آیه 52 سوره طه

از دانشنامه‌ی اسلامی
پرش به ناوبری پرش به جستجو
مشاهده آیه در سوره

قَالَ عِلْمُهَا عِنْدَ رَبِّي فِي كِتَابٍ ۖ لَا يَضِلُّ رَبِّي وَلَا يَنْسَى

مشاهده آیه در سوره


<<51 آیه 52 سوره طه 53>>
سوره : سوره طه (20)
جزء : 16
نزول : مکه

ترجمه های فارسی

موسی پاسخ داد که احوالشان به علم ازلی خدای من در کتاب (لوح محفوظ) ثبت است؛ هرگز از حال احدی خدای مرا خطا و فراموشی نیست.

موسی گفت: علم و دانش به [حال] آنان در کتابی [مانند لوح محفوظ] نزد پروردگار من است، که پروردگارم [بر پایه آن در پاداش دادن و کیفر نمودن] نه اشتباه می کند و نه از یاد می برد.

گفت: «علم آن، در كتابى نزد پروردگار من است. پروردگارم نه خطا مى‌كند و نه فراموش مى‌نمايد.»

گفت: علم آن در كتابى است نزد پروردگار من. پروردگار من نه خطا مى‌كند و نه فراموش.

گفت: «آگاهی مربوط به آنها، نزد پروردگارم در کتابی ثبت است؛ پروردگارم هرگز گمراه نمی‌شود، و فراموش نمی‌کند (و آنچه شایسته آنهاست به ایشان می‌دهد)!

ترجمه های انگلیسی(English translations)

He said, ‘Their knowledge is with my Lord, in a Book. My Lord neither makes any error nor forgets.’

He said: The knowledge thereof is with my Lord in a book, my Lord errs not, nor does He forget;

He said: The knowledge thereof is with my Lord in a Record. My Lord neither erreth nor forgetteth,

He replied: "The knowledge of that is with my Lord, duly recorded: my Lord never errs, nor forgets,-

معانی کلمات آیه

«کِتَابٍ»: کتاب عظیم و عجیب. مراد لوح محفوظ است.

تفسیر آیه

تفسیر نور (محسن قرائتی)

قالَ عِلْمُها عِنْدَ رَبِّي فِي كِتابٍ لا يَضِلُّ رَبِّي وَ لا يَنْسى‌ «52»

(موسى) گفت: علم آن (احوال) در كتابى نزد پروردگار من است (و) پروردگار من نه (خطا و چيزى را) گم مى‌كند و نه فراموش مى‌نمايد.

نکته ها

وقتى فرعون از حال اقوام قبلى ومردگان پرسيد، موسى عليه السلام با اينكه مى‌توانست به تفصيل جواب دهد، امّا چون مى‌دانست مردم نسبت به نياكان خويش غيرت و حساسيّت دارند، لذا در جواب آنان كلّى گويى كرده و به اجمال، علم آن را به خداوند احاله داد تا هم به‌ «قَوْلًا لَيِّناً» عمل كرده باشد و هم وسيله‌اى براى بهانه و اشكال به دست آنان نداده باشد.

پیام ها

1- انبيا هر چه را نمى‌دانستند، يا گفتن آن را به صلاح نمى‌دانستند، علم آن را به خداوند نسبت مى‌دادند. «عِلْمُها عِنْدَ رَبِّي»

2- مربّى بايد با سياست، بعضى پاسخ‌ها را كلّى و يا با سكوت جواب دهد تا بحث منحرف نشده و دستاويز دشمن نگردد. «عِلْمُها عِنْدَ رَبِّي»

3- در تشكيلات الهى، همه چيز حساب وكتاب دارد. «فِي كِتابٍ»

4- كتاب الهى بسيار با عظمت وبزرگ است. «كِتابٍ» نكره آمده است.

5- در علم خداوند خطا راه ندارد. «لا يَضِلُّ رَبِّي وَ لا يَنْسى‌» (سهو و خطا در مورد كسانى است كه واقعيت را نمى‌دانند، امّا در مورد خداوندى كه ظاهر و باطن هر چيز را همان گونه كه هست مى‌داند، هرگز احتمال خطا وجود ندارد.)

6- علم انسان دو آفت دارد؛ يا از ابتدا اشتباه مى‌فهمد و حقيقت را گم مى‌كند و يا بعد از فهميدن فراموش مى‌كند، امّا علم خداوند از اين آفات مبرّاست.

«لا يَضِلُّ رَبِّي وَ لا يَنْسى‌»

7- كسى حقّ ربوبيّت دارد كه انحراف وفراموشى در او راه نداشته باشد. «لا يَضِلُّ رَبِّي وَ لا يَنْسى‌»

تفسير نور(10جلدى)، ج‌5، ص: 353



پانویس

منابع

آرشیو عکس و تصویر

مسابقه از خطبه ۱۱۴ نهج البلاغه