آیه 7 سوره قمر
| <<6 | آیه 7 سوره قمر | 8>> | |||||||||||||
| |||||||||||||||
محتویات
ترجمه های فارسی
که (از هول آن) کافران به خواری چشم بر هم نهند و سر از قبرها بر آورده مانند ملخ به عرصه محشر منتشر شوند.
در حالی که دیدگانشان [از شدت ترس] فرو افتاده، هم چون ملخ های پراکنده از گورها بیرون آیند.
در حالى كه ديدگان خود را فروهشتهاند، چون ملخهاى پراكنده از گورها[ى خود] برمىآيند.
نشان ذلت در چشمانشان آشكار است. چون ملخهاى پراكنده از قبرها بيرون مىآيند.
آنان در حالی که چشمهایشان از شدّت وحشت به زیر افتاده، همچون ملخهای پراکنده از قبرها خارج میشوند،
ترجمه های انگلیسی(English translations)
معانی کلمات آیه
- خشعا: جمع خاشع. خشوع به معنى تذلل و تواضع است خواه قلبى باشد يا ظاهرى، اكثر استعمال آن در جوارح است در آيه به معنى تذلل و پائين آوردن سر از روى ذلت است.[۱]
تفسیر آیه
تفسیر نور (محسن قرائتی)
خُشَّعاً أَبْصارُهُمْ يَخْرُجُونَ مِنَ الْأَجْداثِ كَأَنَّهُمْ جَرادٌ مُنْتَشِرٌ «7»
آنان در حالى كه چشمهايشان (از ترس و وحشت) فرو افتاده، همچون ملخهاى پراكنده، از قبرها خارج مىشوند.
نکته ها
«اجداث» جمع «جدث» به معناى قبر است.
فروافتادن چشم يا از شدّت ترس است و يا شدّتِ شرمسارى كه موجب ذلّت و خوارى مىشود.
تشبيه مجرمان در قيامت به ملخهاى پراكنده، بيانگر سردرگمى و حيرتزدگى آنان به هنگام خروج از قبرهاست.
جلد 9 - صفحه 348
پیام ها
1- حالات روحى وروانى انسان در جسم و ظاهر او أثر مىگذارد. «خُشَّعاً أَبْصارُهُمْ»
2- معاد، جسمانى است. «يَخْرُجُونَ مِنَ الْأَجْداثِ»
3- از شيوههاى تربيت، استفاده از مثال و تمثيل است. «كَأَنَّهُمْ جَرادٌ مُنْتَشِرٌ» بهترينِ مثالها، ملموسترين آنهاست
پانویس
- ↑ تفسير احسن الحديث، سید علی اکبر قرشی، ج10، ص433
منابع
- تفسیر نور، محسن قرائتی، تهران:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
- اطیب البیان فی تفسیر القرآن، سید عبدالحسین طیب، تهران:انتشارات اسلام، 1378 ش، چاپ دوم
- تفسیر اثنی عشری، حسین حسینی شاه عبدالعظیمی، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
- تفسیر روان جاوید، محمد ثقفی تهرانی، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
- برگزیده تفسیر نمونه، ناصر مکارم شیرازی و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
- تفسیر راهنما، علی اکبر هاشمی رفسنجانی، قم:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش، چاپ پنجم




