اسلم ترکی: تفاوت بین نسخه‌ها

از دانشنامه‌ی اسلامی
پرش به ناوبری پرش به جستجو
 
(۵ نسخه‌ٔ میانی ویرایش شده توسط ۳ کاربر نشان داده نشده)
سطر ۱: سطر ۱:
−
{{بخشی از یک کتاب}}
+
'''«اسلم تُرکی»''' غلام ترک زبان [[سیدالشهدا]] علیه السلام و یکى از [[شهدای کربلا]] است. در منابع مربوط به قيام [[امام حسين]] عليه السلام، از غلامى تركی يا رومى، سخن به ميان آمده است. برخى او را واضح، سلیم و یا اسلم بن عمرو خوانده اند.
  
 +
همچنین، گروهى او را غلام امام حسين عليه السلام<ref>خوارزمی‏، مقتل الحسین(ع)، ج 2، ص 28.</ref> یا [[جنادة بن کعب الانصاری|جنادة بن حارث سلمانى]] دانسته اند و [[ابن شهرآشوب]] وى را غلام [[حر بن یزید ریاحی|حُرّ ریاحی]] می داند.<ref>ابن شهرآشوب مازندرانی، مناقب آل أبی طالب، ج 4، ص 104.</ref>
  
 +
اسلم کاتب امام حسین علیه السلام به شمار مى رفت. او قارى [[قرآن]] و آشنا به عربى نیز بود. هنگام هجرت امام حسين عليه السلام از [[مدينه]] به [[مكه]] و از آنجا به [[كربلا]]، همراه آن حضرت بود.
  
 +
[[روز عاشورا]] که اسلم اذن میدان گرفت، پیاده با شمشیر مبارزه می کرد و این گونه [[رجزهای یاران ابا عبدالله علیه السلام|رجز]] مى خواند:
  
−
==اسلم تركى==
+
اَلْبَحْرُ مِنْ ضَرْبِی وَطَعْنِی یصْطَلِی *** وَالْجَوُّ مِنْ سَهْمِی وَ نَبْلی یمْتَلِی
  
−
يكى از شهداى [[كربلا]]، وى غلام [[سيدالشهدا]] علیه السلام و ترك زبان بود، تيرانداز و كماندار بود و كاتب [[امام حسين ]] علیه السلام به شمار مى رفت. قارى [[قرآن]] و آشنا به عربى بود. برخى نام او را سليمان و سليم هم نوشته اند.<ref> انصارالحسين، ص 58.</ref>  
+
إذا حُسامِی فی یمینی ینْجَلِی *** ینْشَقُّ قَلْبُ الْحاسِدِ الْمُبَجَّلِی<ref>مقتل خوارزمى، ج۲، ص۲۴.</ref>  
  
−
[[روز عاشورا]] كه اذن ميدان گرفت، اين گونه رجز مى خواند: البحر من طعنى و ضربى يصطلى و الجو من سهمى و نبلى يمتلى اذا حسامى فى يمينى ينجلى ينشق قلب الحاسد المبجل.<ref> مقتل خوارزمى، ج 2، ص 24.</ref> دريا از ضربت نيزه و شمشيرم مى جوشد و آسمان از تيرم پر مى شود، آن‌گاه كه تيغ در كفم آشكار شود، قلب حسود متكبر را مى شكافد. وى دلاورانه جنگيد و بر زمين افتاد.
+
دریا از ضربت نیزه و شمشیرم مى جوشد و آسمان از تیرم پر مى شود، آن‌گاه که تیغ در کفم آشکار شود، قلب حسود متکبر را مى شکافد.  
  
−
امام به بالين او آمد و گريست و چهره بر چهره اش نهاد. اسلم، چشم گشود و حسين  علیه السلام را بر بالين خود ديد، تبسمى كرد و جان داد.<ref> [[بحارالانوار]]، ج 45، ص 30، عوالم ([[امام حسين]] علیه السلام)، ص 273.</ref> يكجا رخ غلام و پسر بوسه داد و گفت: در [[دين]] ما سيه نكند فرق با سفيد.
+
اسلم دلاورانه جنگید و به سپاه [[کفر|کفر]] حمله کرد و عده زیادی را به [[جهنم]] فرستاد، که بعضی از مورخین تعداد کشتگان توسط او را هفتاد نفر بحساب آورده اند. سرانجام وقتی بر زمین افتاد، امام به بالین او آمد و گریست و چهره بر چهره اش نهاد. اسلم، چشم گشود و حسین علیه السلام را بر بالین خود دید، تبسمى کرد<ref>بحارالانوار، ج۴۵، ص۳۰؛ عوالم (امام حسین علیه السلام)، ص۲۷۳.</ref> و گفت: «مَن مثلی و ابنُ رسول الله واضع خدّه علی خدّی»؛ کیست مثل من که پسر پیغمبر صورت بر صورتم نهاده. با گفتن این جمله از شوق، جان به جان آفرین تسلیم کرد.<ref>ابصارالعین، ص۵۳؛ نفس المهموم، ص۲۹۴؛ بحارالانوار، ج۴۵، ص۳۰.</ref>
−
 
