بود...».<ref>یادگار امام، رسالت، ۶۹/۸/۹.</ref> |
| − | + | در سال ۱۳۴۳، رژیم ستمشاهى آیت الله لواسانى را ممنوع الخروج کرد و در تهران تحت نظر قرار گرفت.<ref>دکتر محمدتقى لواسانى، فرزند آیت الله لواسانى، رسالت، ۱۳۶۸/۴/۲.</ref> وجود ایشان در تهران و مساعدتهاى فکرى و مالى به خانواده هاى زندانیان و تبعیدیها و تقویت نیروها توجه آحاد مردم به ایشان، ارتباط نزدیک از تهران با تبعیدگاه امام در [[نجف]] و پیوند امام با امت و وکالت تام الاختیارى امام، باعث حساسیت ویژه رژیم پهلوى و متعاقب آن فشارهاى مختلفى بود که به ایشان مى آوردند. | |
| − | آیت الله لواسانى به دلیل نامناسب بودن | + | با این همه آیت الله لواسانى همچنان به انجام مسئولیتهاى خود ادامه مى داد تا این که رژیم در بهمن ۱۳۵۱ هـ.ش ایشان را در سن ۷۱ سالگى دستگیر و به زندان انفرادى کمیته شهربانى تهران انتقال داد، اما مدتى بعد با وساطت مراجع عظام از زندان آزاد شد. پس از آزادى، به خاطر استمرار مبارزه، براى دومین بار در سال ۱۳۵۳ تیر ماه، دستگیر و به مدت سه سال به «هشت پر» طالش تبعید شد. آیت الله لواسانى به دلیل نامناسب بودن هوا، دچار بیمارى شد و به این دلیل به تهران منتقل شد و شش ماه تحت درمان قرار گرفت. وقتى در بیمارستان از طرف [[ساواک]] به ایشان اعلام شد که اگر مى خواهید به تبعیدگاه برنگردید، دست از حمایت [[امام خمینی|خمینى]] بردارید، ایشان در جواب به یک جمله بسنده کرد و گفت: به تبعیدگاه برمى گردم.<ref>حجت الاسلام سید محمدرضا لواسانى؛ فرزند آیت الله لواسانى، کیهان، ۶۹/۸/۱۷.</ref> |
| − | آیت الله لواسانى در سال ۱۳۵۷ در سن هفتاد و هفت سالگى بعد از [[زیارت]] [[عتبات عالیات|عتبات عالیات]] براى تجدید | + | آیت الله لواسانى در سال ۱۳۵۷ در سن هفتاد و هفت سالگى بعد از [[زیارت]] [[عتبات عالیات|عتبات عالیات]] براى تجدید دیدار با امام، عازم فرانسه شد و پس از تبادل اندیشه پیرامون حکومت اسلامى و آینده ایران و... قبل از امام به [[ایران]] مراجعت کرد. |
'''بعد از پیرزوی انقلاب:''' | '''بعد از پیرزوی انقلاب:''' | ||
| − | آیت الله لواسانى بعد از ورود امام به ایران | + | آیت الله لواسانى بعد از ورود امام خمینی به ایران اسلامى، بى هیچ نام و عنوانى در کنار امام قرار گرفت. او در طول ده سال بعد از پیروزى انقلاب نیز تا آخرین لحظه با امام همراه شد. حجت الاسلام سید محمدرضا لواسانى فرزند آیت الله لواسانى در این باره مى نویسد: «پس از انقلاب، آیت الله لواسانى حداقل هفته اى یکبار بدون هیچگونه تشریفاتى به ملاقات حضرت امام مى رفتند و اگر به واسطه عذرى نمى توانستند بروند، حضرت امام توسط یادگارشان جناب آقاى [[سید احمد خمینی|حاج احمد آقا]] از حال آیت الله لواسانى سؤال مى کردند و علت نیامدن را مى پرسیدند».<ref>همان.</ref> |
