منابع و پی نوشتهای متوسط
مقاله مورد سنجش قرار گرفته است

استخاره: تفاوت بین نسخه‌ها

از دانشنامه‌ی اسلامی
پرش به ناوبری پرش به جستجو
(صفحه‌ای جدید حاوی '{{الگو:بخشی از یک کتاب}} {{نیازمند ویرایش فنی}} استخاره، عنوانى‌ عام‌ براي‌ آنگ...' ایجاد کرد)
 
 
(۱۱ نسخه‌ٔ میانی ویرایش شده توسط ۶ کاربر نشان داده نشده)
سطر ۱: سطر ۱:
{{الگو:بخشی از یک کتاب}}
+
{{خوب}}
 +
'''«استخاره»''' در اصطلاح‌ دینى‌، به معنای واگذاردن‌ انتخاب‌ احسن‌ به‌ [[خداوند]] در کاری‌ است‌ که‌ انسان‌ در انجام‌ دادن‌ آن‌ تردید و تأمل‌ دارد. استخاره‌ کردن‌ در اموری‌ که‌ در [[شرع|شرع‌]] حکمى‌ روشن‌ دارد، روا نیست‌، بلکه در کارهای‌ [[مباح|مباح‌]] یا در انتخاب‌ میان‌ دو [[مستحب|مستحب‌]]، پسندیده‌ است‌. درباره‌ آداب استخاره‌ و نحوه انجام آن، [[حدیث|احادیث]] متعددی از معصومین علیهم‌السلام وارد شده‌ است‌.
  
 +
==مفهوم‌ استخاره==
 +
«استخاره‌» در لغت‌، طلب‌ خیر و خواستن‌ بهترین‌ حالت در امری‌ است‌، اما در اصطلاح‌ دینى‌، واگذاردن‌ انتخاب‌ به‌ [[خداوند]] در کاری‌ است‌ که‌ انسان‌ در انجام‌ دادن‌ آن‌ تردید و تأمل‌ دارد. گاه‌ در روایات‌، استخاره‌ مشاوره‌ای‌ با خداوند دانسته‌ شده‌ است‌.
  
{{نیازمند ویرایش فنی}}
+
همچنین، استخاره‌ به‌ معنى‌ [[دعا]] به‌ درگاه‌ خداوند و طلب‌ بهترین‌، در فرهنگ‌ [[اسلام|اسلامى‌]] جایگاه‌ ویژه‌ای‌ داشته‌ است‌؛ [[ابن ادریس حلی]] با یاد کردن‌ این‌ نکته‌ که‌ استخاره‌ در زبان‌ عرب‌ اساساً به‌ معنای‌ دعاست‌، بر این‌ جایگاه‌ تأکیدی‌ ویژه‌ داشته‌ و بر لزوم‌ پیراستن‌ [[سنت|سنت‌]] استخاره‌ از زوائد توصیه اکید کرده‌ است‌.
  
استخاره، عنوانى‌ عام‌ براي‌ آنگونه‌ از آداب‌ دينى‌ كه‌ با انجام‌ دادن‌ آنها، شخص‌ انتخاب‌ احسن‌ را از خداوند مى‌طلبد. استخاره‌ در لغت‌، طلب‌ و خواستن‌ بهترين‌ در امري‌ است‌ ، اما در اصطلاح‌ دينى‌، واگذاردن‌ انتخاب‌ به‌ خداوند در كاري‌ است‌ كه‌ انسان‌ در انجام‌ دادن‌ آن‌ درنگ‌ و تأمل‌ دارد. گاه‌ در روايات‌، استخاره‌ مشاوره‌اي‌ با خداوند دانسته‌ شده‌ است‌ در منابع‌ دينى‌ از ديرگاه‌ دربارة استخاره‌ گفت‌ و گو شده‌، و براي‌ آن‌، آدابى‌ از دعا، نماز و ذكر بيان‌ گرديده‌ است‌. استخاره‌ كردن‌ در امري‌ كه‌ در شرع‌، حكمى‌ روشن‌ دارد، روا نيست‌ و تنها در كارهاي‌ مباح‌ يا در انتخاب‌ ميان‌ دو مستحب‌، نيكو و پسنديده‌ است‌
+
[[شیخ محمدحسن نجفی|صاحب جواهر]] می گوید: استخاره دارای دو معنی است: ۱- از خدا بخواهد تا خیر و برکت را در عملی قرار دهد که تصمیم بر انجام آن گرفته است. ۲- از خدا بخواهد تا او را در انتخابش موفق بدارد، یعنی توفیق شناخت حق را به او مرحمت فرماید و یا مسیر حق را در زبان و بیان طرف مشاوره اش قرار داده تا به او القا گردد. وی سپس می افزاید: از باب [[تسامح در ادله سنن]] می شود جمیع اقسام استخاره را مشروع دانست، گرچه دلیل برخی از آنها ازنظر سند ضعیف باشد.<ref>جواهر الکلام، ج ۱۲، ص ۱۶۸.</ref>
  
از برخى‌ روايات‌ چنين‌ برمى‌آيد كه‌ در دورة پيش‌ از اسلام‌، نوعى‌ «استخاره‌ از الله‌» در ميان‌ عرب‌ معمول‌ بوده‌ است‌ ولى‌ دربارة چگونگى‌ آن‌ شرحى‌ داده‌ نشده‌ است‌. از نخستين‌ نمونه‌هاي‌ عمل‌ به‌ استخاره‌ در دورة اسلامى‌ روايتى‌ از حضرت‌ على‌ (ع‌) است‌، مبنى‌ بر اينكه‌ چون‌ پيامبر (ص‌) وي‌ را به‌ يمن‌ فرستاد، او را بر به‌كارگيري‌ استخاره‌، آنگاه‌ كه‌ تصميم‌گيري‌ دشوار گردد،ترغيب‌ كرد. همچنين‌ به‌ هنگام‌ رحلت‌ حضرت‌ رسول‌ (ص‌) و بروز اختلاف‌ نظر ميان‌ صحابه‌ در كيفيت‌ دفن‌ آن‌ حضرت‌، به‌دنبال‌ دو كس‌ فرستادند كه‌ يكى‌ به‌ شيوة مكيان‌ زمين‌ را مى‌شكافت‌ و يكى‌ به‌روش‌ مدنيان‌ لحد مى‌ساخت‌؛ آنگاه‌ عبارت‌ «اللهم‌ خِرْلِرَسولِك‌» را بر زبان‌ آوردند و امر را بر آن‌ نهادند كه‌ هر يك‌ زودتر رسد، روش‌ او را به‌كار بندند. استخاره‌ و طلب‌ كردن‌ بهترين‌ از خداوند نزد مذاهب‌ گوناگون‌ اسلامى‌ امري‌ پسنديده‌ شمرده‌ شده‌، و در اين‌ باره‌ احاديثى‌ چند از پيامبر (ص‌) و ائمة اطهار (ع‌) نقل‌ شده‌ است‌
+
[[علامه مجلسی]] پس از بحث طولانی درباره استخاره می گوید: «به گمان من این که اکثر روایات معتبره دلالت بر مشروعیت اصل استخاره دارد، بدان جهت است که انسان استبداد رأی به خرج نداده و به خدای بزرگ توسل جوید و در تمام امور به حضرت حق [[توکل]] نماید و اقرار کند که در برخی از موارد آگاه به مصالح خود نیست و به همین دلیل از طرق مختلف مثل [[دعا]] یا نظرخواهی و مشورت با دیگران و یا تفأل به وسیله تسبیح یا [[قرآن]] و... از خداوند استمداد جوید، که البته میزان قبولی از سوی خداوند و راهنمایی حضرت حق بستگی به حال و توسل و التجا شخص به خداوند دارد.»<ref>بحار الانوار، ج ۸۸، ص ۲۸۷.</ref>
  
