آیه 79 سوره زخرف
| <<78 | آیه 79 سوره زخرف | 80>> | |||||||||||||
| |||||||||||||||
محتویات
ترجمه های فارسی
بلی کافران بر کار (کفر و عصیان) تصمیم گرفتند ما هم (بر کیفر و انتقام ایشان) تصمیم گرفتیم.
بلکه آنان کار [توطئه و نیرنگ بر ضد حق] را محکم کردند، پس ما هم کار [عذاب] را بر آنان محکم می کنیم.
يا در كارى ابرام ورزيدهاند؟ ما [نيز] ابرام مىورزيم.
آيا آنها در اعتقاد خويش پاى فشردهاند؟ ما هم پاى فشردهايم.
بلکه آنها تصمیم محکم بر توطئه گرفتند؛ ما نیز اراده محکمی (درباره آنها) داریم!
ترجمه های انگلیسی(English translations)
معانی کلمات آیه
- ابرموا: ابرام: محكم كردن، اصل آن از محكم كردن ريسمان است با. تاب دادن. برم نيز بدان معنى است، اين دو كلمه در همه قرآن فقط در اين آيه آمده است.[۱]
نزول
محمد بن یعقوب کلینى بعد از دو واسطه از ابوبصیر او از امام صادق علیهالسلام نقل نماید و گوید: از امام درباره این آیه و آیه 80 پرسیدم، فرمود: درباره اهل البیت علیهمالسلام نازل گردیده است و نیز باز کلینى بعد از چهار واسطه از عبدالرحمن بن کثیر و او از امام صادق علیهالسلام نقل نماید که فرمود: بعضى از اصحاب از آنچه خداوند درباره ولایت امیرالمومنین على علیهالسلام نازل نموده بود، کراهت داشتند و خداوند این آیه و آیه 80 را نازل فرمود.
و نیز محمد بن العباس بعد از شش واسطه از بریدة الاسلمى نقل نماید که گفت: پیامبر به بعضى از اصحاب فرمود: براى على به عنوان امیرمؤمنان درود فرستید و سلام کنید. مردى از آن میان برخاست و گفت: نه به خدا هرگز نبوت و امامت در یک خانواده جمع نشود سپس این آیه و آیه 80 نازل گردید، و نیز عبدالله بن عباس گوید: رسول خدا صلى الله علیه و آله درباره امارت على و ولایت او دو بار از مردم میثاق و عهد و پیمان گرفت. یکبار به آنان فرمود: آیا میدانید ولى شما کیست؟ گفتند: خدا و رسول او بهتر میدانند. پیامبر فرمود: ولى شما صالح المؤمنین است و با دست اشاره به على بن ابى طالب فرمود و بار دوم در روز غدیرخم بوده است که فرمود: «من کنت مولاه فهذا على مولاه».
اما عده اى در دلهاى خویش پنهان نموده بودند که این موضوع مهم و خطیر را به خانواده رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم واگذار نکنند و از ولایت و امارت على مانع شوند و خداوند رسول خویش را از این نیات پلید و سرى آنان مطلع فرمود و این آیه و آیه 80 را نازل نمود.[۲]
تفسیر آیه
تفسیر نور (محسن قرائتی)
لَقَدْ جِئْناكُمْ بِالْحَقِّ وَ لكِنَّ أَكْثَرَكُمْ لِلْحَقِّ كارِهُونَ «78»
همانا ما حقّ را براى شما آورديم ولى اكثر شما نسبت به آن كراهت داشتيد.
أَمْ أَبْرَمُوا أَمْراً فَإِنَّا مُبْرِمُونَ «79»
بلكه آنان تصميم قطعى (بر نپذيرفتن حقّ) گرفتند، (اگر چنين است) پس ما نيز تصميم گرفتهايم (و كيدشان را بىاثر مىگذاريم).
أَمْ يَحْسَبُونَ أَنَّا لا نَسْمَعُ سِرَّهُمْ وَ نَجْواهُمْ بَلى وَ رُسُلُنا لَدَيْهِمْ يَكْتُبُونَ «80»
آيا آنان گمان مىكنند كه ما اسرار پنهانى و سخنان در گوشى آنان را نمىشنويم. چرا و فرستادگان ما نزد آنان حضور داشته و (همه چير را) ثبت مىكنند.
«1». فاطر، 36.
جلد 8 - صفحه 477
نکته ها
«ابرام» به معناى تابيدن و محكم كردن و در اينجا به معناى تصميم جدّى بر توطئه عليه پيامبر صلى الله عليه و آله و نپذيرفتن آيين اوست.
پیام ها
1- عذاب الهى بعد از اتمام حجّت است. «إِنَّكُمْ ماكِثُونَ، لَقَدْ جِئْناكُمْ بِالْحَقِّ»
2- حقّپذير كم است. «جِئْناكُمْ بِالْحَقِّ وَ لكِنَّ أَكْثَرَكُمْ لِلْحَقِّ كارِهُونَ»
3- مبدأ حقّ، خداست و ملاك كيفر و پاداش نيز، پذيرش و عدم پذيرش حقّ است. جِئْناكُمْ بِالْحَقِ ... لِلْحَقِّ كارِهُونَ
4- تا از ما تصميمى و عملى سر نزند خداوند كيفر نمىدهد، كيفر الهى متناسب با عملكرد ماست. «أَبْرَمُوا- مُبْرِمُونَ»
5- منكران انبيا بدانند كه با خدا طرفند. «أَبْرَمُوا أَمْراً فَإِنَّا مُبْرِمُونَ»
6- كافران تنها بر اساس حدس و گمان حركت مىكنند. «أَمْ يَحْسَبُونَ»
7- مخالفان خدا را نشناختند كه گمان مىكنند خدا از پنهان آنها بىخبر است. «أَمْ يَحْسَبُونَ أَنَّا لا نَسْمَعُ سِرَّهُمْ»
8- هر كلامى توسط فرشتگان ثبت و نوشته مىشود. رُسُلُنا ... يَكْتُبُونَ
پانویس
منابع
- تفسیر نور، محسن قرائتی، تهران:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
- اطیب البیان فی تفسیر القرآن، سید عبدالحسین طیب، تهران:انتشارات اسلام، 1378 ش، چاپ دوم
- تفسیر اثنی عشری، حسین حسینی شاه عبدالعظیمی، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
- تفسیر روان جاوید، محمد ثقفی تهرانی، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
- برگزیده تفسیر نمونه، ناصر مکارم شیرازی و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
- تفسیر راهنما، علی اکبر هاشمی رفسنجانی، قم:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش، چاپ پنجم
- محمدباقر محقق، نمونه بینات در شأن نزول آیات از نظر شیخ طوسی و سایر مفسرین خاصه و عامه.