| − | + | حجت الاسلام [[سید احمد خمینی|سید احمد خمینی]] در پیرامون این موضوع مى نویسد: «...با این که او نماینده تام الاختیار حضرت امام بود، هرگز از زندگى زاهدانه اش دست نکشید و تا آخر در همان منزل که قریب پنجاه سال پیش خریده بود، زندگى کرد و در آخر عمر با آن که تمامى دوستانش او را به زندگى اى بهتر فرامى خواندند، ولى او با خداى خود عهد کرده بود تا چون محرومین و پابرهنه ها زندگى کند. او هشتاد سال با خمینى بود و براى همه کسانى که او را مى شناختند بوى امام را مى داد. هر هفته در تمامى مدت بعد از انقلاب یک روز از آن ملاقات او با امام بود و او در برف و سرما هم این ملاقات را ترک نکرد. آخر دل امام به او خوش بود...».<ref>یادگار امام، رسالت، ۶۹/۸/۹.</ref> | |
| − | == ویژگیهاى اخلاقى == | + | ==ویژگیهاى اخلاقى== |
| − | با نگرش اجمالى به نظریات امام | + | با نگرش اجمالى به نظریات [[امام خمینی]]، فرزندان و نزدیکان آیت الله لواسانى مى توان به خصوصیات ویژه این مرد الهى پى برد، که از جمله آنهاست: عمل به تکلیف، سادهزیستى، انجام فرائض در اول وقت، تقید به [[نماز شب]]، خلوص در زندگى، سعى در حل مشکلات مردم، [[صله رحم]]، [[تواضع]] و فروتنى، قرائت چند نوبت [[قرآن]] در روزها، شهامتِ دفاع از [[حق]]، [[سلام]] دادن به کوچک و بزرگ، [[حسن خلق|حسن خُلق]] در زندگى با همسر و فرزندان و مردم، [[احترام]] به بندگان خدا، شنیدن نظریات دیگران و... . |
| − | == وفات == | + | ==وفات== |
| − | مرحوم آیت الله لواسانى قبل از رحلت امام در بیمارستان بار دیگر با دوست دیرین خود ملاقات کرد. ارتحال امام اثر عمیقى بر روح آن عزیز مى گذارد و سرانجام بعد از یک | + | مرحوم آیت الله سید محمدصادق لواسانى قبل از رحلت [[امام خمینی]] در بیمارستان بار دیگر با دوست دیرین خود ملاقات کرد. ارتحال امام اثر عمیقى بر روح آن عزیز مى گذارد و سرانجام بعد از یک دوره بیمارى نسبتا طولانى، روز هشتم مهر ۱۳۶۹ در ۸۹ سالگى دار فانى را وداع گفت. پیکر مطهرش از مسجد ایشان [[تشییع جنازه|تشییع]] و به شهر مقدس [[قم]] منتقل گردید. آن گاه در جوار [[حرم حضرت معصومه علیها السلام|حرم حضرت معصومه]] سلام الله علیها به خاک سپرده شد. |
| − | بخشی از پیام رهبر معظم انقلاب به مناسبت ارتحال آیت الله | + | بخشی از پیام رهبر معظم انقلاب آیت الله شهید [[سید علی حسینی خامنه ای|سید علی خامنهاى]] به مناسبت ارتحال آیت الله لواسانى: «بسم الله الرحمن الرحیم انا لله و انا الیه راجعون. عالم ربانى و فقیه پرهیزکار و بزرگوار، آیت الله آقاى حاج سید محمدصادق لواسانى رضوان الله تعالى علیه دعوت حق را لبیک گفته و به لقاءالله پیوست. آن روحانى عالیقدر هم به موجب مدارج و مقامات عالیه علم و عمل و عمر طولانى و پربرکتى که تماما در صراط مستقیم حق سپرى شد و هم به خاطر پیوند مودت و صداقت با امام عزیز و بزرگوارمان که حدود هفتاد سال استمرار و استحکام داشت، یکى از شخصیت هاى محبوب و چهره هاى شاخص بشمار مى آمد و فقدان ایشان ضایعه اى تأسف انگیز و خسارت بار است. این جانب خود سالیان متمادى آن شخصیت عزیز را از نزدیک به طهارت و صداقت و وارستگى مى شناختم...». |
| + | ==پانویس== | ||
| + | {{پانویس}} | ||
| + | ==منابع== | ||
| − | + | *[[ستارگان حرم (کتاب)|ستارگان حرم]]، جلد ۴، على احمدپور ترکمانى. | |