در حديثى‌ نبوي‌ به‌ روايت‌ جابر به‌ چگونگى‌ نماز استخاره‌ پرداخته‌ شده‌ است‌. در اين‌ حديث‌ كه‌ از منابع‌ اساسى‌ در مباحث‌ فقهى‌ مربوط به‌ نماز استخاره‌ به‌شمار مى‌آيد، دعاي‌ ويژه‌اي‌ نيز براي‌ تعقيب‌ اين‌ نماز آمده‌ است‌ در منابع‌ اماميه‌ به‌ علاوه‌، احاديث‌ ديگري‌ به‌ نقل‌ از ائمه‌(ع‌) در آداب‌ نماز استخاره‌ آمده‌ است‌  نماز استخاره‌ نزد فقيهان‌ از نمازهاي‌ مستحب‌ يا مسنون‌ شمرده‌ شده‌ است‌. به‌اتفاق‌ مذاهب‌ فقهى‌، نماز استخاره‌ دو ركعت‌ است‌ و بنا بر قول‌ مشهور نزد مذاهب‌ گوناگون‌، بهتر آن‌ است‌ كه‌ در قرائت‌ اين‌ نماز پس‌ از فاتحة الكتاب‌، در ركعت‌ نخست‌ سورة كافرون‌ و در ركعت‌ دوم‌ سورة اخلاص‌ خوانده‌ شود در يك‌ روايت‌ امامى‌ نيز قرائت‌ سوره‌ هاي‌ حشر و رحمن‌ در ركعت‌ نخست‌ و سوره‌هاي‌ معوذتين‌ و اخلاص‌ در ركعت‌ دوم‌ توصيه‌ شده‌ است‌  افضل‌ آن‌ است‌ كه‌ نماز استخاره‌ در اماكن‌ مقدس‌ چون‌ مساجد و مشاهد گزارده‌ شود در روايات‌ اماميه‌، نمونه‌هايى‌ از توصيه‌ به‌ اقامة اين‌ نماز در مسجد النبى‌(ص‌) و نيز به‌جاي‌ آوردن‌ آداب‌ استخاره‌ در مشهد امام‌ حسين‌ (ع‌) وارد شده‌ است‌.  
+
[[سید بن طاووس|سید بن طاووس]] در کتاب‌ «[[فتح الأبواب (کتاب)|فتح‌ الابواب‌]]» خود، ابتدا توضیحى در معناى استخاره و دلیل عقلى بر نیکو بودن آن داده و می گوید: «چطور ممکن است مشاوره با هر عاقل و حکیم و ... ستوده باشد، اما مشورت با [[خداوند]] عالِم به سرانجام انسانها که به غیب و شهود آگاه است، ستوده نباشد؟! من نیز براى اثبات رجحان استخاره این کتاب را به رشته تحریر درآوردم.»
  
علاوه‌ بر استخاره‌ با گزاردن‌ نماز، استخاره‌ به‌ معنى‌ دعا به‌ درگاه‌ خداوند و طلب‌ بهترين‌، در فرهنگ‌ اسلامى‌ جايگاه‌ ويژه‌اي‌ داشته‌ است‌؛ گفتنى‌ است‌ كه‌ ابن‌ ادريس‌  با ياد كردن‌ اين‌ نكته‌ كه‌ استخاره‌ در زبان‌ عرب‌ اساساً به‌ معناي‌ دعاست‌ ،بر اين‌ جايگاه‌ تأكيدي‌ ويژه‌ داشته‌، و بر لزوم‌ پيراستن‌ سنت‌ استخاره‌ از زوائد توصية اكيد كرده‌ است‌ دعاي‌ 33 از صحيفة سجاديه‌ نيايشى‌ براي‌ استخاره‌ است‌ و در آن‌ از خداوند درخواست‌ مى‌شود تا آنچه‌ مشيت‌ و خواستة حق‌ است‌، الهام‌ فرمايد. در جوامع‌ روايى‌ به‌ آداب‌ و سنن‌ استخاره‌ پرداخته‌ شده‌، و رواياتى‌ در اين‌ باب‌ به‌ نقل‌ از پيامبر اكرم‌ و ائمة اطهار گردآوري‌ شده‌ است‌. آثار مستقلى‌ نيز به‌خصوص‌ از سوي‌ عالمان‌ امامى‌ در موضوع‌ استخاره‌ تأليف‌ شده‌ است‌ كه‌ از آن‌ ميان‌ مى‌ توان‌ به‌ طور خاص‌ كتاب‌ فتح‌ الابواب‌ از ابن‌ طاووس‌ را ياد كرد
+
[[امام خمینی]] در کتاب گرانقدر «کشف الاسرار» می گوید: «از برای استخاره دو معنی است، که یکی از آنها معنی حقیقی استخاره است و در اخبار، از آن بیشتر نام برده شده و پیش خواص متعارف است و آن طلب خیر نمودن از خداست و آن در تمام کارهایی که انسان می کند، خوب و [[مستحب]] است و این از رشته دعا است که در قرآن به آن اهمیت شایان داده... . یک معنای دیگر استخاره آن است که پس از آنکه انسان به کلی در امری متحیر و وامانده شد، نه عقل او را به خوبی و بدی آن راهنمایی کرد و نه عاقل دیگر راه خیر و شر را به او فهماند و نه خدای جهان درباره آن کار، تکلیفی و فرمانی داشت که راهنمای او باشد، در این صورت که هیچ راهی برای پیدا کردن خوب و بد در کار نیست ... در این حال دین داران می گویند: خدای عالم که پناه بیچارگان و دادرس افتادگان است ...، یک راه امیدی به روی انسان از عالم رحمت و رأفت و مهربانی اش باز کرده و اگر با این حال اضطرار انسان به او پناه ببرد و از او راهنمایی جوید... ناچار خدای جهان که قادر بر پیدا و نهان است، یا دل او را به یک سوی می کشاند و راهنمای قلب او می شود و این یک گونه استخاره است یا از او دستگیری کرده، دست او را به یک سبحه (تسبیح) می ­اندازد و یا به وسیله قرآن به یک سو او را دلگرم می­ کند.»<ref>کشف الاسرار، ص ۹۱ – ۹۰.</ref>
گفتنى‌ است‌ كه‌ در برخى‌ منابع‌ علاوه‌ بر نماز استخاره‌ و دعا، به‌ روشهاي‌ خاصى‌ نيز در اين‌ مورد اشاره‌ شده‌ كه‌ گاه‌ سنديت‌ آنها مورد بحث‌ و تأمل‌ بوده‌ است‌:
 
