شیخ حسین تبریزی: تفاوت بین نسخهها
مهدی موسوی (بحث | مشارکتها) (ویرایش) |
مهدی موسوی (بحث | مشارکتها) |
||
| (یک نسخهٔ میانیِ همین کاربر نمایش داده نشده است) | |||
| سطر ۱: | سطر ۱: | ||
| − | '''حسین | + | '''«شیخ حسین تبریزی نجفی»''' (م، ۱۲۵۱ ق)، متکلم، ادیب و شاعر [[شیعه]] در قرن سیزدهم قمری، و از شاگردان [[شیخ جعفر کاشف الغطاء]] بود. او در [[زهد]]، [[ورع]] و [[تقوا|تقوی]] و [[صبر]]، زبانزد مردم عصر خویش بود. [[شیخ محمدطه نجف]] نوۀ دختری اوست. |
| + | {{شناسنامه عالم | ||
| + | ||نام کامل = حسین تبریزی نجفی | ||
| + | ||تصویر= | ||
| + | ||زادروز = قرن دوازدهم قمری | ||
| + | |زادگاه = [[نجف]] | ||
| + | |وفات = ۱۲۵۱ قمری | ||
| + | |مدفن = نجف | ||
| + | |اساتید = [[شیخ یوسف بحرانی|شیخ یوسف بحرانی]]، [[شیخ جعفر کاشف الغطاء]]، [[وحید بهبهانی|وحید بهبهانی]]،... | ||
| + | |شاگردان = | ||
| + | |آثار = الدُرّة النجفیة، منظومهای در فضائل ائمه اطهار،... | ||
| + | }} | ||
| − | == | + | == ولادت و خاندان == |
| − | + | شیخ حسین نجفی، پدرش از اهالی [[تبریز|تبریز]] بود و خود در [[نجف]] متولد شد. خاندان نجف معروف به آل نجف از خانوادههای مشهور در نجف هستند که اصالتاً تبریزی بوده و در قرن یازدهم هجری، حاج نجف بنیانگذار آن از تبریز به نجف مهاجرت کرد. | |
| − | [[سید محمد مجاهد|سید محمد مجاهد]] به او اعتقاد وافری داشت و به علم و زهد و ورع و تقوای او [[غبطه]] می خورد. نوشته اند سید محمد به شیخ می فرمود: آنگاه که به حضور مولایت [[بقیة الله|بقیة الله الاعظم]] می رسی از ما نیز یادی نما و در مورد حقیر نیز خواهشی فرما. شیخ می فرمود: ما را چه به حضور صاحب، چه آنکه زیارت معشوق کار هر عاشق دلباخته نیست! | + | == جایگاه علمی و اخلاقی == |
| + | شیخ حسین تبریزی پس از تحصیل مقدمات علوم از محضر علمای بزرگی چون [[شیخ یوسف بحرانی]] (صاحب [[الحدائق الناضره (کتاب)|الحدائق الناضره]])، [[وحید بهبهانی|وحید بهبهانی]] (۱۲۰۵-۱۱۱۷ ق) و [[شیخ جعفر کاشف الغطاء]] (۱۲۲۸-۱۱۵۴ ق) و دیگر اساتید، به درجه [[اجتهاد]] رسید. | ||
| + | |||
| + | نوۀ دختری بزرگوارش [[شیخ محمدطه نجف]] (۱۳۲۳-۱۲۴۱ ق) در وصف جدّش چنین می نویسد: او دانشمندی عالم و زاهدی کامل و بارعی خاشع بود. او در [[زهد]]، [[ورع]] و [[تقوا|تقوی]]، [[سلمان فارسی|سلمان]] عصر خویش بود و در [[علم]] و عمل و فضائل اخلاقی، [[صبر]] و بردباری انگشت نمای مردم عصر خویش گشت. هیچ گاه به مدت عمرش [[غضب|خشم]] و غضبی از او دیده نشد. بسیار بردبار و خوش اخلاق بود. در شدائد و گرفتاریها صبور و حلیم بود. او عمری طولانی نمود و فضلائی چند از محضرش برخاست. | ||
| + | |||
| + | [[سید محمد مجاهد|سید محمد مجاهد]] (۱۲۴۲-۱۱۸۰ ق) نیز به او اعتقاد وافری داشت و به علم و زهد و ورع و تقوای او [[غبطه]] می خورد. نوشته اند سید محمد به شیخ می فرمود: آنگاه که به حضور مولایت [[بقیة الله|بقیة الله الاعظم]] می رسی از ما نیز یادی نما و در مورد حقیر نیز خواهشی فرما. شیخ می فرمود: ما را چه به حضور صاحب، چه آنکه زیارت معشوق کار هر عاشق دلباخته نیست! | ||