| − | |||
| − | |||
| − | + | ==آرشیو عکس و تصویر== | |
| + | <gallery mode="packed" heights="170"> | ||
| + | پرونده:لواسانی (1).jpg|سید محمدصادق حسینی لواسانی در کودکی | ||
| + | پرونده:خمینی (2).jpg|alt=آیت الله لواسانی در اوایل طلبگی|از راست: سید محمدصادق حسینی لواسانی [[امام خمینی|سید روح الله موسوی مصطفوی خمینی]] در دوران بلوغ | ||
| + | پرونده:خمینی000.jpg|از راست: سید محمدصادق حسینی لواسانی و سید روح الله موسوی مصطفوی خمینی در جوانی | ||
| + | پرونده:خمینی0.jpg|alt=آیت الله لواسانی، امام خمینی و آیت الله العظمی شبیری زنجانی|ردیف بالا از راست: سیّد ابوالحسن طهرانی، سیّد محمّد ولائی زنجانی، سید روح الله موسوی مصطفوی خمینی، سیّد علینقی طهرانی، سیّد احمد حسینی لواسانی، سیّد محمّد حسینی لواسانی، سیّد محمّدصادق حسینی لواسانی - ردیف پایین از راست: مهدی طهرانی، عبّاس طهرانی، محمّدعلی ادیب طهرانی، [[سید احمد شبیری زنجانی|سید احمد شبیری (حسینی) زنجانی]]، عبدالله آل آقا طهرانی، عبدالحسین فقیهی رشتی، [[سید موسی شبیری زنجانی|سیّد موسی شبیری (حسینی) زنجانی]] | ||
| + | پرونده:لواسانی (4).jpg|سید محمدصادق حسینی لواسانی | ||
| + | پرونده:لواسانی (5).jpg|سید محمدصادق حسینی لواسانی | ||
| + | پرونده:لواسانی (7).jpg|سید محمدصادق حسینی لواسانی | ||
| + | پرونده:ابوالقاسم خزعلی (115).jpg|از راست: محمدعلی جاودان، سید محمدصادق حسینی لواسانی و [[ابوالقاسم خزعلی]] | ||
| + | پرونده:لواسانی (2).jpg|از راست: سید محمدحسین علوی بروجردی، سید هادی خسروشاهی، سید رضی شیرازی، سید محمدصادق حسینی لواسانی و مرتضی امامی ساروی تلارمی | ||
| + | پرونده:لواسانی (8).jpg|سید محمدصادق حسینی لواسانی در زندان ساواک | ||
| + | پرونده:عزالدین (12).jpg|از راست: ناشناس، عبدالنبی کاشانی، [[محمدتقی فلسفی]]، سید محمدصادق حسینی لواسان، [[عزالدین حسینی زنجانی|سید محمد عزالدین حسینی موسوی زنجانی]] و محمدآقا امامی (امامی کاشانی) | ||
| + | پرونده:لواسانی (3).jpg|سید محمدصادق حسینی لواسانی | ||
| + | پرونده:لواسانی (6).jpg|از راست: سید محمدرضا حسینی لواسانی، سید روح الله موسوی مصطفوی خمینی و سید محمدصادق حسینی لواسانی | ||
| + | پرونده:لواسانی (9).jpg|تشییع پیکر سید محمدصادق حسینی لواسانی در [[قم]] | ||
| + | پرونده:لواسانی (10).jpg|قبر سید محمدصادق حسینی لواسانی در [[حرم حضرت معصومه علیها السلام|حرم حضرت معصومه سلام الله علیها]] | ||
| + | </gallery> | ||
| − | [[رده:علمای | + | [[رده:علمای معاصر|لواسانی،سید محمدصادق]] |
| + | [[رده:علماء شیعه]] | ||
| + | [[رده:مجتهدین]] | ||
| + | [[رده:مبارزان علیه پهلوی]] | ||
[[رده:مدفونین در حرم حضرت معصومه (س)]] | [[رده:مدفونین در حرم حضرت معصومه (س)]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۵:۱۹
این مدخل از دانشنامه هنوز نوشته نشده است.
محتوای فعلی بخشی از کتاب ستارگان حرم است که برای اینجا مناسب بوده است.