  
1. استخاره‌ به‌ قرآن‌: نخست‌ بايد به‌ روايت‌ اليسع‌ قمى‌ از امام‌ صادق‌ (ع‌) اشاره‌ كرد كه‌ به‌ موجب‌ آن‌ شخص‌ استخاره‌ كننده‌ به‌ هنگام‌ آماده‌ شدن‌ و قيام‌ براي‌ نماز، مصحف‌ را مى‌گشايد و به‌ نخستين‌ امري‌ كه‌ در آن‌ مى‌ بيند، عمل‌ مى‌كند. در شيوه‌اي‌ ديگر كه‌ طبرسى‌ بدون‌ ذكر مستند، آن‌ را آورده‌ است‌، شخص‌ پس‌ از به‌جاي‌ آوردن‌ نماز مخصوص‌ و دعا، مصحف‌ را مى‌ گشايد و 7 برگ‌ را شمرده‌، پاسخ‌ خود را در برگ‌ هفتم‌ و سطر يازدهم‌ مى‌ جويد. از اشارات‌ جسته‌ و گريخته‌ در منابع‌ برمى‌آيد كه‌ چنين‌ روشهايى‌ نزد گروههايى‌ از اهل‌ سنت‌ نيز تداول‌ داشته‌ است‌ در حديثى‌ از امام‌ صادق‌ (ع‌) از تفأل‌ به‌ قرآن‌ كريم‌ نهى‌ شده‌ است‌  و گاه‌ در بيان‌ وجه‌ آن‌ چنين‌ گفته‌اند كه‌ مراد از تفأل‌ِ منهى‌ ، استفسار و پيش‌ بينى‌ حوادث‌ آينده‌ به‌ قرآن‌ است‌، يا اينكه‌ در نهى‌ نظر به‌ تشبه‌ به‌ مردم‌ جاهليت‌ در تفأل‌ و تطيّر بوده‌ است‌. ملاك‌ نهى‌ هرچه‌ باشد، برخى‌ از علما سعى‌ داشته‌اند تا فرقهايى‌ را ميان‌ تفأل‌ به‌ قرآن‌ و استخاره‌ به‌ آن‌ قائل‌ شوند. گفتنى‌ است‌ كه‌ برخى‌ از عالمان‌ اهل‌ سنت‌ نيز با پرداختن‌ به‌ مسألة تفأل‌ به‌ قرآن‌، آن‌ را به‌ دور از سنت‌ دانسته‌، و مورد نقد قرار داده‌اند
+
البته استخاره در تمام امور توصیه نشده است؛ [[شیخ مفید]] می گوید: «شایسته نیست کسى که از خداى تعالى استخاره مى نماید در چیزى باشد که او را از آن نهى کرده یا بر او واجب نموده است، استخاره در امر [[مباح]] و چیزى است که روا باشد، مانند رفتن به یکى از دو مجلس که جمع بین هر دو ممکن نباشد.»<ref>دعاى ۳۳ صحیفه، ترجمه فیض‌الاسلام.</ref>
2. استخاره‌ با رقاع‌: در يكى‌ از روشهاي‌ استخاره‌ با رقاع‌ دو دستور «اِفْعَل‌ » و «لا تَفْعَل‌ » بر دو رقعه‌ نوشته‌ مى‌شود و استخاره‌ كننده‌ با به‌جاي‌ آوردن‌ آدابى‌ خاص‌ يكى‌ از آن‌ دو را بر مى‌ دارد و به‌ مقتضاي‌ آن‌ عمل‌ مى‌ كند. در روشى‌ ديگر 6 رقعه‌ به‌كار مى‌رود و آنچه‌ در 3 رقعه‌ متفقاً دستور «افعل‌» آيد، بدان‌ عمل‌ مى‌شود. روايت‌ نخست‌ بدون‌ ضبط اسناد به‌ يكى‌ از ائمه‌(ع‌) منسوب‌ گرديده‌، و روايت‌ دوم‌ از امام‌ صادق‌(ع‌) نقل‌ شده‌ است‌. ابن‌ ادريس‌ و محقق‌ حلى‌  استخاره‌ با رقاع‌ را مورد انتقاد قرار داده‌، و برگرفته‌ از اخبار غيرمعتبر دانسته‌اند. شيخ‌ مفيد نيز بر شذوذ اين‌ اخبار و ضعف‌ اسناد آن‌ اشاره‌ نموده‌ است‌ برخى‌ نيز چون‌ علامة حلى‌  و شهيد اول‌ (همانجا) اين‌ انتقاد را وارد ندانسته‌ اند .  
 
  
3. استخاره‌ با سبحه‌ (تسبيح‌): در اين‌ نوع‌ استخاره‌، پس‌ از خواندن‌ دعايى‌ مخصوص‌، به‌ اندازة يك‌ قبضه‌ از تسبيح‌ را جدا كرده‌، دانه‌ ها را دو دو مى‌شمارند؛ در صورتى‌ كه‌ بازمانده‌ يك‌ باشد، امر مورد نظر را خوب‌ مى‌انگارند. برپاية آنچه‌ شهيد اول‌ (همانجا) يادآور شده‌، اين‌ نوع‌ «استخاره‌ به‌ عدد» در سده‌هاي‌ نخستين‌ اسلامى‌ رواج‌ نداشته‌ است‌؛ تنها ابن‌ طاووس‌  بر پاية روايتى‌ كه‌ از امام‌ غايب‌ (ع‌) نقل‌ كرده‌، استناد اين‌ سنت‌ را به‌ ائمه‌ (ع‌) باز گردانيده‌ است‌  
+
==استخاره‌ در احادیث==
 +
درباره‌ آداب استخاره‌ و نحوه انجام آن، [[حدیث|احادیث]] متعددی از [[پیامبر اسلام]] صلی الله علیه وآله و [[ائمه اطهار]] علیهم السلام نقل‌ شده‌ است‌.
  
