آیه 9 سوره جاثیة
| <<8 | آیه 9 سوره جاثیة | 10>> | |||||||||||||
| |||||||||||||||
محتویات
ترجمه های فارسی
و چون از آیات ما چیزی بداند آن را به مسخره میگیرد، چنین مردم کافر را (در دنیا و آخرت) عذاب ذلّت و خواری مهیّاست.
و هنگامی که به چیزی از آیات ما آگاه می شود، آن را به مسخره گیرد؛ اینانند که برای آنان عذاب خوارکننده ای خواهد بود.
و چون از نشانههاى ما چيزى بداند، آن را به ريشخند مىگيرد. آنان عذابى خفتآور خواهند داشت.
چون چيزى از آيات ما را فراگيرد، به مسخرهاش مىگيرد. اينان در خور عذابى خواركنندهاند.
و هرگاه از بعضی آیات ما آگاه شود، آن را به باد استهزا میگیرد؛ برای آنان عذاب خوارکنندهای است!
ترجمه های انگلیسی(English translations)
معانی کلمات آیه
«إِتَّخَذَهَا هُزُواً»: آیات الهی را به تمسخر میگیرد و با بیاعتنائی از کنار آنها میگذرد. آیات الهی را مایه استهزاء دیگران و بازیچه قرار دادن ایشان میسازد.
تفسیر آیه
تفسیر نور (محسن قرائتی)
وَيْلٌ لِكُلِّ أَفَّاكٍ أَثِيمٍ «7»
واى بر هر كافر دروغ پرداز گناه پيشه.
يَسْمَعُ آياتِ اللَّهِ تُتْلى عَلَيْهِ ثُمَّ يُصِرُّ مُسْتَكْبِراً كَأَنْ لَمْ يَسْمَعْها فَبَشِّرْهُ بِعَذابٍ أَلِيمٍ «8»
(كافر گناهكارى كه) آيات خدا را كه پيوسته بر او تلاوت مىشود، مىشنود ولى همچون كسى كه آنها را نشنيده متكبّرانه (بر انحراف خود) اصرار مىورزد، پس او را به عذابى سخت بشارت ده.
وَ إِذا عَلِمَ مِنْ آياتِنا شَيْئاً اتَّخَذَها هُزُواً أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ «9»
و هرگاه از آيات ما چيزى فهمد آن را به مسخره مىگيرد، آنانند كه برايشان عذاب خفّتبارى است.
نکته ها
«أَفَّاكٍ» از «افك» به معناى كسى است كه بسيار دروغ مىگويد. «أَثِيمٍ» از «اثم» به كسى گفته مىشود كه بسيار گناهكار است.
«وَيْلٌ» كه نفرينى است به معناى «هلاك باد»، 27 بار در قرآن آمده است.
اين واژه در موارد مختلف و متعددى در قرآن بكار رفته است؛
هم در مورد خائنان فرهنگى بكار رفته است، آنان كه با دست خود مطالبى مىنويسند و به خداوند نسبت مىدهند، «فَوَيْلٌ لِلَّذِينَ يَكْتُبُونَ الْكِتابَ بِأَيْدِيهِمْ ثُمَّ يَقُولُونَ هذا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ» «1»
«1». بقره، 79.
جلد 8 - صفحه 517
هم در مورد ظالمان اقتصادى همچون كم فروشان، «وَيْلٌ لِلْمُطَفِّفِينَ» «1»
هم در مورد منحرفان اعتقادى مثل كافران، «وَيْلٌ لِلْكافِرِينَ» «2» و مشركان. «وَيْلٌ لِلْمُشْرِكِينَ» «3»
و هم در مورد كسانى كه اولياى الهى و حقايق را مسخره مىكنند. «وَيْلٌ لِكُلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَةٍ» «4»
كيفر الهى با جرم مناسب است، كيفر كسى كه سخن پيامبر را مىشنود ولى گويا نشنيده و با اين عمل دل پيامبر را به درد مىآورد عذاب اليم است و كيفر كسى كه با مسخره توهين مىكند، عذاب مهين است.
واژه بشارت در مورد خبر خوش به كار مىرود، امّا خداوند در اين آيات، وعدهى عذاب را براى كافران، بشارت خوانده است. گويا بهترين خبر براى معاندان، خبر عذاب است.
پیام ها
1- سخن حقّ را بايد به گوش همه رساند حتّى گنهكاران. أَفَّاكٍ أَثِيمٍ ... تُتْلى عَلَيْهِ
2- اول تبليغ، بعد تهديد. قرآن به كسى «هلاك باد» مىگويد كه اول آيات خود را به گوش او رسانده است. يَسْمَعُ آياتِ اللَّهِ ... كَأَنْ لَمْ يَسْمَعْها ... بِعَذابٍ أَلِيمٍ
3- بدتر از بىاعتنايى به حقّ، اصرار بر آن و روحيّه استكبار است. «يُصِرُّ مُسْتَكْبِراً»
4- علامت تكبّر، بىاعتنايى به سخن حقّ است. «مُسْتَكْبِراً كَأَنْ لَمْ يَسْمَعْها»
5- ريشهى عيب جويى و تمسخر در بسيارى از موارد، نداشتن اطلاعات جامع و كافى است. «وَ إِذا عَلِمَ مِنْ آياتِنا شَيْئاً اتَّخَذَها هُزُواً» آرى، اگر شناختها عميق و گسترده شد، مسخرهها محو مىشود.
6- چون در مسخره اهانت است، كيفر مسخرهكنندگان نيز عذاب خوار كنندهاست. هُزُواً ... عَذابٌ مُهِينٌ
«1». مطففين، 1.
«2». ابراهيم، 2.
«3». فصّلت، 6.
«4». هُمزه، 1.
تفسير نور(10جلدى)، ج8، ص: 518
پانویس
منابع
- تفسیر نور، محسن قرائتی، تهران:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
- اطیب البیان فی تفسیر القرآن، سید عبدالحسین طیب، تهران:انتشارات اسلام، 1378 ش، چاپ دوم
- تفسیر اثنی عشری، حسین حسینی شاه عبدالعظیمی، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
- تفسیر روان جاوید، محمد ثقفی تهرانی، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
- برگزیده تفسیر نمونه، ناصر مکارم شیرازی و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
- تفسیر راهنما، علی اکبر هاشمی رفسنجانی، قم:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش، چاپ پنجم