(احتمالا تصرف اندکی صورت گرفته است)
«آیتالله سید محمدصادق لواسانى» (۱۲۸۰-۱۳۶۹ ش)، از علمای مجاهد شیعه معاصر و از شاگردان شیخ عبدالکریم حائرى بود. وی از یاران دیرین امام خمینی و نماینده تام الاختیار ایشان بود و نقش مهمی در مبارزه با رژیم طاغوتی پهلوی و پیروزی انقلاب اسلامی ایران داشت.
| |
| نام کامل | سید محمدصادق حسینی لواسانى |
| زادروز | ۱۲۸۰ شمسی |
| زادگاه | نجف |
| وفات | ۱۳۶۹ شمسی |
| مدفن | قم، حرم حضرت معصومه |
|
| |
| اساتید |
شیخ عبدالکریم حائرى، سید محمدتقى خوانسارى، سید محمد حجت کوهکمرهاى، محمدعلی شاهآبادى،... |
|
| |
|
| |
محتویات
ولادت و خاندان
سید محمدصادق حسینی در ماه صفر ۱۳۲۴ هجرى قمرى، (مطابق با ۱۲۸۰ شمسى) در شهر نجف اشرف و جوار بارگاه ملکوتى حضرت امام على علیه السلام دیده به جهان گشود.
پدرش آیت الله حاج سید ابوالقاسم حسینى از شاگردان بزرگانی چون آخوند خراسانى (متوفى ۱۳۲۹ هـ.ق) و شیخ محمد بهارى (متوفى ۱۳۲۵ هـ.ق) بود. وی در ۱۳۶۳ قمرى به دیار باقى شتافت و پیکر پاکش در جوار صحن حضرت امام على علیه السلام به خاک سپرده شد.
تحصیلات و استادان
محمدصادق لواسانی با تشویق و راهنماییهاى پدر، تحصیلات ابتدایى را در زادگاهش شروع کرد و به مدت هفت سال در نجف در محضر پدرش، آیت الله سید ابوالقاسم لواسانى و برادر بزرگش سید احمد لواسانى دروس حوزوى را فراگرفت.
ورود به همدان:
سید محمدصادق در سال ۱۲۹۵ هـ.ش در پانزده سالگی، به همراه پدر به ایران آمد.[۱] پدرش چون بیشتر درسهاى اخلاقى و عرفانى را از اساتید به نام حوزه نجف که از دیار همدان برخاسته بودند، آموخته بود، به همراه فرزندش وارد همدان شد و محمدصادق در حدود یک سال در کنار پدر ماند و از محضر او و برادر استفاده برد.
سفر به اراک:
هنگامى که در سال ۱۳۳۲ هـ.ق، آیت الله شیخ عبدالکریم حائرى، از مجتهدین به نام حوزه نجف به اراک وارد شد، از مکتبخانه و حوزه هاى علوم دینى پررونق خبرى نبود، اما با ورود حاج شیخ در مدتى اندک آوازه مکتبش به بسیارى از شهرهاى ایران رسید و دیرى نپایید که شیفتگان دانش از سراسر کشور به سوى اراک رهسپار شدند و به این ترتیب حوزه علمیه اراک به عنوان بزرگترین مجمع علمى ایران شناخته شد.[۲] همین دوران بود که سید محمد به همراه برادرش سید احمد براى ادامه تحصیل از همدان به اراک آمد. در این سالها نیز سید محمد بیشتر از محضر برادرش کسب فیض مى کرد.
مهاجرت به قم:
در سال ۱۳۴۰ هـ.ق (۱۳۰۱ هـ.ش) حاج شیخ عبدالکریم براى زیارت به قم آمده بود، با دعوت علماء از جمله آیت الله بافقى (متوفى ۱۳۶۵ هـ.ق) مبنى بر ماندن در حوزه قم، با توجه به مشکلات زیادى که حوزه علمیه قم را تهدید مى کرد، موافقت کرد و حوزه اراک را به شهر مقدس قم انتقال داد. با هجرت آیت الله حاج شیخ عبدالکریم به شهر مقدس قم، سید محمدصادق نیز در سال ۱۲۹۷ هـ.ش در سن ۱۷ سالگى در حالى که به مدت نُه سال مقدمات و سطح حوزه را از محضر پدر و برادرش در نجف، همدان و اراک فراگرفته بود، مانند دیگر طلاب و فضلا به قم عزیمت کرد.
آشنایى با امام خمینی:
سید محمدصادق بعد از ورود به قم در مدرسه فیضیه و دارالشفاء ساکن شد و در همان روزهاى ورود با سید روح الله خمینى آشنا و پس از مدتى هم بحث و هم حجره ایشان شد. سید با شروع دروس حوزه در درس خارج فقه و اصول بزرگانى همچون آیت الله شیخ عبدالکریم حائرى، سید محمدتقى خوانسارى (متوفى ۱۳۷۱ هـ.ق) و آیت الله سید محمد حجت کوهکمره اى (متوفى ۱۳۷۲ هـ.ق) شرکت کرد.
