آیه 47 سوره زخرف

از دانشنامه‌ی اسلامی
نسخهٔ تاریخ ‏۲۱ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۱۶:۵۴ توسط Quran (بحث | مشارکت‌ها) (جایگزینی تفاسیر)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)
پرش به ناوبری پرش به جستجو
مشاهده آیه در سوره

فَلَمَّا جَاءَهُمْ بِآيَاتِنَا إِذَا هُمْ مِنْهَا يَضْحَكُونَ

مشاهده آیه در سوره


<<46 آیه 47 سوره زخرف 48>>
سوره : سوره زخرف (43)
جزء : 25
نزول : مکه

ترجمه های فارسی

چون آیات ما را بر آنها آورد آن را مسخره کرده و بر او خندیدند.

نهایتاً چون معجزه های ما را برای آنان آورد ناگاه آنان [از روی ریشخند] به آنان می خندیدند.

پس چون آيات ما را براى آنان آورد، ناگهان ايشان بر آنها خنده زدند.

چون آيات ما را بر آنان عرضه داشت، به ناگاه همه از آن به خنده افتادند.

ولی هنگامی که او آیات ما را برای آنها آورد، به آن می‌خندیدند!

ترجمه های انگلیسی(English translations)

But when he brought them Our signs, they indeed laughed at them.

But when he came to them with Our signs, lo! they laughed at them.

But when he brought them Our tokens, behold! they laughed at them.

But when he came to them with Our Signs, behold they ridiculed them.

معانی کلمات آیه

«مِنْهَا یَضْحَکُونَ»: به معجزات خندیدند. از آنها به خنده افتادند.

تفسیر آیه

تفسیر نور (محسن قرائتی)

وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا مُوسى‌ بِآياتِنا إِلى‌ فِرْعَوْنَ وَ مَلَائِهِ فَقالَ إِنِّي رَسُولُ رَبِّ الْعالَمِينَ «46»

و همانا ما موسى را همراه با آيات (و معجزات) خود به سوى فرعون و اشراف قومش فرستاديم پس گفت: همانا من فرستاده پروردگار عالميانم.

فَلَمَّا جاءَهُمْ بِآياتِنا إِذا هُمْ مِنْها يَضْحَكُونَ «47»

پس چون موسى با آيات ما به سراغ آنان آمد، آنان به آن (آيات و معجزات) خنديدند.

نکته ها

در قرآن، ماجراى موسى و فرعون و بنى اسرائيل تكرار شده است و اين بخاطر آنست كه سرنوشت موسى و قومش با سرنوشت پيامبر اسلام و مردم مكّه شباهت دارد، فرعون بهانه مى‌آورد كه موسى فقير است و من تخت و تاج دارم، سران كفّار مكّه نيز پيامبر اسلام را

جلد 8 - صفحه 460

فقير و يتيم و خودشان را داراى مال و مقام مى‌دانستند.

پیام ها

1- انبيا علاوه بر كمالات شخصى بايد معجزه داشته باشند. «مُوسى‌ بِآياتِنا»

2- در شرايط قبيله‌اى بايد به سراغ اقوام رفت. «قالَ لِقَوْمِهِ»* ولى در شرايط حكومتى بايد به سراغ حكومت رفت. «إِلى‌ فِرْعَوْنَ» (در شيوه تبليغ ابتدا بايد به سراغ موانع و اصلاح عناصرى رفت كه تغيير آنهاسبب تغيير جامعه است.)

3- طاغوت‌ها به تنهايى قدرتى ندارند، اين اطرافيان هستند كه به طاغوت‌ها زور مى‌دهند. «فِرْعَوْنَ وَ مَلَائِهِ»

4- خنده و تمسخر نشانه پوكى و سبك‌سرى و هوچى‌گرى مخالفان است. «إِذا هُمْ مِنْها يَضْحَكُونَ»



پانویس

منابع

مسابقه از خطبه ۱۱۴ نهج البلاغه