شیخ حسین تبریزی
«شیخ حسین تبریزی نجفی» (م، ۱۲۵۱ ق)، متکلم، ادیب و شاعر شیعه در قرن سیزدهم قمری، و از شاگردان شیخ جعفر کاشف الغطاء بود. او در زهد، ورع و تقوی و صبر، زبانزد مردم عصر خویش بود. شیخ محمدطه نجف نوۀ دختری اوست.
| نام کامل | حسین تبریزی نجفی |
| زادروز | قرن دوازدهم قمری |
| زادگاه | نجف |
| وفات | ۱۲۵۱ قمری |
| مدفن | نجف |
|
| |
| اساتید | |
|
| |
| آثار |
الدُرّة النجفیة، منظومهای در فضائل ائمه اطهار،... |
ولادت و خاندان
شیخ حسین نجفی، پدرش از اهالی تبریز بود و خود در نجف متولد شد. خاندان نجف معروف به آل نجف از خانوادههای مشهور در نجف هستند که اصالتاً تبریزی بوده و در قرن یازدهم هجری، حاج نجف بنیانگذار آن از تبریز به نجف مهاجرت کرد.
جایگاه علمی و اخلاقی
شیخ حسین تبریزی پس از تحصیل مقدمات علوم از محضر علمای بزرگی چون شیخ یوسف بحرانی (صاحب الحدائق الناضره)، وحید بهبهانی (۱۲۰۵-۱۱۱۷ ق) و شیخ جعفر کاشف الغطاء (۱۲۲۸-۱۱۵۴ ق) و دیگر اساتید، به درجه اجتهاد رسید.
نوۀ دختری بزرگوارش شیخ محمدطه نجف (۱۳۲۳-۱۲۴۱ ق) در وصف جدّش چنین می نویسد: او دانشمندی عالم و زاهدی کامل و بارعی خاشع بود. او در زهد، ورع و تقوی، سلمان عصر خویش بود و در علم و عمل و فضائل اخلاقی، صبر و بردباری انگشت نمای مردم عصر خویش گشت. هیچ گاه به مدت عمرش خشم و غضبی از او دیده نشد. بسیار بردبار و خوش اخلاق بود. در شدائد و گرفتاریها صبور و حلیم بود. او عمری طولانی نمود و فضلائی چند از محضرش برخاست.
سید محمد مجاهد (۱۲۴۲-۱۱۸۰ ق) نیز به او اعتقاد وافری داشت و به علم و زهد و ورع و تقوای او غبطه می خورد. نوشته اند سید محمد به شیخ می فرمود: آنگاه که به حضور مولایت بقیة الله الاعظم می رسی از ما نیز یادی نما و در مورد حقیر نیز خواهشی فرما. شیخ می فرمود: ما را چه به حضور صاحب، چه آنکه زیارت معشوق کار هر عاشق دلباخته نیست!
تألیفات
برخی از آثار شیخ حسین نجفی عبارتند از:
وفات
شیخ حسین نجفی، پیر عاشق و شیخ الائمه عراق، پس از چندین سال تحقیق و عبادت و بندگی، سرانجام در شب جمعه دوم محرم الحرام سال ۱۲۵۱ قمری در نجف اشرف وفات نمود و سالها بعد شیخ انصاری هم در کنار او آرمید.
منابع
- "شیخ حسین تبریزی"، سایت شعائر.