همچنین از محضر درس آیت الله شیخ محمدعلى شاه آبادى (متوفى ۱۳۶۹ هـ.ق) دروس عرفان، حکمت، فلسفه، کتب «مفاتیح الغیب»، «شرح فصوص» و «منازل السائرین» را آموخت. دو سال نیز از درس اخلاق عارف الهى، آیت الله میرزا جواد آقا ملکى تبریزى (متوفى ۱۳۴۳) بهره مند شد.
سید محمد در طول نُه سال اقامت خود در قم، اکثر این دروس را با حاج آقا روح الله خمینى مباحثه کرد. خود در این باره میگوید: حتى در سفرها و زیارت که گاهى مشهد مشرف مى شدیم، در راه و هر فرصتى که حاصل مى شد مشغول مباحثات علمى و فلسفى مى شدیم... در مدرسه فیضیه صبحهاى زود در کنار رودخانه ساحلى مشغول مباحثه مى شدیم؛ حتى روزهاى سرد هم این کار انجام مى شد و چقدر زیبا و با لطف و صفا صورت میگرفت.[۳]
عزیمت به نجف:
آیت الله سید محمدصادق لواسانى به شوق زیارت بارگاه امام على علیه السلام، و استفاده بیشتر از علماى حوزه نجف، در سال ۱۳۰۴ هـ.ش عازم عراق شد و از مکتب درسى اساتید بزرگى همچون آیت الله میرزا ابوالحسن مشکینى (متوفى ۱۳۵۸ هـ.ق) و آیت الله آقا ضیاءالدین عراقى، عالم بزرگ علم اصول و فقه (متوفى ۱۳۵۹ هـ.ق) استفاده کرد و بعد از مدتى به خاطر کسالت و به امر پدر به شهر مقدس قم بازگشت.
وى در سن ۳۲ سالگى (سال ۱۳۱۲ هـ.ش) در نتیجه سالها تحقیق و فعالیتهاى علمى به مدارج عالیه اجتهاد دست یافت. در این فاصله زمانى، مدتى هم در مشهد دروس فقه و اصول و حکمت را از محضر آیت الله حاج آقا حسین قمى (متوفى ۱۳۶۶) خارج فقه و اصول، و تفسیر را نزد آیت الله شیخ مرتضى آشتیانى (متفی ۱۳۶۵ هـ.ق) آیت الله میرزا محمد آقازاده کفائى (متوفى ۱۳۵۶) فراگرفت.
فعالیتهای اجتماعی و سیاسی
تصدى مدارس علمیه:
در سال ۱۳۱۴ هـ.ش به جهت توطئه هاى گوناگونى مانند اعلام کشف حجاب، به گلوله بستن مردم در مسجد گوهرشاد، تبعید علما و بزرگان مشهد، مصوبه هاى اتحاد شکل لباس، لزوم جواز پروانه و گواهینامه و تفتیش و رسیدگى به امور روحانیون و دهها مورد دیگر که از سوى رضاخان علیه حوزه هاى علمیه، خصوصاً حوزه قم انجام مى گرفت، از طرف آیات ثلاث عظام، سید محمد حجت کو کمری، سید محمدتقى خوانسارى و سید صدرالدین صدر به تولیت مدارس فیضیه، دارالشفاء و عبدالله خان منصوب شد.[۴]
این دو حوزه علمیه در طول شش سال مدیریت ایشان، به بهترین وجه اداره شد و در روزگارى که طلاب حق پوشیدن لباس روحانى را نداشتند، زیر نظر بزرگان ضمن حل و فصل امور طلاب به تدریس دروس سطح حوزه پرداخت و تا سال ۱۳۲۰ هـ.ش مشغول این امر مهم شد.