== منابع ==
+
* از [[امیرالمومنین|امیرالمؤمنین]] علیه السلام روایت شده که فرمود: موقعی که [[پیامبر اسلام|پیامبر]] صلی الله علیه وآله مرا به [[یمن]] اعزام داشت در حال حرکت از [[مدینه]] سفارشاتی به من داشت از جمله فرمود: «یَا عَلِیُّ مَا حَارَ مَنِ اسْتَخَارَ»؛<ref>بحارالأنوار، ج ۷۵، ص۷۸.</ref> هر که خیر در امور خود را از خدا خواستار گردید سرگردان نگشت.
 +
* [[دعای ۳۳ صحیفه سجادیه|دعای‌ ۳۳ صحیفه سجادیه‌]] نیایشى‌ برای‌ استخاره‌ است‌ و در آن‌ از خداوند درخواست‌ مى‌شود تا آنچه‌ [[مشیت الهی|مشیت‌]] و خواسته حق‌ است‌، الهام‌ فرماید. [[امام سجاد]] علیه السلام در فرازی از این دعا می فرماید: «اللَّهُمَّ إِنِی أَسْتَخِیرُک بِعِلْمِک، فَصَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ اقْضِ لِی بِالْخِیرَةِ وَ أَلْهِمْنَا مَعْرِفَةَ الِاخْتِیارِ، وَ اجْعَلْ ذَلِک ذَرِیعَةً إِلَی الرِّضَا بِمَا قَضَیتَ لَنَا وَ التَّسْلِیمِ لِمَا حَکمْتَ»؛ خداوندا از تو به سبب دانشت [که بر همه چیز آگاهی] درخواست خیر دارم. پس بر [[پیامبر اسلام|محمد]] و آلش درود فرست، و در حقّم به خیر حکم کن، و شناخت آنچه را که برایمان اختیار کردی به ما الهام فرما، و آن را برای ما سبب خشنودی به قضایت، و تسلیم به حُکمت قرار ده.
 +
* از [[امام صادق]] علیه السلام روایت شده: «اِذا اَرادَ اَحَدُکمْ اَمْراً فَلا یشاوِرْ فِیهِ اَحَداً حَتّى یبْدَأْ فَیشاوِرَ اللهَ عَزَّ وَ جَلَّ فَقیلَ لَهُ: ما مُشاوَرَةُ اللهِ عَزَّ وَ جَلَّ؟ قالَ: یسْتَخیرُ اللهَ فیهِ اَوَّلا ثُمَّ یشاوِرُ فیهِ، فَاِنَّهُ اِذا بَدَأَ بَاللهِ اَجْرَى اللهُ لَهُ الْخَیرَ عَلى لَسانِ مَنْ شاءَ مِنَ الْخَلْقِ»؛<ref>بحارالانوار، ج۹۱، ص۲۵۲.</ref> هرگاه یکى از شما اراده کارى کرد، با احدى قبل از حضرت حق مشورت نکند، ابتداى مشورت خود را با پروردگار قرار دهد. عرضه داشتند: مشاورت با خداوند چگونه است؟ فرمود: به صورت دعا از حضرت حق بخواهد که آنچه خیر اوست پیش آورد، سپس با اهلش مشورت کند، که هر کس از خداوند خیر بخواهد حضرت محبوب خیرش را بر زبان هر که از خلقش بخواهد جارى کند.
 +
* همچنین حضرت صادق علیه السلام مى فرماید: وقتى یکى از شما خواست بخرد یا بفروشد یا وارد کارى شود، با یاد خدا شروع کند و این گونه از او بخواهد: الهى قصد چنین کارى دارم اگر این کار برایم در دین و دنیا و آخرت خیر است بر من آسان کن، اگر شرّ است از من بگردان. سپس با ده مؤمن یا پنج مؤمن دوبار یا با دو مؤمن پنج بار یا با یک مؤمن ده بار مشورت کند.<ref>بحارالانوار، ج۹۱، ص۲۵۳.</ref>
 +
* عبدالله بن ابی‌ یعفور مى گوید: از امام صادق علیه السلام در باب استخاره شنیدم که فرمود: خدا را به عظمت و بزرگى یاد کن، و او را سپاس بگو، سپس بر محمّد و آلش درود فرست آنگاه بگو: «اَللَّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُک بِاَنَّک عالِمُ الْغَیبِ وَ الشَّهادَةِ الرَّحْمنُ الرَّحیمُ، وَ اَنْتَ علاَّمُ الْغُیوبِ، اَسْتَخیرُاللهَ بِرَحْمَتِهِ».<ref>بحارالانوار، ج۹۱، ص۲۵۶.</ref>
 +
* در کتاب «جمع بین الصحیحین» از [[جابر بن عبدالله انصاری]] روایت شده که گوید: «کَانَ النَّبِیُّ (ص) یُعَلِّمُنَا الِاسْتِخَارَةَ فِی الْأُمُورِ کُلِّهَا کَمَا یُعَلِّمُنَا السُّوَرَ مِنَ الْقُرْآنِ»؛<ref>بحارالانوار، ج ۸۸، ص ۲۲۴.</ref> [[پیامبر اسلام|پیامبر]] صلی الله علیه وآله به ما اصحاب استخاره یاد می­ داد همچنان که سوره ­های [[قرآن]] به ما تعلیم می ­نمود.»
  
[http://www.cgie.org.ir/shavad.asp?id=123&avaid=3300 دائره المعارف بزرگ اسلامی، ج 8، مدخل استخاره،] (با اندکی تلخیص) (9 اردیبهشت 1391)
+
==شیوه‌های استخاره==
 +
در منابع‌ دینى‌ از دیرگاه‌ درباره استخاره‌ گفت‌گو شده‌ و برای‌ آن‌ آدابى‌ از [[دعا]]، [[نماز]] و اذکار بیان‌ گردیده‌ است‌.
 +
 
 +
===نماز استخاره===
 +
[[نماز]] استخاره‌ نزد فقیهان‌ از نمازهای‌ [[مستحب|مستحب‌]] شمرده‌ شده‌ است‌. در منابع‌ [[شیعه]] و [[سنی]]، احادیثی‌ به‌ نقل‌ از [[پیامبر اسلام|پیامبر]] و [[ائمه اطهار|ائمه‌]] علیهم السلام در آداب‌ نماز استخاره‌ آمده‌ است‌. [[جابر بن عبدالله انصاری|جابر انصاری]] می گوید: [[رسول خدا]] صلی الله علیه وآله بدین کیفیت در همه امور به ما استخاره تعلیم می­­ نمود: هر گاه در صدد انجام کاری برآمدی دو [[رکعت]] نماز غیر از نمازهای فریضه بخوان و پس از سلام نماز این دعا را بخوان: «اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْتَخِیرُکَ بِعِلْمِکَ وَ أَسْتَقْدِرُکَ بِقُدْرَتِکَ وَ أَسْأَلُکَ مِنْ فَضْلِکَ الْعَظِیمِ فَإِنَّکَ تَقْدِرُ وَ لَا أَقْدِرُ وَ تَعْلَمُ وَ لَا أَعْلَمُ وَ أَنْتَ عَلَّامُ الْغُیُوبِ اللَّهُمَّ إِنْ کُنْتَ تَعْلَمُ أَنَّ هَذَا الْأَمْرَ خَیْرٌ لِی فِی دِینِی وَ مَعَاشِی وَ عَاقِبَةِ أَمْرِی»؛ سپس فرمود: آنگه حاجت خویش را به زبان آرد.<ref>مستدرک‏ الوسائل، ج ۶، ص ۲۳۶.</ref> در این‌ [[حدیث]] که‌ از منابع‌ اساسى‌ در مباحث‌ فقهى‌ مربوط به‌ نماز استخاره‌ به‌ شمار مى‌آید، دعای‌ ویژه‌ای‌ نیز برای‌ تعقیب‌ این‌ نماز آمده‌ است‌.
 +
 
