آیه 4 سوره الرحمن
| <<3 | آیه 4 سوره الرحمن | 5>> | |||||||||||||
| |||||||||||||||
محتویات
ترجمه های فارسی
به او تعلیم نطق و بیان فرمود.
به او بیان آموخت؛
به او بيان آموخت.
به او گفتن آموخت.
و به او «بیان» را آموخت.
ترجمه های انگلیسی(English translations)
معانی کلمات آیه
- بيان: آشكار شدن و آشكار كردن، لازم و متعدى هر دو آمده است منظور از آن معناى دوم مىباشد.[۱]
تفسیر آیه
تفسیر نور (محسن قرائتی)
عَلَّمَهُ الْبَيانَ «4»
به او بيان آموخت.
نکته ها
حضرت على عليه السلام مىفرمايد: «لا تجعلن ذرب لسانك على من انطقك و بلاغة قولك على من سددك» «1» تندى و تيزى زبانت را براى كسى كه تو را سخن گفتن تعليم داده قرار مده و بلاغت و زيبايى كلامت را به رخ كسى كه گفتار تو را قاعدهمند و زيبا كرده، مكش.
قدرت بيان و سخن گفتن، هديه الهى به انسان است و قرآن براى شيوه بيان دستوراتى داده است، از جمله:
مستدل و محكم باشد. «قَوْلًا سَدِيداً»* «2»
پسنديده و به اندازه باشد. «قَوْلًا مَعْرُوفاً»* «3»
نرم و مهربانانه باشد. «قَوْلًا لَيِّناً» «4»
شيوا و رسا و واضح باشد. «قَوْلًا بَلِيغاً» «5»
كريمانه و بزرگوارانه باشد. «قَوْلًا كَرِيماً» «6»
زيبا، نيكو و مطلوب باشد. «قُولُوا لِلنَّاسِ حُسْناً» «7»
بهترينها گفته شود. «يَقُولُوا الَّتِي هِيَ أَحْسَنُ» «8»
حتّى مجادلات و گفتگوهاى انتقادى، به بهترين وجه باشد. «جادِلْهُمْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ» «9»
پیام ها
1- علم، برترين كمالى است كه خداوند به انسان عطا كرده است. عَلَّمَ ... عَلَّمَهُ (علم و تعليم قبل و پس از خلقت انسان تكرار شده است)
«1». نهجالبلاغه، حكمت 411.
«2». نساء، آيه 9.
«3». بقره، آيه 235.
«4». طه، آيه 44.
«5». نساء، 63.
«6». اسراء، 23.
«7». بقره، 83.
«8». اسراء، 53.
«9». نحل، 125.
جلد 9 - صفحه 378
2- زبان و لغت خاص مهم نيست، اصل قدرت بيان مهمّ است. «عَلَّمَهُ الْبَيانَ»
3- زبان، وسيله بيان است، اصل بيان هديه الهى است. «عَلَّمَهُ الْبَيانَ»
4- پدر و مادر، قوّهى سخن گفتن را كه خداوند در نهاد هر نوزادى نهفته است، آشكار مىكنند و به فعليّت مىرسانند. «عَلَّمَهُ الْبَيانَ»
5- آفرينش انسان در ميان دو تعليم الهى قرار گرفته است. «عَلَّمَ الْقُرْآنَ، خَلَقَ الْإِنْسانَ، عَلَّمَهُ الْبَيانَ»
6- قدرت بيان، جلوهاى از رحمت الهى است. الرَّحْمنُ ... عَلَّمَهُ الْبَيانَ
7- كسانى كه توانايى سخن گفتن به چند زبان را دارند، هنر خود را از خدا بدانند.
«عَلَّمَهُ الْبَيانَ»
8- علمى مورد ستايش است كه بيان شود. عَلَّمَ الْقُرْآنَ ... عَلَّمَهُ الْبَيانَ
پانویس
- ↑ تفسير احسن الحديث، سید علی اکبر قرشی، ج10، ص470
منابع
- تفسیر نور، محسن قرائتی، تهران:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
- اطیب البیان فی تفسیر القرآن، سید عبدالحسین طیب، تهران:انتشارات اسلام، 1378 ش، چاپ دوم
- تفسیر اثنی عشری، حسین حسینی شاه عبدالعظیمی، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
- تفسیر روان جاوید، محمد ثقفی تهرانی، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
- برگزیده تفسیر نمونه، ناصر مکارم شیرازی و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
- تفسیر راهنما، علی اکبر هاشمی رفسنجانی، قم:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش، چاپ پنجم