اقامت در تهران:
آیت الله لواسانى در سال ۱۳۲۱ هـ.ش براى نشر معارف الهى عازم تهران شد و در مسجد مدرسه میرزا ابوالحسن معمار به اقامه جماعت و خدمات دینى پرداخت. با این حال همچنان با امام خمینی که در قم بود، ارتباط نزدیک داشت. دکتر محمدتقى لواسانى فرزند آیت الله لواسانى از آن ایام چنین یاد مى کند: «آیت الله لواسانى به تهران مهاجرت مى نمایند. از همان سال مرحوم امام قدس سره سالى دو تا سه بار به تهران تشریف و میهمان آیت الله لواسانى بودند».[۵]
سرآغاز مبارزات:
در سال ۱۳۴۱ هـ.ش که امام خمینی براى دیدار با آیت الله لواسانى به تهران آمده بود، موضوع لایحه انجمنهاى ایالتى و ولایتى مطرح شد. امام خمینی اولین مرجع تقلید جهان اسلام بود که به مخالفت با آن لایحه برخاست. بعد از سخنرانى تاریخى امام در مدرسه فیضیه در سال ۱۳۴۲، رژیم پهلوى امام را دستگیر کرده، به تهران منتقل کرد. مدتى بعد که امام آزاد شد، سراغ یار دیرین و مجاهد خود را گرفت.
حجت الاسلام سید محمدرضا لواسانى فرزند آیت الله لواسانى در این رابطه مى گوید: «امام پس از آزادى به اولین کسى که تلفن زدند و خواستار ملاقات با ایشان شدند، آیت الله لواسانى بود و از همین تاریخ هم بود که حضرت امام وکالت تام الاختیارى را در تهران به ایشان واگذار نمودند، به صورتى که وقتى افرادى به حضرت امام مراجعه مى نمودند و سؤال مى کردند در تهران به چه کسى مراجعه مى نماییم، امام مى فرمود: به آقاى لواسانى مراجعه نمایید. دست ایشان دست من است و توهین به ایشان توهین به من است و این مطلب را حضرت امام قبل از تبعید به ترکیه و نجف مى فرمودند و هم بعد از آن که نامه هاى کتبى افراد در این رابطه گویاى این مطلب است».[۶]
نقش آیتالله لواسانى بعد از تبعید امام:
چند ماه بعد از آزادى امام خمینی، قانون کاپیتولاسیون و مصونیت قضایى اتباع آمریکایى در ایران مطرح شد. امام در سخنرانى خود در قم ارکان دولت شاهنشاهى را به لرزه درآورد. در پى آن، در شب ۱۳ آبان ۱۳۴۳، دژخیمان پهلوى، ایشان را دستگیر و به تهران منتقل و بلافاصله به ترکیه تبعید کردند.
نقش آیت الله لواسانى در حفظ و حمایت از امام و انقلاب در این دوران آن چنان برجسته است که همه یاران امام و انقلاب بر آن شهادت داده اند. در این بین سید احمد خمینی فرزند امام مى نویسد: او (آیت الله لواسانى) به حق در زمان تبعید امام قدس سره پدرى دلسوز و مربىاى صادق برایم بود. محبتهاى خالصانه او در تنهایىهایم موجب دلگرمى بود. در مدت تبعید و زندانى امام، آیت الله لواسانى در مقابل طاغوت و طاغوتیان ایستاد و از امام دفاع کرد و زمانى که نام امام مساوى با زندان و اعدام بود، یک تنه مسئولیت نمایندگى على الاطلاق حضرت امام را پذیرفت و مسئول شهریه در قم و تهران و سایر حوزه ها شد و با شهامت تا دم مرگ از این مسئولیت دفاع کرد و پذیراى زندان و شکنجه و تبعید و دربدرى شد. او کسى بود که امام بارها گفته بود: دست او دست من است. او رفیق بىبدیل من است، توهین به او توهین به من است و او راستى چنین بود...».[۷]
در سال ۱۳۴۳، رژیم ستمشاهى آیت الله لواسانى را ممنوع الخروج کرد و در تهران تحت نظر قرار گرفت.[۸] وجود ایشان در تهران و مساعدتهاى فکرى و مالى به خانواده هاى زندانیان و تبعیدیها و تقویت نیروها توجه آحاد مردم به ایشان، ارتباط نزدیک از تهران با تبعیدگاه امام در نجف و پیوند امام با امت و وکالت تام الاختیارى امام، باعث حساسیت ویژه رژیم پهلوى و متعاقب آن فشارهاى مختلفى بود که به ایشان مى آوردند.