== تألیفات == | == تألیفات == | ||
| − | از آثار | + | برخی از آثار شیخ حسین نجفی عبارتند از: |
| − | * | + | * الدُرّة النجفیة، در رد [[اشاعره|اشعریه]]؛ |
| − | * | + | * منظومهای در فضائل [[ائمه اطهار|ائمه]] علیهم السلام. |
== وفات == | == وفات == | ||
| − | + | شیخ حسین نجفی، پیر عاشق و شیخ الائمه [[عراق]]، پس از چندین سال تحقیق و [[عبادت]] و بندگی، سرانجام در شب جمعه دوم [[ماه محرم|محرم]] الحرام سال ۱۲۵۱ قمری در [[نجف]] اشرف وفات نمود و سالها بعد [[شیخ مرتضی انصاری|شیخ انصاری]] هم در کنار او آرمید. | |
==منابع== | ==منابع== | ||
| − | * سایت شعائر | + | *"شیخ حسین تبریزی"، سایت شعائر. |
| − | [[رده:علمای قرن سیزدهم]] | + | [[رده:علمای قرن سیزدهم]][[رده: علماء شیعه]][[رده: متکلمان]][[رده:شعرای عرب]][[رده: مدفونین در نجف]] |
نسخهٔ کنونی تا ۲۱ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۲:۱۸
«شیخ حسین تبریزی نجفی» (م، ۱۲۵۱ ق)، متکلم، ادیب و شاعر شیعه در قرن سیزدهم قمری، و از شاگردان شیخ جعفر کاشف الغطاء بود. او در زهد، ورع و تقوی و صبر، زبانزد مردم عصر خویش بود. شیخ محمدطه نجف نوۀ دختری اوست.
| نام کامل | حسین تبریزی نجفی |
| زادروز | قرن دوازدهم قمری |
| زادگاه | نجف |
| وفات | ۱۲۵۱ قمری |
| مدفن | نجف |
|
| |
| اساتید | |
|
| |
| آثار |
الدُرّة النجفیة، منظومهای در فضائل ائمه اطهار،... |
ولادت و خاندان
شیخ حسین نجفی، پدرش از اهالی تبریز بود و خود در نجف متولد شد. خاندان نجف معروف به آل نجف از خانوادههای مشهور در نجف هستند که اصالتاً تبریزی بوده و در قرن یازدهم هجری، حاج نجف بنیانگذار آن از تبریز به نجف مهاجرت کرد.
جایگاه علمی و اخلاقی
شیخ حسین تبریزی پس از تحصیل مقدمات علوم از محضر علمای بزرگی چون شیخ یوسف بحرانی (صاحب الحدائق الناضره)، وحید بهبهانی (۱۲۰۵-۱۱۱۷ ق) و شیخ جعفر کاشف الغطاء (۱۲۲۸-۱۱۵۴ ق) و دیگر اساتید، به درجه اجتهاد رسید.
نوۀ دختری بزرگوارش شیخ محمدطه نجف (۱۳۲۳-۱۲۴۱ ق) در وصف جدّش چنین می نویسد: او دانشمندی عالم و زاهدی کامل و بارعی خاشع بود. او در زهد، ورع و تقوی، سلمان عصر خویش بود و در علم و عمل و فضائل اخلاقی، صبر و بردباری انگشت نمای مردم عصر خویش گشت. هیچ گاه به مدت عمرش خشم و غضبی از او دیده نشد. بسیار بردبار و خوش اخلاق بود. در شدائد و گرفتاریها صبور و حلیم بود. او عمری طولانی نمود و فضلائی چند از محضرش برخاست.
سید محمد مجاهد (۱۲۴۲-۱۱۸۰ ق) نیز به او اعتقاد وافری داشت و به علم و زهد و ورع و تقوای او غبطه می خورد. نوشته اند سید محمد به شیخ می فرمود: آنگاه که به حضور مولایت بقیة الله الاعظم می رسی از ما نیز یادی نما و در مورد حقیر نیز خواهشی فرما. شیخ می فرمود: ما را چه به حضور صاحب، چه آنکه زیارت معشوق کار هر عاشق دلباخته نیست!
تألیفات
برخی از آثار شیخ حسین نجفی عبارتند از:
وفات
شیخ حسین نجفی، پیر عاشق و شیخ الائمه عراق، پس از چندین سال تحقیق و عبادت و بندگی، سرانجام در شب جمعه دوم محرم الحرام سال ۱۲۵۱ قمری در نجف اشرف وفات نمود و سالها بعد شیخ انصاری هم در کنار او آرمید.
منابع
- "شیخ حسین تبریزی"، سایت شعائر.
