اِسناد

از دانشنامه‌ی اسلامی
پرش به ناوبری پرش به جستجو

«اِسناد» مصدر باب اِفعال از ریشه «س.ن.د» به معنی نسبت دادن خبری به دیگری به صورت مستند است.

اِسناد در اصطلاح به دو معنای مصدری و اسمی به کار رفته است:

  • به معنای مصدری، عبارت است از رساندن خبر به گوینده آن با ذکر سند.
  • به معنای اسمی، مترادف است با سند و جمع آن اَسانید است.

تفاوت اِسناد به مفهوم نخست با سند، در این است که سند به مجموع راویان حدیث اطلاق مى‌شود، اما اسناد، نقل حدیث همراه ذکر سند آن است.

سنت از جمله منابع دستیابى به احکام شرعى است. در استدلال کامل به سنت چند عنصر دخیل است و صحت سند و قابلیت آن براى اعتماد و استناد، از جمله این عناصر است؛ به این معنا که استدلال به یک حدیث، بر اطمینان به صدور آن از معصوم علیه‌السلام متوقف است و تحقق آن بنا بر نظریه اصولیان، به مذکور بودن سند روایت تا معصوم و اعتبار آن بر طبق موازین علم درایه و رجال است؛[۱] و بنا بر نظریه اخباریان، به ذکر سند حدیث تا رسیدن به یکى از کتاب‌هاى معتبر مى‌باشد.[۲]

پانویس

  1. الموسوعة الفقهیة المیسرة، ۳/۲۸۸-۲۹۰.
  2. الحدائق الناضرة، ۱/۱۴-۲۶.

منابع