با این همه آیت الله لواسانى همچنان به انجام مسئولیتهاى خود ادامه مى داد تا این که رژیم در بهمن ۱۳۵۱ هـ.ش ایشان را در سن ۷۱ سالگى دستگیر و به زندان انفرادى کمیته شهربانى تهران انتقال داد، اما مدتى بعد با وساطت مراجع عظام از زندان آزاد شد. پس از آزادى، به خاطر استمرار مبارزه، براى دومین بار در سال ۱۳۵۳ تیر ماه، دستگیر و به مدت سه سال به «هشت پر» طالش تبعید شد. آیت الله لواسانى به دلیل نامناسب بودن هوا، دچار بیمارى شد و به این دلیل به تهران منتقل شد و شش ماه تحت درمان قرار گرفت. وقتى در بیمارستان از طرف ساواک به ایشان اعلام شد که اگر مى خواهید به تبعیدگاه برنگردید، دست از حمایت خمینى بردارید، ایشان در جواب به یک جمله بسنده کرد و گفت: به تبعیدگاه برمى گردم.[۹]
آیت الله لواسانى در سال ۱۳۵۷ در سن هفتاد و هفت سالگى بعد از زیارت عتبات عالیات براى تجدید دیدار با امام، عازم فرانسه شد و پس از تبادل اندیشه پیرامون حکومت اسلامى و آینده ایران و... قبل از امام به ایران مراجعت کرد.
بعد از پیرزوی انقلاب:
آیت الله لواسانى بعد از ورود امام خمینی به ایران اسلامى، بى هیچ نام و عنوانى در کنار امام قرار گرفت. او در طول ده سال بعد از پیروزى انقلاب نیز تا آخرین لحظه با امام همراه شد. حجت الاسلام سید محمدرضا لواسانى فرزند آیت الله لواسانى در این باره مى نویسد: «پس از انقلاب، آیت الله لواسانى حداقل هفته اى یکبار بدون هیچگونه تشریفاتى به ملاقات حضرت امام مى رفتند و اگر به واسطه عذرى نمى توانستند بروند، حضرت امام توسط یادگارشان جناب آقاى حاج احمد آقا از حال آیت الله لواسانى سؤال مى کردند و علت نیامدن را مى پرسیدند».[۱۰]
حجت الاسلام سید احمد خمینی در پیرامون این موضوع مى نویسد: «...با این که او نماینده تام الاختیار حضرت امام بود، هرگز از زندگى زاهدانه اش دست نکشید و تا آخر در همان منزل که قریب پنجاه سال پیش خریده بود، زندگى کرد و در آخر عمر با آن که تمامى دوستانش او را به زندگى اى بهتر فرامى خواندند، ولى او با خداى خود عهد کرده بود تا چون محرومین و پابرهنه ها زندگى کند. او هشتاد سال با خمینى بود و براى همه کسانى که او را مى شناختند بوى امام را مى داد. هر هفته در تمامى مدت بعد از انقلاب یک روز از آن ملاقات او با امام بود و او در برف و سرما هم این ملاقات را ترک نکرد. آخر دل امام به او خوش بود...».[۱۱]
ویژگیهاى اخلاقى
با نگرش اجمالى به نظریات امام خمینی، فرزندان و نزدیکان آیت الله لواسانى مى توان به خصوصیات ویژه این مرد الهى پى برد، که از جمله آنهاست: عمل به تکلیف، سادهزیستى، انجام فرائض در اول وقت، تقید به نماز شب، خلوص در زندگى، سعى در حل مشکلات مردم، صله رحم، تواضع و فروتنى، قرائت چند نوبت قرآن در روزها، شهامتِ دفاع از حق، سلام دادن به کوچک و بزرگ، حسن خُلق در زندگى با همسر و فرزندان و مردم، احترام به بندگان خدا، شنیدن نظریات دیگران و... .
وفات
مرحوم آیت الله سید محمدصادق لواسانى قبل از رحلت امام خمینی در بیمارستان بار دیگر با دوست دیرین خود ملاقات کرد. ارتحال امام اثر عمیقى بر روح آن عزیز مى گذارد و سرانجام بعد از یک دوره بیمارى نسبتا طولانى، روز هشتم مهر ۱۳۶۹ در ۸۹ سالگى دار فانى را وداع گفت. پیکر مطهرش از مسجد ایشان تشییع و به شهر مقدس قم منتقل گردید. آن گاه در جوار حرم حضرت معصومه سلام الله علیها به خاک سپرده شد.