 +
به‌ اتفاق‌ مذاهب‌ فقهى‌، نماز استخاره‌ دو [[رکعت|رکعت‌]] است‌ و بنابر قول‌ مشهور، بهتر آن‌ است‌ که‌ در قرائت‌ این‌ نماز پس‌ از [[سوره حمد|فاتحة الکتاب‌]]، در رکعت‌ نخست‌ [[سوره کافرون]] و در رکعت‌ دوم‌ [[سوره اخلاص‌]] خوانده‌ شود. در یک‌ روایت‌ امامى‌ نیز قرائت‌ [[سوره‌ حشر]] و [[سوره الرحمن‌]] در رکعت‌ نخست‌ و سوره‌های‌ [[معوذتین|معوذتین‌]] و [[سوره توحید|سوره اخلاص‌]] در رکعت‌ دوم‌ توصیه‌ شده‌ است‌. افضل‌ آن‌ است‌ که‌ نماز استخاره‌ در اماکن‌ مقدس‌ چون‌ [[مسجد|مساجد]] و مشاهد گزارده‌ شود. در روایات‌ امامیه‌، نمونه‌هایى‌ از توصیه‌ به‌ اقامه این‌ نماز در [[مسجد النبی (ص)|مسجدالنبى‌]] و نیز به‌جای‌ آوردن‌ آداب‌ استخاره‌ در مشهد [[امام حسین علیه السلام|امام حسین]] علیه السلام وارد شده‌ است‌.
 +
 
 +
===استخاره‌ به‌ قرآن‌===
 +
 
 +
در برخى‌ منابع‌ علاوه‌ بر [[نماز]] استخاره‌ و [[دعا]]، به‌ روش های‌ خاصى‌ نیز در این‌ مورد اشاره‌ شده‌ که‌ گاه‌ سندیت‌ آنها مورد بحث‌ و تأمل‌ بوده‌ است‌. نخست‌ باید به‌ روایت‌ الیسع‌ قمى‌ از [[امام‌ صادق‌]] علیه السلام اشاره‌ کرد که‌ به‌ موجب‌ آن‌ شخص‌ استخاره‌ کننده‌ به‌ هنگام‌ آماده‌ شدن‌ و قیام‌ برای‌ نماز، [[قرآن|مصحف‌]] را مى‌گشاید و به‌ نخستین‌ امری‌ که‌ در آن‌ مى‌ بیند، عمل‌ مى‌کند. در شیوه‌ای‌ دیگر که‌ [[شیخ طبرسی|طبرسى‌]] بدون‌ ذکر مستند آن‌ را آورده‌ است‌، شخص‌ پس‌ از به‌ جای‌ آوردن‌ نماز مخصوص‌ و دعا، مصحف‌ را مى‌ گشاید و ۷ برگ‌ را شمرده‌، پاسخ‌ خود را در برگ‌ هفتم‌ و سطر یازدهم‌ مى‌ جوید.
 +
 
 +
اما در حدیثى‌ دیگر از امام‌ صادق‌ علیه السلام از «تفأل‌» به‌ [[قرآن‌ کریم‌]] نهى‌ شده‌ است‌ و گاه‌ در بیان‌ وجه‌ آن‌ چنین‌ گفته‌اند که‌ مراد از تفأل‌ِ مَنهى‌، استفسار و پیش‌بینى‌ حوادث‌ آینده‌ به‌ قرآن‌ است‌؛ یا این که‌ در نهى‌ نظر به‌ تشبه‌ به‌ مردم‌ [[جاهلیت|جاهلیت‌]] در تفأل‌ و تطیّر بوده‌ است‌. برخى‌ از علما سعى‌ داشته‌اند تا فرق هایى‌ را میان‌ تفأل‌ به‌ قرآن‌ و استخاره‌ به‌ آن‌ قائل‌ شوند.
 +
 
 +
===استخاره‌ با رقاع‌===
 +
 
 +
در یکى‌ از روشهای‌ استخاره‌ با رُقاع‌ (تکه کاغذهایی که روی آنها چیزی می ­نویسند) دو دستور «اِفْعَل‌» و «لاتَفْعَل‌» بر دو رُقعه‌ نوشته‌ مى‌شود و استخاره‌ کننده‌ با به‌ جای‌ آوردن‌ آدابى‌ خاص‌ یکى‌ از آن‌ دو را برمى‌ دارد و به‌ مقتضای‌ آن‌ عمل‌ مى‌ کند. در روشى‌ دیگر، ۶ رقعه‌ بکار مى‌رود و آنچه‌ در ۳ رقعه‌ متفقاً دستور «افعل‌» آید، بدان‌ عمل‌ مى‌شود.
 +
 
 +
روایت‌ نخست‌ بدون‌ ضبط اسناد به‌ یکى‌ از [[ائمه اطهار|ائمه‌]] علیهم السلام منسوب‌ گردیده‌ و روایت‌ دوم‌ از [[امام‌ صادق‌]] علیه السلام نقل‌ شده‌ است‌. [[ابن ادریس حلی|ابن‌ ادریس‌ حلی]] و [[محقق حلی|محقق‌ حلى‌]] استخاره‌ با رقاع‌ را مورد انتقاد قرار داده‌ و برگرفته‌ از اخبار غیرمعتبر دانسته‌اند. [[شیخ مفید]] نیز بر [[حدیث شاذ|شذوذ]] این‌ اخبار و ضعف‌ اسناد آن‌ اشاره‌ نموده‌ است‌. برخى‌ نیز چون‌ [[علامه حلى‌]] و [[شهید اول]] این‌ انتقاد را وارد ندانسته‌ اند.
 +
 
