شفیع (اسم الله): تفاوت بین نسخهها
پرش به ناوبری
پرش به جستجو
(صفحهای جدید حاوی '{{مدخل دائرة المعارف|فرهنگ قرآن}} شفيع، از مادّه «شَفْع» ـ كه زوج در عدد باشد ـ ...' ایجاد کرد) |
مهدی موسوی (بحث | مشارکتها) |
||
| (۵ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۴ کاربر نشان داده نشده) | |||
| سطر ۱: | سطر ۱: | ||
{{مدخل دائرة المعارف|[[فرهنگ قرآن]]}} | {{مدخل دائرة المعارف|[[فرهنگ قرآن]]}} | ||
| − | + | '''«شَفیع»'''، از مادّه «شَفْع» ـ که زوج در عدد باشد ـ به معناى ضمیمه کردن چیزى به دیگرى است و چون با صاحب حاجت، شَفْع [زوج و جفت] مى گردد، شفیع گویند. [[شفاعت]] به معناى ضمیمه کردن جاه و مقام به شفاعت شونده، جهت رساندن منفعت به او است.<ref> الأسنى فى شرح اسماء اللّه الحسنى، قرطبى، ج ۱، ص ۵۰۶-۵۶۱. </ref> این واژه با همین صیغه سه بار به صورت وصف [[الله|خدا]] در [[قرآن]] تکرار شده است. | |
| − | + | *{{متن قرآن|«وَأَنْذِرْ بِهِ الَّذِينَ يَخَافُونَ أَنْ يُحْشَرُوا إِلَىٰ رَبِّهِمْ ۙ لَيْسَ لَهُمْ مِنْ دُونِهِ وَلِيٌّ وَلَا شَفِيعٌ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ»}}.<ref>[[آیه 51 سوره انعام|سوره انعام، آیه ۵۱.]]</ref> | |
| − | ... | + | *{{متن قرآن|«... لَيْسَ لَهَا مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلِيٌّ وَلَا شَفِيعٌ ...»}}.<ref>[[آیه 70 سوره انعام|سوره انعام، آیه ۷۰.]]</ref> |
| − | ... | + | *{{متن قرآن|«... مَا لَكُمْ مِنْ دُونِهِ مِنْ وَلِيٍّ وَلَا شَفِيعٍ ...»}}.<ref>[[آیه 4 سوره سجدة|سوره سجدة، آیه ۴.]]</ref> |
| − | == پانویس == | + | در «[[دعای جوشن کبیر]]» نیز تعبیر «یَا شَفِیعُ»، به عنوان یکی از اسماء الهی مورد اشاره قرار گرفته است.<ref>مفاتیح الجنان، دعای جوشن کبیر، فراز ۶۹.</ref> |
| + | ==پانویس== | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||
| − | + | ==منابع== | |
| − | == منابع == | + | * [[فرهنگ قرآن (کتاب)|فرهنگ قرآن]]، ج ۱۷، ص ۳۲۱. |
| − | فرهنگ | + | *[[مفاتیح الجنان]]، شیخ عباس قمی. |
| + | ==مطالب مرتبط== | ||
| + | *[[شفاعت]] | ||
| + | {{قرآن}} | ||
[[رده:واژگان قرآنی]] | [[رده:واژگان قرآنی]] | ||
[[رده:اسماء و صفات الهی]] | [[رده:اسماء و صفات الهی]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۰ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۱۷:۳۲
«شَفیع»، از مادّه «شَفْع» ـ که زوج در عدد باشد ـ به معناى ضمیمه کردن چیزى به دیگرى است و چون با صاحب حاجت، شَفْع [زوج و جفت] مى گردد، شفیع گویند. شفاعت به معناى ضمیمه کردن جاه و مقام به شفاعت شونده، جهت رساندن منفعت به او است.[۱] این واژه با همین صیغه سه بار به صورت وصف خدا در قرآن تکرار شده است.
- «وَأَنْذِرْ بِهِ الَّذِينَ يَخَافُونَ أَنْ يُحْشَرُوا إِلَىٰ رَبِّهِمْ ۙ لَيْسَ لَهُمْ مِنْ دُونِهِ وَلِيٌّ وَلَا شَفِيعٌ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ».[۲]
- «... لَيْسَ لَهَا مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلِيٌّ وَلَا شَفِيعٌ ...».[۳]
- «... مَا لَكُمْ مِنْ دُونِهِ مِنْ وَلِيٍّ وَلَا شَفِيعٍ ...».[۴]
در «دعای جوشن کبیر» نیز تعبیر «یَا شَفِیعُ»، به عنوان یکی از اسماء الهی مورد اشاره قرار گرفته است.[۵]
پانویس
- ↑ الأسنى فى شرح اسماء اللّه الحسنى، قرطبى، ج ۱، ص ۵۰۶-۵۶۱.
- ↑ سوره انعام، آیه ۵۱.
- ↑ سوره انعام، آیه ۷۰.
- ↑ سوره سجدة، آیه ۴.
- ↑ مفاتیح الجنان، دعای جوشن کبیر، فراز ۶۹.
منابع
- فرهنگ قرآن، ج ۱۷، ص ۳۲۱.
- مفاتیح الجنان، شیخ عباس قمی.
مطالب مرتبط