+
==پانویس==
−
==پانویس ==
 
 
<references />
 
<references />
−
 
+
==منابع==
−
== منبع ==
+
*[http://www.valiasr-aj.com/sarallah/include/VIEW.php?bankname=LIBLIST&RADIF=0000027906 مؤسسه تحقیقاتی حضرت ولی عصر عجل الله تعالی فرجه]، بازیابی: ۱ اسفند ماه ۱۳۹۲.
−
 
+
*[[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، جواد محدثی، صفحه 1273، نشر معروف.
−
 
+
*[[پژوهشی پیرامون شهدای کربلا (کتاب)|پژوهشی پیرامون شهدای کربلا]]، پژوهشکده تحقیقات اسلامی.
−
جواد محدثی, فرهنگ عاشورا
+
{{الگو:واقعه عاشورا}}
−
[[رده:شهدای کربلا]]
+
[[رده:اصحاب امام حسین علیه السلام]][[رده:شهدای کربلا]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۲۷ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۳۴

«اسلم تُرکی» غلام ترک زبان سیدالشهدا علیه السلام و یکى از شهدای کربلا است. در منابع مربوط به قيام امام حسين عليه السلام، از غلامى تركی يا رومى، سخن به ميان آمده است. برخى او را واضح، سلیم و یا اسلم بن عمرو خوانده اند.

همچنین، گروهى او را غلام امام حسين عليه السلام[۱] یا جنادة بن حارث سلمانى دانسته اند و ابن شهرآشوب وى را غلام حُرّ ریاحی می داند.[۲]

اسلم کاتب امام حسین علیه السلام به شمار مى رفت. او قارى قرآن و آشنا به عربى نیز بود. هنگام هجرت امام حسين عليه السلام از مدينه به مكه و از آنجا به كربلا، همراه آن حضرت بود.

روز عاشورا که اسلم اذن میدان گرفت، پیاده با شمشیر مبارزه می کرد و این گونه رجز مى خواند:

اَلْبَحْرُ مِنْ ضَرْبِی وَطَعْنِی یصْطَلِی *** وَالْجَوُّ مِنْ سَهْمِی وَ نَبْلی یمْتَلِی

إذا حُسامِی فی یمینی ینْجَلِی *** ینْشَقُّ قَلْبُ الْحاسِدِ الْمُبَجَّلِی[۳]

دریا از ضربت نیزه و شمشیرم مى جوشد و آسمان از تیرم پر مى شود، آن‌گاه که تیغ در کفم آشکار شود، قلب حسود متکبر را مى شکافد.

اسلم دلاورانه جنگید و به سپاه کفر حمله کرد و عده زیادی را به جهنم فرستاد، که بعضی از مورخین تعداد کشتگان توسط او را هفتاد نفر بحساب آورده اند. سرانجام وقتی بر زمین افتاد، امام به بالین او آمد و گریست و چهره بر چهره اش نهاد. اسلم، چشم گشود و حسین علیه السلام را بر بالین خود دید، تبسمى کرد[۴] و گفت: «مَن مثلی و ابنُ رسول الله واضع خدّه علی خدّی»؛ کیست مثل من که پسر پیغمبر صورت بر صورتم نهاده. با گفتن این جمله از شوق، جان به جان آفرین تسلیم کرد.[۵]

پانویس

  1. ↑ خوارزمی‏، مقتل الحسین(ع)، ج 2، ص 28.
  2. ↑ ابن شهرآشوب مازندرانی، مناقب آل أبی طالب، ج 4، ص 104.
  3. ↑ مقتل خوارزمى، ج۲، ص۲۴.
  4. ↑ بحارالانوار، ج۴۵، ص۳۰؛ عوالم (امام حسین علیه السلام)، ص۲۷۳.
  5. ↑ ابصارالعین، ص۵۳؛ نفس المهموم، ص۲۹۴؛ بحارالانوار، ج۴۵، ص۳۰.

منابع

11.jpg
واقعه عاشورا
قبل از واقعه
شرح واقعه
پس از واقعه
بازتاب واقعه
وابسته‌ها
مسابقه از خطبه ۸۳ نهج البلاغه