 +
===استخاره‌ با تسبیح‌===
 +
 
 +
در این‌ نوع‌ استخاره‌ پس‌ از خواندن‌ دعایى‌ مخصوص‌، به‌ اندازه یک‌ قبضه‌ از تسبیح‌ را جدا کرده‌، دانه‌ ها را دو دو مى‌شمارند؛ در صورتى‌ که‌ بازمانده‌ یک‌ باشد، امر مورد نظر را خوب‌ مى‌انگارند. بر پایه آنچه‌ [[شهید اول|شهید اول‌]] یادآور شده‌، این‌ نوع‌ «استخاره‌ به‌ عدد» در سده‌های‌ نخستین‌ اسلامى‌ رواج‌ نداشته‌ است‌؛ تنها [[سید بن طاووس|ابن‌ طاووس‌]] بر پایه روایتى‌ که‌ از [[امام زمان عجل الله فرجه الشریف|امام‌ زمان]] علیه السلام نقل‌ کرده‌، استناد این‌ [[سنت|سنت‌]] را به‌ [[ائمه اطهار|ائمه‌]] علیهم السلام بازگردانیده‌ است‌.
 +
==پانویس==
 +
<references />
 +
==منابع==
 +
*"[https://www.cgie.org.ir/fa/article/230055/%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%AE%D8%A7%D8%B1%D9%87 استخاره"، دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، ج ۸]، بازدید: ۹ اردیبهشت ۱۳۹۱.
 +
*[https://hawzah.net/fa/Question/View/11050/%D9%85%D8%B9%D9%86%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%AE%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D9%88-%D8%AC%D8%A7%DB%8C%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D8%A2%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C#_edn7 "معنای استخاره و جایگاه آن در زندگی"، پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه].
 +
*دیار عاشقان، ترجمه و شرح صحیفه سجادیه، حسین انصاریان.
 +
{{سنجش کیفی
 +
|سنجش=شده
 +
|شناسه= خوب
 +
|عنوان بندی مناسب= خوب
 +
|کفایت منابع و پی نوشت ها= متوسط
 +
|رعایت سطح مخاطب عام= خوب
 +
|رعایت ادبیات دانشنامه ای= خوب
 +
|جامعیت= خوب
 +
|رعایت اختصار= خوب
 +
|سیر منطقی= خوب
 +
|کیفیت پژوهش= خوب
 +
|رده= دارد
 +
}}
 +
[[رده:آداب و سنن]]
 
[[رده:استخاره ها]]
 
[[رده:استخاره ها]]
 +
[[رده: مقاله های مهم]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۲۹ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۳۷

«استخاره» در اصطلاح‌ دینى‌، به معنای واگذاردن‌ انتخاب‌ احسن‌ به‌ خداوند در کاری‌ است‌ که‌ انسان‌ در انجام‌ دادن‌ آن‌ تردید و تأمل‌ دارد. استخاره‌ کردن‌ در اموری‌ که‌ در شرع‌ حکمى‌ روشن‌ دارد، روا نیست‌، بلکه در کارهای‌ مباح‌ یا در انتخاب‌ میان‌ دو مستحب‌، پسندیده‌ است‌. درباره‌ آداب استخاره‌ و نحوه انجام آن، احادیث متعددی از معصومین علیهم‌السلام وارد شده‌ است‌.

مفهوم‌ استخاره

«استخاره‌» در لغت‌، طلب‌ خیر و خواستن‌ بهترین‌ حالت در امری‌ است‌، اما در اصطلاح‌ دینى‌، واگذاردن‌ انتخاب‌ به‌ خداوند در کاری‌ است‌ که‌ انسان‌ در انجام‌ دادن‌ آن‌ تردید و تأمل‌ دارد. گاه‌ در روایات‌، استخاره‌ مشاوره‌ای‌ با خداوند دانسته‌ شده‌ است‌.

همچنین، استخاره‌ به‌ معنى‌ دعا به‌ درگاه‌ خداوند و طلب‌ بهترین‌، در فرهنگ‌ اسلامى‌ جایگاه‌ ویژه‌ای‌ داشته‌ است‌؛ ابن ادریس حلی با یاد کردن‌ این‌ نکته‌ که‌ استخاره‌ در زبان‌ عرب‌ اساساً به‌ معنای‌ دعاست‌، بر این‌ جایگاه‌ تأکیدی‌ ویژه‌ داشته‌ و بر لزوم‌ پیراستن‌ سنت‌ استخاره‌ از زوائد توصیه اکید کرده‌ است‌.

صاحب جواهر می گوید: استخاره دارای دو معنی است: ۱- از خدا بخواهد تا خیر و برکت را در عملی قرار دهد که تصمیم بر انجام آن گرفته است. ۲- از خدا بخواهد تا او را در انتخابش موفق بدارد، یعنی توفیق شناخت حق را به او مرحمت فرماید و یا مسیر حق را در زبان و بیان طرف مشاوره اش قرار داده تا به او القا گردد. وی سپس می افزاید: از باب تسامح در ادله سنن می شود جمیع اقسام استخاره را مشروع دانست، گرچه دلیل برخی از آنها ازنظر سند ضعیف باشد.[۱]

علامه مجلسی پس از بحث طولانی درباره استخاره می گوید: «به گمان من این که اکثر روایات معتبره دلالت بر مشروعیت اصل استخاره دارد، بدان جهت است که انسان استبداد رأی به خرج نداده و به خدای بزرگ توسل جوید و در تمام امور به حضرت حق توکل نماید و اقرار کند که در برخی از موارد آگاه به مصالح خود نیست و به همین دلیل از طرق مختلف مثل دعا یا نظرخواهی و مشورت با دیگران و یا تفأل به وسیله تسبیح یا قرآن و... از خداوند استمداد جوید، که البته میزان قبولی از سوی خداوند و راهنمایی حضرت حق بستگی به حال و توسل و التجا شخص به خداوند دارد.»[۲]

سید بن طاووس در کتاب‌ «فتح‌ الابواب‌» خود، ابتدا توضیحى در معناى استخاره و دلیل عقلى بر نیکو بودن آن داده و می گوید: «چطور ممکن است مشاوره با هر عاقل و حکیم و ... ستوده باشد، اما مشورت با خداوند عالِم به سرانجام انسانها که به غیب و شهود آگاه است، ستوده نباشد؟! من نیز براى اثبات رجحان استخاره این کتاب را به رشته تحریر درآوردم.»

امام خمینی در کتاب گرانقدر «کشف الاسرار» می گوید: «از برای استخاره دو معنی است، که یکی از آنها معنی حقیقی استخاره است و در اخبار، از آن بیشتر نام برده شده و پیش خواص متعارف است و آن طلب خیر نمودن از خداست و آن در تمام کارهایی که انسان می کند، خوب و مستحب است و این از رشته دعا است که در قرآن به آن اهمیت شایان داده... . یک معنای دیگر استخاره آن است که پس از آنکه انسان به کلی در امری متحیر و وامانده شد، نه عقل او را به خوبی و بدی آن راهنمایی کرد و نه عاقل دیگر راه خیر و شر را به او فهماند و نه خدای جهان درباره آن کار، تکلیفی و فرمانی داشت که راهنمای او باشد، در این صورت که هیچ راهی برای پیدا کردن خوب و بد در کار نیست ... در این حال دین داران می گویند: خدای عالم که پناه بیچارگان و دادرس افتادگان است ...، یک راه امیدی به روی انسان از عالم رحمت و رأفت و مهربانی اش باز کرده و اگر با این حال اضطرار انسان به او پناه ببرد و از او راهنمایی جوید... ناچار خدای جهان که قادر بر پیدا و نهان است، یا دل او را به یک سوی می کشاند و راهنمای قلب او می شود و این یک گونه استخاره است یا از او دستگیری کرده، دست او را به یک سبحه (تسبیح) می ­اندازد و یا به وسیله قرآن به یک سو او را دلگرم می­ کند.»[۳]

البته استخاره در تمام امور توصیه نشده است؛ شیخ مفید می گوید: «شایسته نیست کسى که از خداى تعالى استخاره مى نماید در چیزى باشد که او را از آن نهى کرده یا بر او واجب نموده است، استخاره در امر مباح و چیزى است که روا باشد، مانند رفتن به یکى از دو مجلس که جمع بین هر دو ممکن نباشد.»[۴]

استخاره‌ در احادیث

درباره‌ آداب استخاره‌ و نحوه انجام آن، احادیث متعددی از پیامبر اسلام صلی الله علیه وآله و ائمه اطهار علیهم السلام نقل‌ شده‌ است‌.