بخشی از پیام رهبر معظم انقلاب آیت الله شهید سید علی خامنهاى به مناسبت ارتحال آیت الله لواسانى: «بسم الله الرحمن الرحیم انا لله و انا الیه راجعون. عالم ربانى و فقیه پرهیزکار و بزرگوار، آیت الله آقاى حاج سید محمدصادق لواسانى رضوان الله تعالى علیه دعوت حق را لبیک گفته و به لقاءالله پیوست. آن روحانى عالیقدر هم به موجب مدارج و مقامات عالیه علم و عمل و عمر طولانى و پربرکتى که تماما در صراط مستقیم حق سپرى شد و هم به خاطر پیوند مودت و صداقت با امام عزیز و بزرگوارمان که حدود هفتاد سال استمرار و استحکام داشت، یکى از شخصیت هاى محبوب و چهره هاى شاخص بشمار مى آمد و فقدان ایشان ضایعه اى تأسف انگیز و خسارت بار است. این جانب خود سالیان متمادى آن شخصیت عزیز را از نزدیک به طهارت و صداقت و وارستگى مى شناختم...».
پانویس
- ↑ گنجینه دانشمندان، جلد ۴، ص ۵۵۰.
- ↑ شیخ عبدالکرمیم حائرى نگهبان بیدار، سعید عباس زاده.
- ↑ مصاحبه با آیت الله لواسانى، روزنامه رسالت، ۱۳۶۸/۴/۲۰.
- ↑ آثار الحجه، جلد دوم، ص ۲۵۶، محمد شریف رازى.
- ↑ مصاحبه با آیت الله لواسانى، نقل از دکتر محمدتقى لواسانى، روزنامه رسالت، ۱۳۶۸/۴/۲۰.
- ↑ حجت الاسلام محمدرضا لواسانى؛ فرزند آیت الله لواسانى کیهان، ۱۳۶۹/۸/۱۷.
- ↑ یادگار امام، رسالت، ۶۹/۸/۹.
- ↑ دکتر محمدتقى لواسانى، فرزند آیت الله لواسانى، رسالت، ۱۳۶۸/۴/۲.
- ↑ حجت الاسلام سید محمدرضا لواسانى؛ فرزند آیت الله لواسانى، کیهان، ۶۹/۸/۱۷.
- ↑ همان.
- ↑ یادگار امام، رسالت، ۶۹/۸/۹.
منابع
- ستارگان حرم، جلد ۴، على احمدپور ترکمانى.
آرشیو عکس و تصویر
سید محمدصادق حسینی لواسانی در کودکی
از راست: سید محمدصادق حسینی لواسانی سید روح الله موسوی مصطفوی خمینی در دوران بلوغ
از راست: سید محمدصادق حسینی لواسانی و سید روح الله موسوی مصطفوی خمینی در جوانی
ردیف بالا از راست: سیّد ابوالحسن طهرانی، سیّد محمّد ولائی زنجانی، سید روح الله موسوی مصطفوی خمینی، سیّد علینقی طهرانی، سیّد احمد حسینی لواسانی، سیّد محمّد حسینی لواسانی، سیّد محمّدصادق حسینی لواسانی - ردیف پایین از راست: مهدی طهرانی، عبّاس طهرانی، محمّدعلی ادیب طهرانی، سید احمد شبیری (حسینی) زنجانی، عبدالله آل آقا طهرانی، عبدالحسین فقیهی رشتی، سیّد موسی شبیری (حسینی) زنجانی
سید محمدصادق حسینی لواسانی
سید محمدصادق حسینی لواسانی
سید محمدصادق حسینی لواسانی
از راست: محمدعلی جاودان، سید محمدصادق حسینی لواسانی و ابوالقاسم خزعلی
از راست: سید محمدحسین علوی بروجردی، سید هادی خسروشاهی، سید رضی شیرازی، سید محمدصادق حسینی لواسانی و مرتضی امامی ساروی تلارمی
سید محمدصادق حسینی لواسانی در زندان ساواک
از راست: ناشناس، عبدالنبی کاشانی، محمدتقی فلسفی، سید محمدصادق حسینی لواسان، سید محمد عزالدین حسینی موسوی زنجانی و محمدآقا امامی (امامی کاشانی)
سید محمدصادق حسینی لواسانی
از راست: سید محمدرضا حسینی لواسانی، سید روح الله موسوی مصطفوی خمینی و سید محمدصادق حسینی لواسانی
تشییع پیکر سید محمدصادق حسینی لواسانی در قم
قبر سید محمدصادق حسینی لواسانی در حرم حضرت معصومه سلام الله علیها
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
