آیه 208 سوره شعراء
| <<207 | آیه 208 سوره شعراء | 209>> | |||||||||||||
| |||||||||||||||
محتویات
ترجمه های فارسی
و ما اهل هیچ دیاری را تا رسولانی به هدایت و اتمام حجت بر آنها نفرستادیم هلاک نکردیم.
و [مردم] هیچ شهری را نابود نکردیم مگر آنکه بیم دهندگانی برای آنان بود،
و هيچ شهرى را هلاك نكرديم مگر آنكه براى آن هشداردهندگانى بود.
ما هيچ قريهاى را هلاك نكرديم جز آنكه برايشان بيمدهندگانى بودند.
ما هیچ شهر و دیاری را هلاک نکردیم مگر اینکه انذارکنندگانی (از پیامبران الهی) داشتند.
ترجمه های انگلیسی(English translations)
معانی کلمات آیه
«قَرْیَةٍ»: شهر و دیار. مراد ساکنان آنجا است.
تفسیر آیه
تفسیر نور (محسن قرائتی)
ما أَغْنى عَنْهُمْ ما كانُوا يُمَتَّعُونَ «207»
آنچه برخوردار بودند، در دفع عذاب به كارشان نيايد.
وَ ما أَهْلَكْنا مِنْ قَرْيَةٍ إِلَّا لَها مُنْذِرُونَ «208» ذِكْرى وَ ما كُنَّا ظالِمِينَ «209»
وما (مردم) هيچ منطقهاى را هلاك نكرديم، مگر آن كه بيمدهندگانى داشتند. تا مايهى پند و عبرت باشد، و ما ستمكار نبوديم (كه بدون هشدار مجازات كنيم).
نکته ها
خداوند، هر فرد و قوم گمراهى را زمانى هلاك مىكند كه از قبل به آنان هشدار داده باشد، وگرنه عقوبت بدون هشدار ظلم است و ظلم در شأن خداوند نيست. قرآن، اين حقيقت را در آيات مختلف بيان كرده است:
- «وَ ما ظَلَمْناهُمْ» «1»* ما به آنان ظلم نكرديم.
- «وَ مَا اللَّهُ يُرِيدُ ظُلْماً» «2»* خداوند ارادهى ظلم نمىكند.
- «فَما كانَ اللَّهُ لِيَظْلِمَهُمْ» «3»* شأن خداوند ظلم كردن نيست.
- «لا يُظْلَمُونَ نَقِيراً» «4»، «لا يُظْلَمُونَ شَيْئاً» «5» كمترين ستمى به آنها نخواهد شد.
- «لا يُظْلَمُونَ فَتِيلًا» «6»* خداوند به اندازه نخ درون هسته خرما وكمتر از آن ظلم نمىكند.
- «لا يَظْلِمُ مِثْقالَ ذَرَّةٍ» «7» خداوند به اندازهى سنگينى ذرّهاى ستم نمىكند.
پیام ها
1- در هنگام قهر الهى، همهى اسباب كاميابى بىفايده است. «ما أَغْنى عَنْهُمْ»
2- رفاه مخالفان دين، شما را غمگين نكند كه روزى آن را خواهيم گرفت. «ما
«1». نحل، 118.
«2». غافر، 31.
«3». عنكبوت، 40.
«4». نساء، 124.
«5». مريم، 60.
«6». نساء، 49.
«7». نساء، 40.
جلد 6 - صفحه 374
أَغْنى عَنْهُمْ ما كانُوا يُمَتَّعُونَ»
3- قهر الهى، بعد از اتمام حجّت است. تنبيه بايد بعد از تذكّر باشد. وَ ما أَهْلَكْنا ... إِلَّا لَها مُنْذِرُونَ
4- در هر امّتى اولياى خدا هستند كه آنان را هشدار دهند. «مِنْ قَرْيَةٍ إِلَّا لَها مُنْذِرُونَ»
5- وظيفهى انبيا هشدار است و در قبول يا ردّ مردم مسئوليّتى ندارند. «مُنْذِرُونَ»
6- انسان فطرتاً حقايق را درك مىكند، لكن چه بسا غفلت او را فرا مىگيرد، و درمان غفلت، تذكّر و هشدار است. «مُنْذِرُونَ»
7- تنبيه قبل از تذكّر، ظلم است. «ذِكْرى وَ ما كُنَّا ظالِمِينَ»
8- شأن الهى از ظلم دور است. «وَ ما كُنَّا ظالِمِينَ»
پانویس
منابع
- تفسیر نور، محسن قرائتی، تهران:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
- اطیب البیان فی تفسیر القرآن، سید عبدالحسین طیب، تهران:انتشارات اسلام، 1378 ش، چاپ دوم
- تفسیر اثنی عشری، حسین حسینی شاه عبدالعظیمی، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
- تفسیر روان جاوید، محمد ثقفی تهرانی، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
- برگزیده تفسیر نمونه، ناصر مکارم شیرازی و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
- تفسیر راهنما، علی اکبر هاشمی رفسنجانی، قم:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش، چاپ پنجم