  • از امیرالمؤمنین علیه السلام روایت شده که فرمود: موقعی که پیامبر صلی الله علیه وآله مرا به یمن اعزام داشت در حال حرکت از مدینه سفارشاتی به من داشت از جمله فرمود: «یَا عَلِیُّ مَا حَارَ مَنِ اسْتَخَارَ»؛[۵] هر که خیر در امور خود را از خدا خواستار گردید سرگردان نگشت.
  • دعای‌ ۳۳ صحیفه سجادیه‌ نیایشى‌ برای‌ استخاره‌ است‌ و در آن‌ از خداوند درخواست‌ مى‌شود تا آنچه‌ مشیت‌ و خواسته حق‌ است‌، الهام‌ فرماید. امام سجاد علیه السلام در فرازی از این دعا می فرماید: «اللَّهُمَّ إِنِی أَسْتَخِیرُک بِعِلْمِک، فَصَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ اقْضِ لِی بِالْخِیرَةِ وَ أَلْهِمْنَا مَعْرِفَةَ الِاخْتِیارِ، وَ اجْعَلْ ذَلِک ذَرِیعَةً إِلَی الرِّضَا بِمَا قَضَیتَ لَنَا وَ التَّسْلِیمِ لِمَا حَکمْتَ»؛ خداوندا از تو به سبب دانشت [که بر همه چیز آگاهی] درخواست خیر دارم. پس بر محمد و آلش درود فرست، و در حقّم به خیر حکم کن، و شناخت آنچه را که برایمان اختیار کردی به ما الهام فرما، و آن را برای ما سبب خشنودی به قضایت، و تسلیم به حُکمت قرار ده.
  • از امام صادق علیه السلام روایت شده: «اِذا اَرادَ اَحَدُکمْ اَمْراً فَلا یشاوِرْ فِیهِ اَحَداً حَتّى یبْدَأْ فَیشاوِرَ اللهَ عَزَّ وَ جَلَّ فَقیلَ لَهُ: ما مُشاوَرَةُ اللهِ عَزَّ وَ جَلَّ؟ قالَ: یسْتَخیرُ اللهَ فیهِ اَوَّلا ثُمَّ یشاوِرُ فیهِ، فَاِنَّهُ اِذا بَدَأَ بَاللهِ اَجْرَى اللهُ لَهُ الْخَیرَ عَلى لَسانِ مَنْ شاءَ مِنَ الْخَلْقِ»؛[۶] هرگاه یکى از شما اراده کارى کرد، با احدى قبل از حضرت حق مشورت نکند، ابتداى مشورت خود را با پروردگار قرار دهد. عرضه داشتند: مشاورت با خداوند چگونه است؟ فرمود: به صورت دعا از حضرت حق بخواهد که آنچه خیر اوست پیش آورد، سپس با اهلش مشورت کند، که هر کس از خداوند خیر بخواهد حضرت محبوب خیرش را بر زبان هر که از خلقش بخواهد جارى کند.
  • همچنین حضرت صادق علیه السلام مى فرماید: وقتى یکى از شما خواست بخرد یا بفروشد یا وارد کارى شود، با یاد خدا شروع کند و این گونه از او بخواهد: الهى قصد چنین کارى دارم اگر این کار برایم در دین و دنیا و آخرت خیر است بر من آسان کن، اگر شرّ است از من بگردان. سپس با ده مؤمن یا پنج مؤمن دوبار یا با دو مؤمن پنج بار یا با یک مؤمن ده بار مشورت کند.[۷]
  • عبدالله بن ابی‌ یعفور مى گوید: از امام صادق علیه السلام در باب استخاره شنیدم که فرمود: خدا را به عظمت و بزرگى یاد کن، و او را سپاس بگو، سپس بر محمّد و آلش درود فرست آنگاه بگو: «اَللَّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُک بِاَنَّک عالِمُ الْغَیبِ وَ الشَّهادَةِ الرَّحْمنُ الرَّحیمُ، وَ اَنْتَ علاَّمُ الْغُیوبِ، اَسْتَخیرُاللهَ بِرَحْمَتِهِ».[۸]
  • در کتاب «جمع بین الصحیحین» از جابر بن عبدالله انصاری روایت شده که گوید: «کَانَ النَّبِیُّ (ص) یُعَلِّمُنَا الِاسْتِخَارَةَ فِی الْأُمُورِ کُلِّهَا کَمَا یُعَلِّمُنَا السُّوَرَ مِنَ الْقُرْآنِ»؛[۹] پیامبر صلی الله علیه وآله به ما اصحاب استخاره یاد می­ داد همچنان که سوره ­های قرآن به ما تعلیم می ­نمود.»

شیوه‌های استخاره

در منابع‌ دینى‌ از دیرگاه‌ درباره استخاره‌ گفت‌گو شده‌ و برای‌ آن‌ آدابى‌ از دعا، نماز و اذکار بیان‌ گردیده‌ است‌.

نماز استخاره

نماز استخاره‌ نزد فقیهان‌ از نمازهای‌ مستحب‌ شمرده‌ شده‌ است‌. در منابع‌ شیعه و سنی، احادیثی‌ به‌ نقل‌ از پیامبر و ائمه‌ علیهم السلام در آداب‌ نماز استخاره‌ آمده‌ است‌. جابر انصاری می گوید: رسول خدا صلی الله علیه وآله بدین کیفیت در همه امور به ما استخاره تعلیم می­­ نمود: هر گاه در صدد انجام کاری برآمدی دو رکعت نماز غیر از نمازهای فریضه بخوان و پس از سلام نماز این دعا را بخوان: «اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْتَخِیرُکَ بِعِلْمِکَ وَ أَسْتَقْدِرُکَ بِقُدْرَتِکَ وَ أَسْأَلُکَ مِنْ فَضْلِکَ الْعَظِیمِ فَإِنَّکَ تَقْدِرُ وَ لَا أَقْدِرُ وَ تَعْلَمُ وَ لَا أَعْلَمُ وَ أَنْتَ عَلَّامُ الْغُیُوبِ اللَّهُمَّ إِنْ کُنْتَ تَعْلَمُ أَنَّ هَذَا الْأَمْرَ خَیْرٌ لِی فِی دِینِی وَ مَعَاشِی وَ عَاقِبَةِ أَمْرِی»؛ سپس فرمود: آنگه حاجت خویش را به زبان آرد.[۱۰] در این‌ حدیث که‌ از منابع‌ اساسى‌ در مباحث‌ فقهى‌ مربوط به‌ نماز استخاره‌ به‌ شمار مى‌آید، دعای‌ ویژه‌ای‌ نیز برای‌ تعقیب‌ این‌ نماز آمده‌ است‌.

به‌ اتفاق‌ مذاهب‌ فقهى‌، نماز استخاره‌ دو رکعت‌ است‌ و بنابر قول‌ مشهور، بهتر آن‌ است‌ که‌ در قرائت‌ این‌ نماز پس‌ از فاتحة الکتاب‌، در رکعت‌ نخست‌ سوره کافرون و در رکعت‌ دوم‌ سوره اخلاص‌ خوانده‌ شود. در یک‌ روایت‌ امامى‌ نیز قرائت‌ سوره‌ حشر و سوره الرحمن‌ در رکعت‌ نخست‌ و سوره‌های‌ معوذتین‌ و سوره اخلاص‌ در رکعت‌ دوم‌ توصیه‌ شده‌ است‌. افضل‌ آن‌ است‌ که‌ نماز استخاره‌ در اماکن‌ مقدس‌ چون‌ مساجد و مشاهد گزارده‌ شود. در روایات‌ امامیه‌، نمونه‌هایى‌ از توصیه‌ به‌ اقامه این‌ نماز در مسجدالنبى‌ و نیز به‌جای‌ آوردن‌ آداب‌ استخاره‌ در مشهد امام حسین علیه السلام وارد شده‌ است‌.

استخاره‌ به‌ قرآن‌

در برخى‌ منابع‌ علاوه‌ بر نماز استخاره‌ و دعا، به‌ روش های‌ خاصى‌ نیز در این‌ مورد اشاره‌ شده‌ که‌ گاه‌ سندیت‌ آنها مورد بحث‌ و تأمل‌ بوده‌ است‌. نخست‌ باید به‌ روایت‌ الیسع‌ قمى‌ از امام‌ صادق‌ علیه السلام اشاره‌ کرد که‌ به‌ موجب‌ آن‌ شخص‌ استخاره‌ کننده‌ به‌ هنگام‌ آماده‌ شدن‌ و قیام‌ برای‌ نماز، مصحف‌ را مى‌گشاید و به‌ نخستین‌ امری‌ که‌ در آن‌ مى‌ بیند، عمل‌ مى‌کند. در شیوه‌ای‌ دیگر که‌ طبرسى‌ بدون‌ ذکر مستند آن‌ را آورده‌ است‌، شخص‌ پس‌ از به‌ جای‌ آوردن‌ نماز مخصوص‌ و دعا، مصحف‌ را مى‌ گشاید و ۷ برگ‌ را شمرده‌، پاسخ‌ خود را در برگ‌ هفتم‌ و سطر یازدهم‌ مى‌ جوید.

اما در حدیثى‌ دیگر از امام‌ صادق‌ علیه السلام از «تفأل‌» به‌ قرآن‌ کریم‌ نهى‌ شده‌ است‌ و گاه‌ در بیان‌ وجه‌ آن‌ چنین‌ گفته‌اند که‌ مراد از تفأل‌ِ مَنهى‌، استفسار و پیش‌بینى‌ حوادث‌ آینده‌ به‌ قرآن‌ است‌؛ یا این که‌ در نهى‌ نظر به‌ تشبه‌ به‌ مردم‌ جاهلیت‌ در تفأل‌ و تطیّر بوده‌ است‌. برخى‌ از علما سعى‌ داشته‌اند تا فرق هایى‌ را میان‌ تفأل‌ به‌ قرآن‌ و استخاره‌ به‌ آن‌ قائل‌ شوند.

استخاره‌ با رقاع‌

در یکى‌ از روشهای‌ استخاره‌ با رُقاع‌ (تکه کاغذهایی که روی آنها چیزی می ­نویسند) دو دستور «اِفْعَل‌» و «لاتَفْعَل‌» بر دو رُقعه‌ نوشته‌ مى‌شود و استخاره‌ کننده‌ با به‌ جای‌ آوردن‌ آدابى‌ خاص‌ یکى‌ از آن‌ دو را برمى‌ دارد و به‌ مقتضای‌ آن‌ عمل‌ مى‌ کند. در روشى‌ دیگر، ۶ رقعه‌ بکار مى‌رود و آنچه‌ در ۳ رقعه‌ متفقاً دستور «افعل‌» آید، بدان‌ عمل‌ مى‌شود.

روایت‌ نخست‌ بدون‌ ضبط اسناد به‌ یکى‌ از ائمه‌ علیهم السلام منسوب‌ گردیده‌ و روایت‌ دوم‌ از امام‌ صادق‌ علیه السلام نقل‌ شده‌ است‌. ابن‌ ادریس‌ حلی و محقق‌ حلى‌ استخاره‌ با رقاع‌ را مورد انتقاد قرار داده‌ و برگرفته‌ از اخبار غیرمعتبر دانسته‌اند. شیخ مفید نیز بر شذوذ این‌ اخبار و ضعف‌ اسناد آن‌ اشاره‌ نموده‌ است‌. برخى‌ نیز چون‌ علامه حلى‌ و شهید اول این‌ انتقاد را وارد ندانسته‌ اند.

استخاره‌ با تسبیح‌

در این‌ نوع‌ استخاره‌ پس‌ از خواندن‌ دعایى‌ مخصوص‌، به‌ اندازه یک‌ قبضه‌ از تسبیح‌ را جدا کرده‌، دانه‌ ها را دو دو مى‌شمارند؛ در صورتى‌ که‌ بازمانده‌ یک‌ باشد، امر مورد نظر را خوب‌ مى‌انگارند. بر پایه آنچه‌ شهید اول‌ یادآور شده‌، این‌ نوع‌ «استخاره‌ به‌ عدد» در سده‌های‌ نخستین‌ اسلامى‌ رواج‌ نداشته‌ است‌؛ تنها ابن‌ طاووس‌ بر پایه روایتى‌ که‌ از امام‌ زمان علیه السلام نقل‌ کرده‌، استناد این‌ سنت‌ را به‌ ائمه‌ علیهم السلام بازگردانیده‌ است‌.

پانویس

  1. جواهر الکلام، ج ۱۲، ص ۱۶۸.
  2. بحار الانوار، ج ۸۸، ص ۲۸۷.
  3. کشف الاسرار، ص ۹۱ – ۹۰.
  4. دعاى ۳۳ صحیفه، ترجمه فیض‌الاسلام.
  5. بحارالأنوار، ج ۷۵، ص۷۸.
  6. بحارالانوار، ج۹۱، ص۲۵۲.
  7. بحارالانوار، ج۹۱، ص۲۵۳.
  8. بحارالانوار، ج۹۱، ص۲۵۶.
  9. بحارالانوار، ج ۸۸، ص ۲۲۴.
  10. مستدرک‏ الوسائل، ج ۶، ص ۲۳۶.

منابع